Ποιος ειναι ο Σάαντ αλ Χαρίρι και τι συμβαίνει στον ιδιότυπο και πολύπαθο Λίβανο

Ο Λίβανος (η αρχαία Φοινικη) ειναι μια περιοχή με  ιδιόμορφη γεωγραφική θέση  και κουλτουρα, γεγονότα που καθιστούν τη χώρα αρένα αντιπαραθέσεων πολλών συμφερόντων στην περιοχή και ερμηνεύουν τόσο τον 16ετή  εμφύλιο που ρήμαξε τη χώρα, οσο και την κατοπινή αστάθεια μέχρι και τις πρόσφατες «αναταράξεις». Ειναι μια χώρα περίπου ίση με την Ελλάδα και πληθυσμό 6 εκατομμυρίων.

Beirut is located in Lebanon

Μόνο που αυτός ο πληθυσμός είναι τοσο πολυπολιτισμικός που (σε συνδυασμό με τα ξένα  και εσωτερικά συμφέροντα) δεν μπορεσε να βρει παρά ευκαιριακά τη γαλήνη της ειρήνης

Η πρόσφατη κρίση (με την παραιτηση του σουνιτη πρωθυπουργού Χαρίρι) ειναι ουσιαστικά αποτέλεσμα μιας μακραιωνης αντιπαράθεσης συμφερόντων στην περιοχή

Να θυμίσουμε ότι επειδή οι Σιίτες της Χεζμπολάχ έχουν σημαντική επιρροή στην περιοχή, η διακυβέρνηση στη χώρα ειναι πάντα αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων ώστε να εκπροσωπούνται όλοι -αποτέλεσμα αυτής της διαπραγμάτευσης ηταν και η περσινη τοποθέτηση του Χαρίρι στην πρωθυπουργία, με πρόεδρο όμως έναν άνθρωπο της Χεζμπολάχ. Η Χεζμπολάχ έχει χονδρικά καλές σχέσεις με το Ιράν και τη Συρία -ο Χαρίρι, όχι

Εδώ υπεισέρχεται και η Σαουδική Αραβία, που παρεμβαινει με τις πλάτες των ΗΠΑ σε όλα, ακόμα και στα στα εσωτερικά του Λιβάνου, και που με πρόσχημα την κόντρα σιιτών-σουνιτών, ουσιαστικά επιζητεί ως κράτος (και ως βασιλική οικογένεια) την απολυτη κυριαρχία στον αραβόφωνο κοσμο. Ειναι δε «ορκισμένος εχθρός» του σιιτικού Ιράν και των συμμάχων του (Συρίας, Κατάρ, Λιβάνου, Υεμένης), τόσο γιατί μόνο το Ιράν ουσιαστικά είναι αρκετά ισχυρό για να απειλεί τη «μονοκρατορία» της στους Άραβες, όσο και επειδή θέλει να ξεμπερδευει με άλλους αντίπαλους παίκτες στη διαμόρφωση των τιμών πετρελαίου, φυσικου αερίου κ.λπ. Ο «ιερός» πολεμος με το Ιράν ουσιαστικά εξυπηρετεί το στόχο της Σαουδικης Αραβίας για να μην υπάρχει πλέον κανείς αξιόμαχος αντίπαλός της στην περιοχή.

Το ιστορικό της πρόσφατης κρισης

Ο Χαρίρι πήγε προ 15 ημερών με την οικογένειά του στη Σαουδική Αραβία και μετά απο λίγες μέρες  εμφανιστηκε σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα και δήλωσε ότι παραιτείται από πρωθυπουργός επειδή απειλείται η ζωή του -άφησε και υπονοουμενα για εμπλοκή των Ιρανών και της Χεζμπολάχ

