Από την ψυχή βαθιά της Μελίνας Μπ. (εξαιρετικά αφιερωμένο στη Διεθνή Ημέρα Θαλασσαιμίας)

 

Αντί για τα επαναλαμβανόμενα κάθε χρόνο ενημερωτικού χαρακτήρα, επιτρέψτε μας επ’ αφορμή της σημερινής (8ης Μαΐου) Παγκόσμιας Ημέρας Θαλασσαιμιας να σας κάνουμε κοινωνούς των από βάθους ψυχής μηνυμάτων μιας βαθιάς ψυχής – εκ των πρωτοπόρων μια ζωή – του κινήματος των Ελλήνων θαλασσαιμικών.

Από τα βάθη της ψυχής της κυρίας Μελίνας Μπάκα για τη σημερινή διεθνή ημέρα (International Thalassaemia Day):

Μια ξεχωριστή μέρα για όλους τους πάσχοντες. Να μας θυμίζει, να θυμίζει σε όσους αντιμετωπίζουν θέματα υγείας, να μην σταματάμε να ελπίζουμε. Να είμαστε θετικοί. Να κλείνουμε πονηρά το μάτι χαμογελώντας στις δυσκολίες.

Γιατί η ζωή δεν τελειώνει με την ανακοίνωση μιας δυσάρεστης είδησης. Η ζωή τελειώνει, όταν εσύ δεν προσπαθείς. Όταν αφήνεις το χρόνο να γλιστρά αδιάφορα.

Όταν εσύ δεν ακούς. Όταν εσύ δεν βλέπεις. Όταν εσύ δεν οσμιζεσαι τις όμορφες μυρωδιές. Όταν εσύ βλέπεις ολόγυρα σου μόνο μαύρο.

Υπάρχουν τόσα χρώματα. Υπάρχει τόσο φως. Χόρεψε, τραγούδα, μοιράσου. Να ερωτεύεσαι τα πάντα. Να εξελίσσεις την κάθε μέρα σου. Να μην είσαι απλός θεατής. Γίνε ο πρωταγωνιστής.

Η νίκη στη ζωή, δεν είναι απόκτημα μιας μέρας. Είναι καθημερινή, μικρές νίκες καθημερινές που είναι δικές σου. Τις αξίζεις, τις κερδίζεις με το σπαθί σου…

Συνέχισε, μην σταματάς. Χρόνια μας πολλά!

Σας παραθέτω παλαιότερο κείμενο μου, που περιγράφει αναμνήσεις μιας ζωής. Τις αγαπώ όλες, όμορφες κι άσχημες. Δεν μετανιώνω για καμιά.

«Ένα Ταξίδι στο παρελθόν. Ένα Ταξίδι στο σήμερα. Ένα Ταξίδι στο αύριο. Το θυμάμαι τούτο το μεγάλο ταξίδι, που τότε στα παιδικά μου μάτια φαντάζεσαι ως ένα τρομακτικό τέρας.

Η στιγμή που αρχίζεις να μαθαίνεις τι είναι η θαλασσαιμια, γιατί να συμβεί σε σένα, ποια θα είναι, πως θα είναι η ζωή σου. Βρίσκεσαι ανάμεσα σε γιατρούς, νοσηλευτές. Κι εύχεσαι να εξαφανιστείς να μην τα βλέπεις, να μην τα ζεις.

Πηγαίνεις στο σχολείο, παίζεις στη γειτονιά με συνομηλίκους σου κι η ψυχή σου εγκλωβισμένη μέσα σε ένα γιατί;

Ακούς ολόγυρα σου ψιθύρους για την διάρκεια της ζωής σου. Δεν κάνεις όνειρα, δεν έχεις στόχους, αφού έτσι κι αλλιώς οι άλλοι βλέπουν το θάνατο σου. Τόσο, που αρχίζεις να το βλέπεις κι εσύ.

Όμως τα γεγονότα σε διαψεύδουν. Οι γιατροί δίνουν μάχη κι αρχίζει να φαίνεται λίγο φως. Οι γονείς δίνουν κι εκείνοι την δική τους μάχη. Αρχίζεις να πιστεύεις, να ελπίζεις, να αγωνίζεσαι κι εσύ ο ίδιος. Το φως ολοένα και μεγαλώνει. Κι εσύ παλεύεις πιο δυνατά να κερδίσεις «το τέρας», που φωλιαζε στην ψυχή σου.

Κάθε μέρα, μια νέα μέρα. Κάθε μέρα κι ένα βήμα στην αληθινή ζωή. Κι αρχίζεις να κάνεις όνειρα, να έχεις στόχους, να τους κάνεις πράξη. Να μεγαλώνεις φυσιολογικά, να σπουδάζεις, να εργάζεσαι, να δημιουργείς την δική σου οικογένεια.
Ναι εσύ που δεν έσκυψες το κεφάλι, που πέφτεις αλλά σηκώνεσαι και στέκεσαι περήφανα για όσα κατάφερες, για όσα ακόμα θα καταφέρεις. Ξέρεις, ότι σε αυτό το ταξίδι δεν ήσουν μόνος.

Γιατί εκτός από τους γιατρούς, νοσηλευτές, γονείς είχες και έχεις μαζί σου και εκείνους τους αφανείς ήρωες, τα αδέλφια σου, τους εθελοντές αιμοδότες. Κι αυτοί σε συντροφεύουν στο διάβα της ζωής σου. Κι αυτοί σε μεγάλωσαν, σε έκαναν αυτόν τον περήφανο άνθρωπο που είσαι σήμερα, με το αίμα της καρδιάς, της ψυχής τους!

Γιατί τελικά η ζωή, είναι δώρο. Γιατί η ζωή είναι όμορφη με ό,τι κι αν σου δώσει (έλεγε ένας αγαπημένος φίλος).

Αρκεί να την αγαπάς. Να την φροντίζεις. Να την σέβεσαι. Να την προστατεύεις.

Το χρωστάς πρωτίστως στον εαυτό σου. Στους γιατρούς. Νοσηλευτές. Εθελοντές αιμοδότες. Γονείς. Φίλους. Στους πάσχοντες που έφυγαν αλλά πριν φύγουν σε δίδαξαν να προχωράς. Ακόμα κι σε εκείνους που σε έβλεπαν ως μια χαμένη υπόθεση. Γιατί κι αυτοί σου έδωσαν δύναμη, πείσμα να παλέψεις.

Σε όλους εκείνους που συνέβαλαν, η θανατηφόρος νόσος, να γίνει μια χρόνια νόσος!
Ένα Ευχαριστώ είναι λίγο. Τα χαμόγελα μας αμέτρητα!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here