Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΟΥΚΑ  

 

Ένας ακόμα αναμενόμενος ανασχηματισμός, μετά Υπουργικό Συμβούλιο. Τα ίδια πράγματα απαράλλακτα, τίποτα δεν αλλάζει. Εκείνος ήθελε κάτι διαφορετικό.  Φανταζόταν ένα Υπουργικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου να διαθέτουν αξίες/δεξιότητες που συνάδουν με τα  καθήκοντά τους. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον να ξέρουν πώς να πίνουν JW Double Black και να καπνίζουν Cohiba χωρίς να τινάζουν τη στάχτη στο χαλί, αιτία της κατακόρυφης αύξησης του ωραρίου εργασίας της Υπηρεσίας Καθαρισμού και Απολύμανσης του Υπουργικού. Μάταιος κόπος.  Έμεινε τελικά με τη ρουτίνα να ανασύρει κάθε τόσο από τα αζήτητα  κάτι (ακρο)δεξιούς της απελπισίας, κάτι «κεντροαριστερούς» του Μεγάρου και των Μουσείων.

Και όλα αυτά, την ώρα που φαίνεται να έχει  τεθεί σε τροχιά

το Σχέδιο Μεγάλη Ρήξη με τη Μεταπολίτευση. Σαν μια επιβεβαίωση της υψηλής τέχνης της πολιτικής, το πρότζεκτ αυτό είναι μεγαλόπνοο στις επιδιώξεις και απλό στη σύλληψή του.  Φαίνεται να βασίζεται στην εξής υπόθεση: Αν το κύριο χαρακτηριστικό της μεταπολιτευτικής περιόδου ήταν η μαζική μετάβαση από την εργατική τάξη στη μικρο-μεσαία που εξασφάλισε και τη μακρόχρονη διακυβέρνηση της Κεντροαριστεράς που το ανέπτυξε, τότε η ίδια κίνηση αλλά με αντίστροφη φορά μπορεί να εξασφαλίσει-με ταξικά κριτήρια βέβαια-τη κυβερνητική μακροβιότητα των κυβερνώντων.  Με τη μετάβαση  δηλ.  από τη διογκωμένη πλέον μεσαία τάξη στην κατηγορία της «νέα φτώχειας»  (υποβάθμιση-ανέχεια-υπερχρέωση των νοικοκυριών), μέσω του μηχανισμού της υπερφορολόγησης-λιτότητας και άλλων μέτρων αποδεκατισμού του εισοδήματος.  Παράλληλα θα αναπτυχθεί ένας μηχανισμός «προστασίας» της διογκούμενης «νέας φτώχειας» μέσω επιδομάτων, μερικής απασχόλησης, κάποιων ρυθμίσεων χρεοκοπίας κ.α. Μηχανισμός που εξασφαλίζει μεν μια οριακή επιβίωση, ποτέ όμως αρκετή για να εγγυηθεί μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Έτσι θα οικοδομηθεί μια «ρευστή ύλη» ψηφοφόρων,  ευάλωτη σε κυβερνητικές παρεμβάσεις  και δεκτική στο «αμείλικτο» δίλημμα: «Πρόοδος ή Συντήρηση» στη θέση του εφιαλτικού εκείνου: «Φύγετε!». Στο οποίο δίλημμα οι κυβερνώντες επιφυλάσσουν φυσικά  για τους εαυτούς τους την  πρώτη επιλογή του διλήμματος, ενώ οι αντίπαλοι έχουν καταδικαστεί αμετάκλητα στη δεύτερη.

Παρά το μεγαλεπίβολο όμως του σχεδίου, δεν πρέπει να αγνοηθούν ορισμένα προβλήματα που μπορεί να αποδειχθούν μοιραία.  Ποιος, για παράδειγμα,  μας διασφαλίζει ότι το Σχέδιο δεν έχει διαρρεύσει ή ανακαλυφθεί από τους αντιπάλους; Έτσι ώστε να έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή ένα μυστικό Αντισχέδιο με ακριβώς αντίθετες επιδιώξεις από το κυβερνητικό  Σχέδιο; Το οποίο, στην περίπτωση αυτή, είναι από την αρχή υπονομευμένο να λειτουργήσει ως ένας απορροφητήρας των κοινωνικών κραδασμών  λόγω χρεωκοπίας και έτσι να «στρώσει το δρόμο»  για την  επανάκαμψη των δυνάμεων «των Ελεύθερων και Παγκόσμιων Αγορών» του Ανταγωνισμού, του Κέρδους,  της Παραγωγικότητας.  Ποιος (ποιοι) θα αναλάβουν την ευθύνη για παρόμοιες εξελίξεις; Μήπως έχει αρχίσει πλέον να κλείνει ο κύκλος των κομμάτων-πυροτεχνήματα που φαίνεται ότι εξαφανίζονται από το πολιτικό στερέωμα με την ίδια ευκολία που εκτοξεύτηκαν;

Ένα ακόμα πρόβλημα του σχεδίου είναι ότι σε συνθήκες αβεβαιότητας/πολυπλοκότητας, οι σχετικές  θεωρίες προβλέπουν ότι οι σχέσεις δεν είναι γραμμικές,  αλλά ότι  μικρές, πολύ μικρές αλλαγές μπορούν να ανατρέψουν ολόκληρο κυβερνητικό σχεδιασμό με κάποια απρόβλεπτα γεγονότα-αρκεί μια γκαζόζα, ένα «καμμένειο»  τουίτ, μια Μεγαλοοικονόμου, ένας Δανέλλης για την πλήρη ανατροπή.

Τελικά το όλο εγχείρημα,  σαν να  εκπέμπει κάτι από τον πρωτογονισμό ενός καλέσματος σε  αρχέγονες μορφές ζωής, αν είναι δυνατόν πίσω στις βραχοσπηλιές για την  επάνοδο σε αρχαικές μορφές συλλογικότητας και κοινοκτημοσύνης, μακριά από τις σύγχρονες μολυσματικές επιρροές της αξιοκρατίας, των θεσμών, της κοινωνικής ανέλιξης.

Δεν υπάρχει μια ανανεωτική δύναμη να μας βγάλει ασφαλείς από τις Συμπληγάδες; Μια Κεντροαριστερά με όποιες αδυναμίες προτιμότερη, να βγει μπροστά όπως παλιά, όπως πάντα, να θέσει τα σωστά θέματα της εποχής με  γνώση  και αποφασιστικότητα;

Ήπιε τις τελευταίες γουλιές. Τέτοιες ανησυχίες δεν πτοούν εκείνον, έναν μαιτρ της τακτικής, των ελιγμών, του διχασμού. Τα δακτυλίδια του καπνού ανέβαιναν παντού, έπνιγαν το δωμάτιο σαν σκέψεις που επανέρχονται διαρκώς, σαν εμμονές,  στενός κορσές που  σφίγγει  το μυαλό. Ξανά λοιπόν αυταπάτες, ξανά φαντασιώσεις;  Ο χρόνος τελειώνει, δεν είναι πιά δικός μας. Είναι δανεισμένος χρόνος και σε λίγο θα εμφανισθούν πάλι οι δανειστές να αφαιρέσουν ό,τι έχει απομείνει από τη ζωή με τα διάφορα χρονομνημόνια, υπερπλεονάσματα, κόκκινα δάνεια, χρέη και άλλα εργαλεία διαχείρισης του παρόντος και του μέλλοντος.  Όπως λέγεται: Η ζωή αυτή δεν έχει μέλλον.

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here