Αυθαίρετες συσχετίσεις μέσης ηλικίας

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Ο Σπύρος μου είναι λυπημένος.
Ένα παλικαράκι, φίλος του, καβάλα πίσω στο σκούτερ που φρενάρισε πριν τη διασταύρωση. Έβγαινε από στενό στον κεντρικό δρόμο ενώ ένα μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο ερχόταν με ταχύτητα, είπαν. Είχε βέβαια προτεραιότητα, η λεωφόρος ανήκει στους κινουμένους σε αυτήν, όλος ο οδικός κώδικας αυτούς δικαιώνει· αρκεί να μην υπερβαίνουν το όριο ταχύτητας, αρκεί να μη βιάζονται. Μπορούν να ξεκοκαλίσουν όλη τη διαδρομή αλλά με προκαθορισμένο ρυθμό. Ο οδηγός του σκούτερ ξεχάστηκε αλλά το διόρθωσε την τελευταία στιγμή. Όμως ο συναναβάτης βρέθηκε ανέτοιμος. Τινάζεται δεξιά, πέφτει και το κεφάλι του χτυπάει στη γωνία του πεζοδρομίου. Ήταν χωρίς κράνος.
Συνέβη πάντως την ώρα που περνούσε με τη θωρακισμένη λιμουζίνα η αυτοκράτειρα. Ερχόταν για λίγες ώρες·  να δώσει την ευλογία της στον τοπικό ύπατο. Μέσα στο κατάφωτο πραιτώριο, στο κέντρο της σκοτεινιασμένης πόλης μας, με το «μας» αλλοτινό πια. Η πομπή πέρασε από τους κεντρικούς δρόμους. Με τους υπηκόους να σχηματίζουν ουρές στα κάθετα στενά, περιμένοντας υπομονετικά ή βρίζοντας την πομπή για να περάσουν στην απέναντι συνοικία. Αμέτρητες πια οι φρουρούμενες πομπές αξιωματούχων, έχουν μετατρέψει τη μετάβαση στους πιο κοντινούς προορισμούς στοίχημα συχνά χαμένο. Πηγαίνοντας ή επιστρέφοντας στο μεροκάματο ή το μικρό μαγαζάκι, πριν ρουφηχτούν κι αυτά στην καταβόθρα της αλαζονικής Ισχύος· που πρήζεται καταπίνοντας λαίμαργα τα πάντα. Ξέροντας και η ίδια κατά βάθος την κοινή μοίρα, όμως καταδικασμένη σαν βρυκόλακας να μη μπορεί να κλείσει τη στρόφιγγα της αχόρταγης τουρμπίνας.
Λεωφόροι που στρώνονται με τάπητες για να μη βγάλουν κάλους οι τροχοί των οχημάτων των ηγεμόνων· βασιλιάδων, αυτοκρατόρων, ατσαλένιων γενικών γραμματέων, σιδηρών προέδρων και πρωθυπουργών… Λεωφόροι, όπου γης ταυτόσημοι. Όπως οι διαστάσεων ρωμαϊκού θριάμβου avenues στο Παρίσι, στρωμένες πάνω σε ισοπεδωμένες συνοικίες· για να μπορεί το ιππικό να μάχεται τους ανίκητους στα οδοφράγματα των στενών εξεγερμένους.
Λεωφόροι και στενοσόκακα. Από ένα στενό πήγε να βγει το σκουτεράκι που με τυραννάει σήμερα, στη λεωφόρο η μαύρη λιμουζίνα. Ο οδηγός του σκούτερ δε ρώτησε τον συναναβάτη για τη διαδρομή ούτε για τον μοιραίο ελιγμό. Όπως οι ύπατοι δε ρώτησαν την πόλη αν ήθελε την αυτοκράτειρα και την υποδουλωτική προστασία της. Το παλικαράκι τώρα στην εντατική, όπως η ρημαγμένη πόλη. Πού οδεύει τώρα το παιδί; Όπου και η παραπλανημένη πόλη. Δε θα σου πω, μάντεψε. Με έχουν πνίξει αυτές οι αφηγήσεις και οι εκβάσεις τους. Υπερπλήρωση.
Βγαίνω από το συνέδριο να ανασάνω λίγο από το παρελθόν μου. Είμαι στα πέριξ του εμβληματικού πύργου, που υπήρξε και φυλακή… «Ομως είμαι ακόμα εδώ / κι αυτό το καλοκαίρι»… Η νεανική ορχήστρα  επιμένει στην πολυάνθρωπη παραλία της Θεσσαλονίκης. Λίγα μέτρα από το θεόρατο άγαλμα του βραχύσωμου εν ζωή Αλεξάνδρου, τα κορίτσια και τα αγόρια χορεύουν στον ρυθμό του ανυπόμονου νεανικού έρωτα. Η άγουρη νιότη τρέχει σε δρομάκια στενά, φαντασιώνοντας την έξοδο στη μεγάλη ιδιόκτητη λεωφόρο. Εκεί που καραδοκούν οι παντοτινές λιμουζίνες· χωρίς όρια ταχύτητας.
Στο μεταξύ κάποιοι νεαροί άνοιγαν χτες τα φτερά της χαράς διασκεδάζοντας με Πάολα και Παντελίδη. Στοιβαγμένοι στο κοντινό stage με το μεγαλοπρεπές όνομα Πύλη του Αξιού. Εγώ επιμένω ακόμα εδώ. Με τραγουδισμένους Ρίτσο, Σεφέρη, Ελύτη, Αναγνωστάκη. Ακούσματα μακρινά ή αδιάφορα για όλους ετούτους σήμερα. Στην πόλη που άρχισε η νιότη μου με τις χίμαιρες που αφού μέχρι σήμερα δεν έχω σκοτώσει, δε θα το μπορέσω τελικά. Σαράντα χρόνια ήδη. Τέλος της χούντας: ένα τέλος που μόλις ξανάρχιζε την ίδια περιδίνηση γύρω από τον αρχαίο άξονα της μάταιης μάχης για έναν καλύτερο Κόσμο.
Κάθε επιστροφή σε τούτη την πόλη με ξεματώνει και με αιμοδοτεί.

Απρίλης 2014 -διαρκές…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here