Οι Λιβανέζοι άρχισαν να λένε ότι ο Χαρίρι κρατείται ως όμηρος στην Σαουδική Αραβία και ότι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση επειδή οι Σαουδάραβες βρήκαν την πολιτική του έναντι της Χεζμπολάχ στο Λιβανο πολύ ενδοτική -ήθελαν οι Σαουδάραβες εν ολίγοις τον «ανθρωπό τους» στο Λιβανο, τον σουνίτη δηλαδή πρωθυπουργό της λιβανέζικης κυβέρνησης, πιο αυστηρό έναντι των σιιτών και των Ιρανών

Οι Σαουδάραβες δεν  παρουσίασαν δημοσίως των Χαρίρι εντείνοντας έτσι τη φημολογία ότι τον κρατουν όμηρο.  Παράλληλα κάλεσαν τους υπηκόους τους να εγκαταλείψουν τον Λίβανο, λες και επικειτο εισβολή.

Ανακοινώθηκε εν συνεχεία ότι ο Χαρίρι θα επισκεφθεί τη Γαλλία αλλά εκφράσθηκε φόβοι ότι εκεινος μεν θα κινηθεί ελεύθερος προς ξένη χώρα, όμως η οικογένειά του θα παραμένει  ως όμηρος  στην Σαουδική Αραβία.

Πολλοί ξένοι ηγέτες εκδήλωσαν ενδιαφέρον και ο γερμανός υπουργός εξωτερικών αναρωτήθηκε αν ο Χαρίρι είναι τελικά κρατουμενος στο Ριαντ -με αποτέλεσμα η Σαουδικη Αραβία να ανακαλέσει τον πρέσβυ της από το Βερολίνο.

Ο Χαρίρι τελικά εμφανίστηκε χτες στο Παρίσι και έγινε δεκτός από τον Μακρόν. Είχε μαζί του τη γυναίκα του και ένα γιο του -τα άλλα δύο παιδιά παραμένουν στη Σαουδική Αραβία. Eίπε ότι τα δύο μικρότερα παιδιά του έμειναν εκει «γιατί έχουν εξετάσεις στο σχολείο»

Είπε επισης ότι θα κάνει αναλυτικές δηλώσεις όταν συναντηθεί με τον πρόεδρο του Λιβάνου και οτι σκοπεύει να επιστρέψει στο Λιβανο για την επέτειο της ανεξαρτησιας σε λίγες ημέρες.

Ποιος ειναι ο Χαρίρι

Σαάντ Χαρίρι: Ένας πρωθυπουργός αξίας 1,4 δισ. δολαρίων

Είναι ζάπλουτος, 47 ετών, πατέρας τριών παιδιών και πρωθυπουργός του Λιβάνου από πέρσι.

Αυτή είναι η δεύτερη θητεία του στην πρωθυπουργία, καθώς η πρώτη διήρκεσε από το 2009 έως το 2011.

Είναι αρχηγός του «Κινήματος για το Μέλλον», του οποίου στο παρελθόν ηγείτο ο πατέρας του Ραφίκ, επισης σουνίτης και θεωρητικά «ανθρωπος της Σουδικής Αραβίας». Ο πατέρας Χαρίρι δολοφονήθηκε το 2005, μετά από 2 θητείες στην πρωθυπουργία.

Αλλοι πιστεύουν ότι ο πατέρας Χαρίρι  ήταν στοχος της Χεζμπολάχ, άλλοι ότι οι δράστες ήταν σε διατεταγμένη από τη Συρία υπηρεσία. Αλλοι λένε ότι ήταν προβοκάτσια των σουνιτών. Αν κρίνουμε απο το αποτέλεσμα, ωφελημένοι βγήκαν οι τελευταίοι και οι Χριστιανοί, ενώ χαμένοι βγήκαν πολιτικά η Χεζμπολάχ και οι Σύροι. Ειδικά οι τελευταίοι ανακάστηκαν να αποσυρθούν πλήρως από τη χώρα.

Hariri.jpg

Ο Σααντ αλ  Χαριρι είναι παντρεμένος με τη Λάρα Μπασίρ Αλ Αζέμ με την οποία απέκτησε δύο γιους και μια κόρη.

