Αργυρώ Πιπίνη: Ενα ξόρκι στο ‘ποτέ ξανά’

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

Ηθοποιός και συγγραφέας βιβλίων για παιδιά. Έχει σπουδάσει στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής Σχολής και στις σχολές θέατρου Π. Κατσέλη και Βεάκη. Το 2012 τιμήθηκε με το Βραβείο Μετάφρασης Βιβλίου για Παιδιά της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας, για τη μετάφραση του βιβλίου «Ψάρι στον ουρανό» του Fridrik Erlings (εκδ. Πατάκη). Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο το βιβλίο της Αργυρώς Πιπίνη με τίτλο: «Το δικό τους ταξίδι».

-Ενα βιβλίο για τη ζωή και τη μνήμη;

Ναι. Ο Κοσμάς και η Λουκία, οι ήρωες του βιβλίου μου, με την αξιοσημείωτη συναισθηματική ωριμότητα που έχουν όλα τα παιδιά, βρίσκουν, με τη βοήθεια των γονιών τους, τρόπους ώστε να κρατήσουν στην καθημερινότητά τους ζωντανή τη μνήμη του παππού τους. Ο παππούς αγαπούσε τα δέντρα και τ’ αγριολούλουδα. Θα τον βρίσκω ξανά κάθε φορά που θα πηγαίνω εκδρομή στο βουνό. Ο παππούς αγαπούσε τα ταξίδια. Θα τον βρίσκω ξανά κάθε φορά που θ’ ανοίγω τον μεγάλο άτλαντα. Η ιστορία, βέβαια, δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά, αλλά σε όλες τις ηλικίες –η εικονογράφηση της Μαριλένας Μελισσηνού και η αισθητική του βιβλίου συντελούν σ’ αυτό.

-Πως προέκυψε αυτό;

Tα τελευταία χρόνια έχασα πολλά αγαπημένα μου πρόσωπα. Όσο κι αν πιστεύεις ότι είσαι προετοιμασμένος για την απώλεια, η αδυναμία να αγγίξεις, να μιλήσεις, να μοιραστείς αποτελούν μονοπάτια δύσβατα που πρέπει να τα περπατήσεις. Πόσο μάλλον αν είσαι παιδί. Πάντοτε σκεφτόμουνα πώς θα μπορούσα να εξηγήσω σ’ ένα παιδί τι σημαίνει ‘Ποτέ ξανά…’ Έγραψα λοιπόν αυτό το παραμύθι, Το δικό τους ταξίδι, σαν ένα ξόρκι στο ‘Ποτέ ξανά…’ Σαν έναν αποχαιρετισμό σε όσους δεν βρίσκονται πια κοντά μας αλλά είναι πάντα δίπλα μας.

-Δύσκολο θέμα για τα παιδιά…

Δύσκολο θέμα για όλους. Ας μην υποτιμούμε τα παιδιά. Διαισθάνονται τα πάντα. Για ένα παιδί ο παππούς και η γιαγιά είναι σημαντικά πρόσωπα και οι σχέσεις μαζί τους είναι ιδιαίτερες κι επηρεάζουν σημαντικά τη ζωή του. Το παιδί παρατηρεί τη φθορά της ηλικίας και προσπαθεί να επεξεργαστεί σημάδια ακατανόητα για το ίδιο. Και σ’ αυτή τη φάση θα πρέπει να το βοηθήσει ο γονιός, δίνοντάς του απαντήσεις απόλυτα ειλικρινείς.

-Παρακαταθήκη οι μνήμες και τα συναισθήματα; Καταπραυντικό του πόνου;

Ναι, αυτό πιστεύω. ‘Το δικό τους ταξίδι’ αποτελεί δήλωση πίστης στην ανακουφιστική δύναμη της μνήμης και στη συνέχεια της ζωής. Το παρόν όλων μας αποτελείται από ψηφίδες του παρελθόντος, έτσι δεν είναι;

-Διδάσκετε δημιουργική γραφή. Πως την εννοείτε;

Προτείνω κάποια βήματα, καθοδηγώ σε κάποια στάδια, μοιράζω κάποια ‘κλειδιά’. Τους βοηθώ να διαβάσουν τα κείμενα και πίσω από τα κείμενα. Τα υπόλοιπα είναι στο χέρι των μαθητών μου: αυτοί κάνουν το θαύμα.

-Η τέχνη μπορεί να μας λυτρώσει από τη θλίψη της σημερινής κρίσης;

Εξαρτάται από τη θέση στην οποία στέκεσαι: τη θέση αυτού που παράγει ή τη θέση αυτού που προσλαμβάνει τέχνη. Όταν ζωγραφίζεις, γράφεις, συνθέτεις, όταν καταπιάνεσαι δηλαδή με κάτι δημιουργικό, τραβάς για λίγο την κουρτίνα στη θλίψη. Όμως, πώς μπορεί να σε βοηθήσει η τέχνη αν δεν έχεις τροφή και στέγη; Όταν έχεις λύσει κάποια προβλήματα, ναι, νομίζω πως τότε μπορεί να σε λυτρώσει.

-Τι νέο ετοιμάζετε;

Έχω έτοιμα δύο καινούρια βιβλία για παιδιά και γράφω κάποια διηγήματα. Αυτόν τον καιρό, όμως, ασχολούμαι κυρίως με τις εκδηλώσεις και τις επισκέψεις σε σχολεία για τα δύο νέα μου βιβλία, ‘Το δικό τους ταξίδι’ και ‘Η Αλίκη στην πόλη’, ένα αφήγημα για νέους και όχι μόνο.

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here