Αποστάσεις Τσακαλώτου από Τσίπρα για το «πολιτικός απατεώνας»;

Αποστάσεις από τη φράση που έχει χρησιμοποιήσει ο Αλέξης Τσίπρας για τον Κυριάκο Μητσοτάκη αποκαλώντας πολιτικό απατεώνα, φαίνεται ότι παίρνει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος σε άρθρο του για τα βασικά θέματα της επικαιρότητας και τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που κάνει μια υπέρβαση. Μιλά για τους πολιτικούς αντιπάλους ως όλον. Ο Αλ. Τσίπρας όμως δεν χαρακτήρισε τους πάντες πολιτικους απατεώνες αλλά τον πρωθυπουργό για την τακτική που ακολούθησε με σκοπό την αναρρίχησή του στην εξουσία. 

Και αυτό, δείχνει ότι ο κ. Τσακαλώτος μάλλον αναζητά τρόπους διαφοροποίησης από την ηγεσία, με μια κατά άλλα σωστή πολιτική και ιδεολογική ανάλυση που κάνει.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο κείμενό του που δημοσιεύεται στο tvxs.gr σημειώνει χαρακτηριστικά ότι «πρέπει να είμαστε εξαιρετικά φειδωλοί όταν αποκαλούμε τους αντιπάλους μας απατεώνες», επισημαίνοντας ότι αυτό το είδος αντιπαράθεσης αποξενώνει μεγάλο μέρος των πολιτών και ιδιαίτερα τους νέους και τις νέες.

Σημειώνεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποκαλέσει δύο φορές «πολιτικό απατεώνα» των πρωθυπουργό, αρχικά στην Ολομέλεια όταν ανέφερε «ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας που έχει περάσει στη χώρα είστε εσείς που υποσχεθήκατε στον ελληνικό λαό ανάπτυξη ισχυρή και φέρατε υπανάπτυξη 15% στο δεύτερο τρίμηνο του 2020. Να τελειώνουν τα αστεία, να τελειώνει αυτό το παραμύθι».

Τη φράση αυτή επανέλαβε και στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου από τη Θεσσαλονίκη αναφέροντας «ο χαρακτηρισμός της πολιτικής απάτης για τον Κυριάκο Μητσοτάκη στοιχειοθετείται, από την πολιτική του. Δεν είναι μόνο η Συμφωνία των Πρεσπών. Ο άνθρωπος, και το ξέρουμε, δεν είχε ουσιαστική διαφωνία με την Συμφωνία των Πρεσπών, επέλεξε να διχάσει την κοινωνία για να κερδίσει ψήφους. Τώρα δίνει και μάχες υπέρ της Βόρειας Μακεδονίας. Στο οικονομικό πεδίο, έταξε προεκλογικά ανάπτυξη και περισσότερες δουλειές και πριν έλθει η πανδημία, από το πρώτο τρίμηνο του 2020 είχαμε ύφεση. Και στην πανδημία λέει ότι έχει δώσει 24 δισ .ευρώ και έχει δώσει μόνο 4,6 δισ. σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους».

Το απόσπασμα από το άρθρο του Ευκλείδη Τσακαλώτου

Περί απάτης και απατεώνων

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για τα τελευταία τριάντα χρόνια νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι, πολιτικοί, στοχαστές, τραπεζίτες και άλλοι πολλοί υπόσχονται ότι το πρόγραμμα τους – φιλελευθεροποίηση και απορρύθμιση των αγορών, χειραφέτηση της επιχειρηματικότητας, μικρότερο κράτος κλπ – θα οδηγήσει σε ευημερία για όλους, αν και όχι στο ίδιο βαθμό για όλους. Και συνεχώς διαψεύδονται οι προσδοκίες με όρους ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας για τους πολλούς, την ίδια στιγμή που ενισχύεται η θέση των πιο ισχυρών οικονομικών παραγόντων.

Μετά από τόσες διαψεύσεις μπορούμε να μιλάμε για απάτη από τη μεριά των υποστηρικτών του όλου εγχειρήματος; Ίσως. Μπορούμε να μιλάμε για απατεώνες; Πιο δύσκολη ερώτηση.

Παλαιότερα αριστεροί και αριστερές στοχαστές ισχυριζόταν ότι ο βασικός ρόλος της εκκλησίας και της θρησκείας είναι να συμφιλιώσει τα λαϊκά στρώματα με τη μοίρα τους – να ελπίζουν για βελτίωση όχι σε αυτή τη ζωή, αλλά στην άλλη. Με λίγα λόγια η θρησκεία δούλευε λειτουργικά για το σύστημα. Δε αμφιβάλλω ότι υπάρχει και αυτή η πτυχή, αλλά η όλη προσέγγιση χωλαίνει για τον ίδιο λόγο που έχουν πρόβλημα πολλές εξηγήσεις του λειτουργισμού (functionalism). Μια εκκλησία που απαρτιζόταν από κυνικούς κληρικούς που δεν πίστευαν στη θρησκεία τους, και είχαν πλήρη επίγνωση ότι εξυπηρετούν άλλους σκοπούς, δε θα μπορούσε να παίξει το ρόλο υποστήριξης του συστήματος. Για να είναι πειστική η θρησκεία χρειάζεται ανθρώπους – ίσως όχι όλους, αλλά τουλάχιστον μια κρίσιμη μάζα – που είναι ειλικρινείς για το ρόλο που εξυπηρετούν.

Το ίδιο, εικάζω, ισχύει και με τους νεοφιλελεύθερους. Βεβαίως πολλοί θα είναι κυνικοί και ξέρουν ακριβώς τι θα είναι τα αποτελέσματα των πολιτικών τους και πόσο τους ευνοεί τους ίδιους. Αλλά δεν μπορεί αυτό να αποτελεί το όλον. Μια κρίσιμη μάζα  νεοφιλελεύθερων  κοινωνικών  επιστημόνων πραγματικά πιστεύουν στις θεωρίες τους – βέβαια άλλοι είναι πιο κυνικοί ή απλώς πάνε με το ρεύμα για να βολευτούν επαγγελματικά. Το ίδιο ισχύει με τους πολιτικούς.

Με αυτή την έννοια πρέπει να είμαστε εξαιρετικά φειδωλοί όταν  αποκαλούμε τους αντιπάλους μας απατεώνες. Από τη μια μεριά, αυτό το είδος πολιτικής αντιπαράθεσης αποξενώνει μεγάλο μέρος των πολιτών, και ιδιαίτερα τους νέους και τις νέες. Και κάτι χειρότερο: πολλοί ταυτίζουν την πολιτική με αυτό το είδος αντιπαράθεσης και όχι με μια εν δυνάμει δραστηριότητα χειραφέτησης. Από την άλλη, ακριβώς γιατί όλοι οι αντίπαλοι μας δεν είναι, και δε θα μπορούσαν να είναι απατεώνες, αυτή η τακτική υποτιμάει τον αντίπαλο – πάντα επικίνδυνο πράγμα σε όλων των ειδών διαμαχών – και δεν είναι πειστική.

Οι θεσμοί του καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας, συμπεριλαμβανομένων της εκκλησίας και των πολιτικών κόμματων, αποτελούν πολύ σκληρά καρύδια και χρήζουν σοβαρής αντιμετώπισης.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here