Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Δεν μας ενδιαφέρει διόλου το μικροαστικό μίσος που μα την αλήθεια ξεχειλίζει στην διαδικτυακή ανταλλαγή φιλοφρονήσεων μέσω των οποίων ολοένα και μεγαλύτερες αριθμητικά (η αύξηση πάει πακέτο με την εξοικείωση στο διαδικτυακό μέσο) ομάδες αυτοθαυμαζόμενων πανηλιθίων εθισμένων στο τυπικό (των νομιμοφρόνων) άθλημα του τιμητή των πάντων φαντασιώνονται ότι παρεμβαίνουν πολιτικά εκστρατεύοντας στους αγίους τόπους κυριαρχίας των απωθημένων τους ενάντια στο λυτρωτικό τους κοινό κακό. Δεν μας ενδιαφέρει διότι 1ον) είναι πασιφανές για τα γούστα μας και 2ον) δεν υπάρχει κανένας τρόπος να το περιορίσουμε, είναι κατακλυσμιαίο, το μόνο που θέλοντας και μη μπορούμε να κάνουμε είναι να βρούμε ασφαλές καταφύγιο και από εκεί να το ‘‘χαζεύουμε’’.
Δεν μας ενδιαφέρουν ούτε οι αυτοματοποιημένες – συνακόλουθες του μικροαστικού μίσους – επαναστατικές διαδικτυακές φαντασιώσεις που αντίστοιχα εκφράζονται με τον τρόπο της νομιμοφροσύνης: αλυσίδες δήθεν συζητήσεων που τίποτε περισσότερο ή λιγότερο δεν είναι από τραγικά ανασφαλής μοναχική ανταλλαγή βεβαιοτήτων προς εκμαίευση βεβαίων φιλοφρονήσεων, επιβεβαίωση του κοινού κακού και της ανάγκης από κοινού να ξορκιστεί και συντήρηση της επαναστατικής φαντασίωσης στο άτιμο το διαδικτυακό διηνεκές. Δεν μας ενδιαφέρουν διότι δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο παρά η απαραιτήτως αναγκαία συμπληρωματική πλευρά του μικροαστικού μίσους, αυτή που υπάρχει για να το αντανακλά ώστε να αντανακλάται από αυτό.
Αυτό και μόνο που αληθώς μας ενδιαφέρει χαζεύοντας το ατόφιο μικροαστικό μίσος και την επαναστατική φαντασιακή του αντανάκλαση δεν είναι αυτή καθαυτή η 100% αλληλοτροφοδοτούμενη ύπαρξή τους (όλοι οι πιθανοί και απίθανοι συνδυασμοί της είναι εκεί για να τροφοδοτούν ο ένας τον άλλο) αλλά η μεταξύ τους ισορροπία. Σε τι βαθμό γέρνει ή όχι προς τη μία ή προς την άλλη πλευρά. Κατ’ εμάς, και μη ζητάτε επ’ αυτού περισσότερες εξηγήσεις, η συγκεκριμένη εξωτερική παρατήρηση συμπυκνώνει την στρατηγική των (διαδικτυακών) καιρών μας άσκηση δημοκρατίας. Όλες οι άλλες – αναλύσεις και αναζητήσεις αμπελοφιλοσοφικού χαρακτήρα – αυτή κατά βάση (την άσκηση) υπηρετούν. Στην πραγματική των καιρών μας δημοκρατική αγορά εννοείται πως αναφερόμαστε (αυτή είναι το πεδίο όπου η άσκησή μας εφαρμόζεται) και όχι στη δημοκρατία όπως ο καθένας και η καθεμία θέλει να την υποθέτει για να μπορεί όπως θέλει (εργαστηριακά) να την ερμηνεύει ή να την ερμηνεύει για να μπορεί όπως θέλει (εργαστηριακά) να την υποθέτει.
Εν τάχει: Αυτό που μας λέει η εξωτερική παρατήρηση της νυν νεοελληνικής άσκησης δημοκρατίας που έχει ως επίκεντρο το απόλυτο κακό προσωποποιημένο στον απεργό πείνας Δ.Κ. – έξω και πέρα από την αδιάφορη παρατήρηση τόσο του 100% τυπικού μικροαστικού μίσους όσο και της εξίσου 100% τυπικής μικροαστικής επαναστατικής φαντασίωσης που ‘‘θέλει’’ στην συμπληρωματική αντί-θέση του αέναου τροφοδότη του αστείρευτου μικροαστικού μίσους ‘‘απόλυτου κακού’’ να υποθέτει τον ‘‘απόλυτο επαναστάτη’’ – είναι ότι η ισορροπία γέρνει ολοκληρωτικά προς τη (δεξιά) πλευρά της εκπροσώπησης – δικαίωσης του ατόφιου/brutal μικροαστικού μίσους.
