Από ανάρτηση του Γ. Τσιάκαλου στο facebook

Το κτίριο ζούσε έναν αργό θάνατο. Αλλά ποιος πλούσιος με πολλά κτίρια στην περιουσία του ενδιαφέρεται για το γεγονός ότι ένα σπίτι χωρίς ανθρώπους μέσα του καταρρέει εσωτερικά και πεθαίνει; Γι’ αυτόν τα κτίρια δεν είναι οικίες, εστίες ανθρώπων, αλλά, ακόμη και στοιχειωμένα από την εγκατάλειψη, είναι απλώς περιουσιακά στοιχεία που σε μια ευνοϊκή στιγμή θα μετατραπούν σε χρήμα, και για το σκοπό αυτό επιβάλλεται να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμα, δηλαδή άδεια από ανθρώπους. Με αυτή την προοπτική εγκαταλειμμένο πολλά χρόνια παρέμενε το οκταόροφο κτίριο στην οδό Καρόλου Ντηλ στη Θεσσαλονίκη, εστία τρωκτικών και μόλυνσης αλλά όχι ανθρώπων

Στις 22 Ιουλίου του 2016 πολλά νεαρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια από πολλές χώρες της Ευρώπης, άνοιξαν την πόρτα του και μπήκαν. Ανασκουμπώθηκαν και το καθάρισαν από τον απερίγραπτο όγκο των σκουπιδιών, ανέπνευσε το κτίριο, η μυρωδιά της μούχλας ξεχύθηκε από τα ανοιχτά παράθυρα και χάθηκε. Αγόρασαν σκούπες και απολυμαντικά και μπογιές και βούρτσες και άρχισαν να το βάφουν και να το συγυρίζουν, και πολίτες αυτής της πόλης έσπευσαν κι έφεραν έπιπλα και στρώματα και σεντόνια και πετσέτες και πιατικά και ό,τι χρειάζεται ένα κτίριο για γίνει σπιτικό ανθρώπων.

Ζωντάνεψε το παραμελημένο και στοιχειωμένο της γειτονιάς που αργοπέθαινε πέντε χρόνια. Τα παιδιά τού έδωσαν και όνομα, Ελευθερία το ονόμασαν κι επειδή θα φιλοξενούσε πρόσφυγες αποφάσισαν να φωνάζουν την Ελευθερία στ’ αραβικά: Hurriya.

Οχτώ όροφοι, δεκαέξι διαμερίσματα, πολλή και δύσκολη δουλειά η ανακαίνισή τους αλλά κανένα πρόβλημα για τις δεκάδες νέων ανθρώπων που είχαν κοινή γλώσσα την Αλληλεγγύη στην Πράξη, κι αυτή η γλώσσα καθοδηγούσε τη σκέψη τους, τη συμπεριφορά τους και τις σχέσεις μεταξύ τους και με τους άλλους ανθρώπους. Και πιο πολύ καθοδηγούσε τις σχέσεις τους με τους κατατρεγμένους και τους αδικημένους αυτού του κόσμου. Ήδη την πρώτη μέρα ο ένας όροφος ήταν έτοιμος και υποδέχτηκε δύο οικογένειες προσφύγων από τη Συρία. Το αναστημένο κτίριο που έγινε πια σπιτικό ανθρώπων γέμισε φωνές. Αναμεσά τους και οι φωνές δυο παιδιών που πολλές φορές είχαμε φιλοξενήσει στο σπίτι μας: της Γκάιντα και του Μωχάμεντ, ξαδέρφια των δικών μας, του Καράμ, της Μαριάμ, της Χαμίντε.

Κι αυτά λοιπόν είχαν πια σπίτι, και αμέσως μας κάλεσαν να τα επισκεφτούμε. Πήγαμε οικογενειακώς, τώρα εμείς μουσαφίρηδες του Γιαχίγια και της Μάλακα. Ήταν καλοβαλμένο το διαμέρισμα, μεράκι έδειχνε η ανακαίνιση. Και Ο Γιαχίγια, που είχε πολύ σοβαρά προβλήματα με τον βηματοδότη του, μπορούσε πια στις δύσκολες στιγμές να έχει γρήγορα την απαραίτητη ιατρική βοήθεια, όχι όπως τότε στη SINATEX που λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του.

