Αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία υπό όρους

 

Του Νάσου Χατζητσάκου

 

Η «μάχη» που δινόταν μέχρι τα ξημερώματα της Δευτέρας χάθηκε. Ο ελληνικός λαός, μετά τη νέα επώδυνη συμφώνια – μνημόνιο, θα μετρήσει επιπλέον απώλειες και θα κληθεί να συνεχίσει την προσπάθεια επιβίωσης του μέσα σε συνθήκες οι οποίες από το 2010 και μετά γίνονται όλο και πιο ασφυκτικές. Το ερώτημα που έχει προκύψει μετά τις σαρωτικές εξελίξεις των τελευταίων εικοσιτετραώρων έχει ως εξής: Αξίζει, ή όχι, να δοθεί μια ακόμη, μια δεύτερη ευκαιρία, στην κυβέρνηση Τσίπρα που τελικά δεν κατάφερε να πετύχει αυτό το οποίο στη συντριπτική της πλειονότητα η κοινωνία ήθελε, βάσει και του δημοψηφίσματος, δηλαδή μια λιγότερο ή και καθόλου επώδυνη συμφωνία; Η απάντηση είναι «ναι» στη χορήγηση μιας δεύτερης ευκαιρίας. «Ναι» αλλά… υπό αυστηρές προϋποθέσεις και «ΟΧΙ» στην οποιαδήποτε περίοδο χάριτος με βάση το «θα» και το «περίμενε, θα γίνει».

Οι έχοντες τα ηνία της διακυβέρνησης, τόσο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ όσο και των ΑΝΕΛ, πριν τις τελευταίες εθνικές εκλογές είχαν λίγο πολύ θέσει δύο στόχους: Την κατάργηση των μνημονίων και την απόδοση Δικαιοσύνης μέσα από τη «ρήξη» με την εγχώρια διαπλοκή και τους απάτριδες ολιγάρχες. Ο πρώτος στόχος, δυστυχώς πάει, χάθηκε… Τουλάχιστον μέχρι νεοτέρας (κάτι που δεν φαίνεται εντός των επόμενων δύο – τριών ετών) οι μνημονιακές πολιτικές της άκρατης ύφεσης θα παραμείνουν συνεχίζοντας να πλήττουν τα πιο ευαίσθητα κοινωνικά στρώματα. «Φως» προς ένα διαφορετικό «τούνελ» μπορεί να υπάρξει σταδιακά, μόνο εάν υπάρξουν πολιτικές αλλαγές και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και, κυρίως, εάν η σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην Ισπανία ανατραπεί μετά τις κάλπες που αναμένεται να στηθούν τον Δεκέμβριο.

Το δεύτερο, όμως, «στοίχημα» -κακώς φυσικά, έως και αδικαιολόγητα- ούτε καν έχει τεθεί εδώ και 5 μήνες. Η «μάχη» με τη διαπλοκή, τόσο την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, όσο και τα κατεστημένα τα οποία ζουν παρασιτικά εντός του Δημοσίου με απόλυτη ευθύνη των κομμάτων που διακυβέρνησαν τα προηγούμενα 40 χρόνια, δεν έχει καν ξεκινήσει. Και το ζητούμενο για να χορηγηθεί από την κοινωνία μια δεύτερη ευκαιρία στην κυβέρνηση Τσίπρα είναι ακριβώς αυτό: να «ρίξει το γάντι» εδώ και τώρα σε όσους επιχειρηματίες, πολιτικούς αλλά και στις «γάγγραινες» του δημοσίου που απέσπασαν ιλιγγιώδη κέρδη τις εποχές της κανονικότητας και «ασέλγησαν» πάνω στην πλειονότητα της κοινωνίας από το 2010 και μετά, στη βάση του αισχρού και ψευδούς «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Η κόντρα με την διαπλοκή, κάθε επιπέδου, δεν μπορεί μετά τις τελευταίες εξελίξεις να αργήσει ούτε μια ώρα. Μια κοινωνία η οποία ετοιμάζεται να «πιει» το κώνειο ενός ακόμη μνημονίου, το λιγότερο που αποζητά είναι να «πληρώσουν» επιτέλους και αυτοί οι οποίοι, τόσο προ όσο και μετά κρίσεως, συνέχισαν να «τρώνε και να πίνουν στην υγειά των κορόιδων». Οι περισσότεροι πολίτες επιθυμούν να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Να αποδείξει επιτέλους αυτή η κυβέρνηση ότι είναι έτοιμη, είναι ικανή και έχει τον τρόπο να κόψει τα κεφάλια της «Λερναίας Ύδρας» των εγχώριων διαπλεκόμενων κέντρων διαμόρφωσης της εξουσίας κατά τα προηγούμενα 40 έτη (αυτών οι οποίοι από το 2010 και μετά δεν δίστασαν να διαδραματίσουν το ρόλο της Σαλώμης για να διασώσουν δισεκατομμύρια «μαύρου χρήματος» σε τραπεζικούς λογαριασμούς εκτός Ελλάδας και σε off shore μακρινών νησιών των οποίων οι περισσότεροι Έλληνες αγνοούν τις ονομασίες τους).

Εάν η κυβέρνηση θέλει μια δεύτερη ευκαιρία οφείλει, όπως θα φέρει άμεσα νέα επώδυνα μέτρα στη βάση της τελευταίας, κατάπτυστης συμφωνίας με τους εταίρους – δανειστές, έτσι -το ίδιο άμεσα- να υλοποιήσει μια σειρά μέτρων κατά της εγχώριας ολιγαρχίας. Η έναρξη διεθνούς διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες, ο έλεγχος των τραπεζικών λογαριασμών για «μαύρο χρήμα», ο εντοπισμός της μεγαλό – φοροδιαφυγής μέσα στις λίστες (όπως της περίφημης λίστας Λαγκάρντ) τις οποίες οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΔΗΜΑΡ είχαν «ξεχάσει», συμπεριλαμβάνονται στα ζητήματα άμεσης προτεραιότητας που, πλέον, δεν μπορούν να «περιμένουν» ούτε στιγμή.

Εάν, λοιπόν, η κυβέρνηση προχωρήσει άμεσα σε σύγκρουση με τη διαπλοκή, τότε η κοινωνία, αυτοί οι περίφημοι, οι γενναίοι 6 στους 10 από τους πολίτες που είπαν το ιστορικό «ΟΧΙ» στα μνημόνια πριν λίγες ημέρες (αυτοί οι οποίοι στη συνέχεια ένιωσαν δικαίως ηττημένοι από το χείριστο αποτέλεσμα της τελευταίας Συνόδου Κορυφής των 19 της Ευρωζώνης) θα συνεχίσουν να στηρίζουν. Θα διατηρήσουν ζωντανή την ελπίδα για ένα «αύριο» καλύτερο, πιο δημοκρατικό.

Αν, όμως, η «μάχη» με τη διαπλοκή και την εγχώρια ολιγαρχία δεν ξεκινήσει άμεσα, τότε πολύ σύντομα το μεγαλειώδες κοινωνικό κίνημα που «σφυρηλατήθηκε» μέσα από τις δυσκολίες των προηγούμενων 5 ετών, θα σταματήσει να εμπιστεύεται τη σημερινή κυβέρνηση οριστικά και αμετάκλητα. Αυτό επειδή, ως γνωστόν, η ελπίδα μπορεί να πεθαίνει τελευταία βάσει του θυμόσοφου λαού, αλλά «πεθαίνει» όταν οι συνθήκες δεν της δίνουν το απαραίτητο οξυγόνο.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here