Πώς και έτσι; Για να κατανοηθεί το αυτονόητο της εξωτερικής παρατήρησης, αρκεί να σκεφτείτε πως η καταδίκη μόλις προ ολίγων εβδομάδων σε φυλάκιση της ηγεσίας της ναζιστικής συμμορίας Χρυσή Αυγή, δεν μπορεί παρά – ανεξαρτήτως των όποιων 100% σκόπιμων ερμηνειών για να καθοδηγούν τις υποθέσεις ή των όποιων σκόπιμων υποθέσεων για να καθοδηγούν τις ερμηνείες – να έχει μεταφραστεί για το σχετικά πιο καθυστερημένο κομμάτι του μικροαστικού συρφετού που αντιμετώπιζε ‘‘φιλικά’’ επί χρόνια το εγκληματικό ναζιστικό μόρφωμα, ως υπαρξιακού χαρακτήρα ήττα, πόσο μάλλον όταν στη καταδίκη φέρονται να πρωταγωνίστησαν ασκώντας επιδραστικό ως και καταλυτικό ρόλο οι φερόμενοι ως πρωτοπόροι επαναστάτες των αντί-φασιστικών και αντί-ρατσιστικών κινημάτων.
Ορθά – κοφτά: Ο τρόπος (κάθετης, μετωπικής, κυνικής) αντιμετώπισης του απεργού πείνας Δ.Κ. είναι μια βαθιά ευγενής δεξιά προσφορά προς τα βαθύτερα απωθημένα και τις ανάγκες εκτόνωσής τους του πλέον καθυστερημένου (ακροδεξιού) κομματιού του μικροαστικού συρφετού που ένιωσε (υπαρξιακά) ηττημένο όχι τόσο από καθαυτή την καταδίκη των εγκληματιών ναζιστών όσο από τον κινηματικό τρόπο που φέρεται να την κατέστησε επιπεβλημένη. Προσφορά που δικαιούται να υπολογίζει και σε μια λελογισμένη εκλογική αντί-προσφορά (αμοιβή).
Επικουρικά, η ως άνω άτυπη – υπαρξιακού τύπου – συναλλαγή, με τρόπο ενστικτώδη (δεν μπορεί παρά να) ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά όλων όσων θέλησαν (εύλογα) να υποθέσουν εαυτούς πρωταγωνιστές της αντί-φασιστικής νίκης προ μερικών μόλις εβδομάδων, εξ ου και η αντανακλαστική ενεργοποίησή τους ώστε η συναλλαγή – με αντίτιμο τη ζωή του ανθρώπου που προβάλλεται στο μικροαστικό ασυνείδητο ως ο εκπρόσωπος του απόλυτου κακού – να μη φτάσει μέχρι τέλους.
Εξωτερικά συνθέτοντας: Ανεξάρτητα του τι θα συμβεί με τη ζωή του απεργού πείνας Δ.Κ. από πλευράς κυβερνώντων (το think tank αναζητήστε το Βασιλίσσης Σοφίας, δε πάει τόσο μακριά ο νους τους) η συναλλαγή έχει πρακτικά γίνει και μόνο (εκλογικά) βραχυπρόθεσμα οφέλη μπορεί να τους προσφέρει. Επικουρικά, η εύλογη ενστικτώδης αντίδραση στο πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο αυτής της συναλλαγής, που αλλιώς δε μπορεί να μεταφράζεται παρά σε συμπαράσταση προς το αίτημα του φερόμενου ως εκπρόσωπου του απόλυτου κακού, προσφέρει και θα προσφέρει μπόλικο υλικό για το αναμάσημα της θεωρίας των δυο άκρων, την αξίωση δηλώσεων νομιμοφροσύνης και λοιπές ακροδεξιού τύπου ηλιθιότητες και αθλιότητες.
Όχι, η υπεύθυνος κυβέρνηση (ως είθισται επί χρόνια πολλά στην μαθημένη μια ζωή να επαναλαμβάνει τον εαυτό της καθυστερημένη χώρα) μόνο να κερδίσει – για μια ακόμα τυπική win-win situation πρόκειται αν εξωτερικά παρατηρηθεί – έχει. Αυτή που δεν έχει τίποτε απολύτως να κερδίσει είναι η μια ζωή μαθημένη μόνο να χάνει (επαναλαμβάνοντας τον εαυτό της) καθυστερημένη χώρα.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here