Πέντε μέρες αργότερα, τα ξημερώματα, μετά από μήνυση του ιδιοκτήτη ήρθαν τα ΜΑΤ, συνέλαβαν όλα τα παιδιά της Αλληλεγγύης στην Πράξη, πέταξαν στο δρόμο τις οικογένειες των προσφύγων και μετέτρεψαν πάλι το κτίριο από σπιτικό ανθρώπων σε άψυχο περιουσιακό στοιχείο, καταδικασμένο να παραμένει για χρόνια εστία τρωκτικών αλλά όχι ανθρώπων.

Προχθές Τετάρτη ήταν η δίκη ενάντια σε 60 (εξήντα) παιδιά της Αλληλεγγύης στην Πράξη. Φυσικά ήμουν εκεί ως μάρτυρας.

Είχαν κάνει εξαιρετική προετοιμασία οι δικηγορίνες μας αλλά ανησυχούσαν γιατί στις άλλες δύο περιπτώσεις εκκένωσης καταλήψεων, που είχαν γίνει την ίδια μέρα τον Ιούλιο του 2016, ήταν καταδικαστικές οι πρωτόδικες αποφάσεις και αυστηρές οι ποινές. Αντίθετα εγώ ήμουν εντελώς αισιόδοξος. Αρκεί το δικαστήριο να ενδιαφερόταν για την αλήθεια.

Ενδιαφερόταν. Έδωσε στο μηνυτή απεριόριστο χρόνο να εκφράσει την αγανάκτησή του για τη χρήση της ιδιοκτησίας του από ξένους για αλλότριους σκοπούς και να ζητήσει αποζημίωση 60.000 ευρώ για τις ζημιές που προκλήθηκαν στο κτίριό του από την ανακαίνιση. Αλλά και σ’ εμένα, όπως και στους δύο άλλους μάρτυρες, έδωσε το δικαστήριο τη δυνατότητα και το χρόνο να πω όσα γνώριζα και όσα βίωσα. Απόλυτος σεβασμός και στις δύο πλευρές.

Μετά ήρθε η αγόρευση της εισαγγελέα: υπόδειγμα νομικής τεκμηρίωσης και ταυτόχρονα υπόδειγμα κοινωνικής ενσυναίσθησης. Τη θαύμασα.
Και ύστερα η απόφαση: Αθώοι όλοι και όλες για όλα όσα τους/τις καταλόγισε και μήνυσε ο ιδιοκτήτης του εγκαταλειμμένου, και σήμερα, σπιτιού.

Η δικαστική απόφαση στέλνει ένα πολύ σημαντικό μήνυμα: Η Αλληλεγγύη στην Πράξη δεν αποτελεί αδίκημα ούτε στη δική μας εποχή όπου πανίσχυρη εμφανίζεται η βαρβαρότητα της αγοράς και του πλούτου και αδύναμες απέναντί της οι αξίες της Ανθρώπινης Κοινωνίας. Η αλήθεια είναι ότι οι δικές μας αξίες είναι πιο ισχυρές από τη δική τους βαρβαρότητα και είναι πάντα νικηφόρες όταν δεν εκφράζονται μόνο με λόγια αλλά διατρανώνονται με αποφασιστικότητα ως πράξη στην καθημερινή μας ζωή.

Οι φωτογραφίες: Α) η οικοδομή της Καρόλου Ντηλ εκείνες τις ημέρες. Β) εικόνες των δικών μας ανθρώπων, στους οποίους αναφέρθηκα στο κείμενο. Όλοι βρίσκονται πια στη Γερμανία, αγωνιούσαν για το ποια θα είναι η απόφαση και ρωτούσαν πώς θα μπορούσαν να βοηθήσουν.

Υ.Γ. Πάνω από δύο μήνες δεν έγραψα τίποτε στο facebook. Πολλοί οι λόγοι. Σήμερα επέστρεψα – για να μείνω.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here