«Άσπρο χιόνι – μαύρο χιόνι». Στο θέατρο της οδού Κυκλάδων έως και τις 5 Ιανουαρίου

Tης Φωτεινής Στεφανίδη

Το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα» το πρωτοσυνάντησα σε ένα μικρούλι χειροκίνητο view master σε σχήμα μικρού σπιτιού, με ένα μόνο ματάκι. Άπειρες φορές το έβλεπα και το ξαναέβλεπα. Το φως από τα σπίρτα που άναβαν ένα ένα, το ξύλιασμα, το εξωπραγματικό αγγελικό αγκάλιασμα, θαρρείς ανασύρθηκαν από εκείνο το κουτάκι-σπιτάκι των παιδικών μου χρόνων και μόνο από εκεί, μεγάλωσαν και ζωντάνεψαν σε ολόκληρη τη σκηνή του θεάτρου. Τα χρώματα, παραμυθένια. Η φωνή του αφηγητή απλή, ξεκάθαρη, άφηνε την εικόνα να δίνει το συναίσθημα και τι συναίσθημα. Και η εισαγωγή με το παιδικό τραγουδάκι ράγισε γλυκά την καρδιά.

Τον «Πωλητή ποντικοπαγίδων» της Σέλμα Λάγκερλεφ, δεν τον ήξερα καθόλου. Έτσι το καταευχαριστήθηκα σήμερα στις 2 του Γενάρη του 2018, σαν παιδί, και ακόμη πιο πολύ. Απολαυστική εδώ η σκηνοθεσία, με τον αφηγητή ξαφνικά να μπαίνει μέσα στο παραμύθι είτε σαν ζητιάνος γέρος που ροχαλίζει στο πάτωμα πέφτοντας θύμα κλοπής είτε σαν κύριος με τα όλα του στην επόμενη σκηνή. Η αύρα του παραμυθιού, καθαρή. Μαύρο άσπρο, καλό κακό, ελευθερία φυλακή-παγίδα.

Τον «Ευτυχισμένο πρίγκιπα», πώς τον ήξερα… από μία έκδοση συλλογική, κακοτυπωμένη, σ’ ένα χαρτί λίγο χειρότερο από εφημεριδόχαρτο με μια εικόνα ξεθωριασμένη που δεν θυμάμαι καν. Όμως, πόσες φορές το διάβαζα ξανά και ξανά και κάθε φορά πονούσε, και κάθε φορά απ’ όλη τη συλλογή, ξανά εκεί, αυτό. Ναι, στην παράσταση έλαμπαν τα ζαφείρια και δεν χρειαζόταν να τα δούμε, άστραφταν τα χρυσά φύλλα – πώς ξαναζωντάνεψαν ένα ένα.. το ρόδι, το στέμμα, ένιωθες το σχήμα και τη ζέστα της καρδιάς που δεν λειώνει… Α, και απ’ όλα πιο πολύ, το χελιδόνι θυμόμουν. Που εδώ, στην παράσταση αυτή, κεντάει υπέροχα επάνω στον καμβά της αφήγησης με το σπαθάτο του κορμί και το πέταγμα της νιότης, μαζί με την ωριμότητα που ήρθε και το βρήκε σε λίγες μόνο μέρες που έζησε κοντά στον Πρίγκιπα-ζητιάνο, μαζί με τον ύπνο του τον αιώνιο.

Η ιδιαίτερης γλυκύτητας ηθοποιός Ελεωνόρα Σταθοπούλου, με σημαντικό λογοτεχνικό έργο και ταυτόχρονα εικαστικός, τούτη τη φορά επιμελείται εικαστικά και σκηνοθετεί. Η θρησκευτικότητα που διέπει τα λογοτεχνικά έργα της, ιδιαίτερα τη συλλογή «Εκείνος», με την έννοια της υπαινικτικής ιερότητας και όχι της θρησκοληψίας, αποτυπώνεται και στη σκηνοθετική άποψη της παράστασης.

Τον ηθοποιό Νίκο Αϊβαλή που αφηγείται και μαζί παίζει στο «Άσπρο χιόνι μαύρο χιόνι», γνωρίζουμε οι περισσότεροι από τις αισθαντικές εκπομπές του στο ραδιόφωνο – «Απ’ την ψυχή ως την ψυχή» παλιότερα στο Τρίτο, και εδώ και πολύ καιρό από τις «Διακριτικές σχέσεις διεθνούς ρεπερτορίου στο Δεύτερο» – όπου κάθε εκπομπή του είναι μια μικρή παράσταση, λογοτεχνική και μουσική, βαθειά ανθρώπινη, χωρισμένη σε εικόνες και πράξεις, ζεστή βραδινή συντροφιά. Τώρα βλέπουμε ξανά το ταλέντο, την ευαισθησία, την πολύπλευρη παιδεία του και την εσωτερική καλοσύνη του να προσφέρονται αφειδώς και διακριτικά ταυτόχρονα σε μία νέα, χειροπιαστή παράσταση.
Ωραιότατες οι παραμυθένιες παρουσίες και ερμηνείες της ίδιας της Ελεωνόρας Σταθοπούλου, της Έλενας Μεγγρέλη, του Γιάννη Σαβουϊδάκη και της μικρής Αύρας Ξενάκη.

Η παράσταση βασίζεται στα πιο γερά θεμέλια. Την αγάπη, την αγάπη και την αγάπη. Και τη μνήμη, την παιδική μνήμη, καθαρή και ωραία.

Δεν θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «παραμύθια» τα πρωτότυπα λογοτεχνικά έργα «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» του Άντερσεν ή τον «Ευτυχισμένο πρίγκιπα» του Όσκαρ Ουάιλντ. Ωστόσο, μέσα από την σκηνή του θεάτρου της οδού Κυκλάδων, με την ευγενικά μαγευτική παρουσία του Νίκου Αϊβαλή, την ευαίσθητη σκηνοθεσία και την παραμυθένια εικαστική εργασία της Ελεωνόρας Σταθοπούλου -με την βοήθεια της Δάφνης Ρόκκου-, τα έργα αυτά ζωντάνεψαν απολύτως παραμυθένια, ανέσυραν παιδικές μνήμες, ενώθηκαν το ένα με το άλλο, και ζουν ξανά στο σήμερα ολόφρεσκα και αθώα όπως τότε που τα πρωτοσυναντήσαμε.

«Άσπρο χιόνι μαύρο χιόνι» έως και τις 5 Ιανουαρίου 2018 στις 11:00  π.μ., στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής. Για κάθε ηλικία.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here