Η περιουσία του εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 1,4 δισ. δολλάρια και αποκτήθηκε ουσιαστικά από τον πατέρα του Ραφίκ που δολοφονήθηκε (με βόμβα) τον Φεβρουάριο του 2005. Απέκτησε την περιουσία του ως επιχειρηματίας με την εταιρεία Saudi Oger Ltd., η οποία εξακολουθεί να ανήκει αποκλειστικά στην οικογένεια Χαρίρι και τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία. Είναι πολυσχιδής εταιρεία,  με εργολαβίες μεγάλων έργων, με τηλεπικοινωνιακό αντικειμενο, με κτηματομεσιτικό κλάδο και με ένα γενικό κλάδο παροχής υπηρεσιών που καλυπτει κυριολεκτικά τα πάντα

Διαφθορά Χαρίρι

Να αναφέρουμε παρεμπιπτόντως ότι όταν ο Χαρίρι ανέλαβε πρωθυπουργός η περιουσία του ήταν μεγάλη (1 δισ. δολάρια) αλλά όταν δολοφονήθηκε, αυτή είχε φτάσει τα 26 δισ. που σημαινει ή ότι οι δουλειές πηγαν αλματωδώς καλά ή ότι ενεπλέκετο (όπως τον κατηγόρησαν) σε σκάνδαλα διαφθοράς. Ηταν κοινό μυστικό ότι η εταιρεία του ουσιαστικά ξανάχτισε το Λίβανο μετά την ισοπέδωσή του απότ ον εμφύλιο και η κυβέρνησή του μάλιστα απαγόρευσε και τις διαδηλώσεις που απαιτούσαν την παραίτήσή του λόγω των σκανδάλων. Τον κατηγόρησαν επισης ότι συμμαχούσε οικανομικά με τη Συρία για να συνεχιστουν τα έργα του και ξεπουλουσε τη χώρα στη Συρία και αυτό μάλλον δινει βάση στο σενάριο ότι τον σκότωσαν οι δικοι του (οι Σαουδάραβες δηλαδή) παρά η Χεζμπολάχ και οι Σύροι.

Όταν δολοφονήθηκε πάντως  ο Ραφίκ Χαρίρι, ο Σαάντ κληρονόμησε τον πολιτικό ρόλο του πατέρα του και την επιχείρησή του. Παραμένει πρόεδρος της Saudi Oger, ενώ ο μικρότερος αδελφός του Αϊμάν είναι αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος. Προτού ασχοληθεί με την πολιτική, ο Σαάντ ήταν επικεφαλής της θυγατρικής της Oger, της Oger Telecom.

Σπούδασε στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο της Τζορτζτάουν, από όπου αποφοίτησε το 1992, με πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων. Το 2009, οι πανεπιστημιακές αρχές ανακοίνωσαν ότι έκανε δωρεά ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων στη σχολή διοίκησης επιχειρήσεων ώστε να ονομαστεί ένα νέο κτήριό της προς τιμήν του δολοφονηθέντα πατέρα του -όπερ και εγένετο, το 2009

Επίσης, ο Σαάντ χορήγησε δύο νέες υποτροφίες στην ίδια σχολή, την Υποτροφία για Μεταπτυχιακές Σπουδές Οικογένειας Χαρίρι και την Υποτροφία για Προπτυχιακές Σπουδές Σαάντ Ρ.Χαρίρι.

Οι υπόλοιπες δραστηριότητές του στις ΗΠΑ περιλαμβάνουν το Ίδρυμα Χαρίρι-ΗΠΑ, που εδρεύει στη Βηθεσδά του Μέριλαντ. Ιδρύθηκε από τον πατέρα του και χορηγεί υποτροφίες σε νεαρούς Λιβανέζους φοιτητές στις ΗΠΑ. Ένα από τα προγράμματά του καλύπτει πλήρως τα δίδακτρα για δύο χρόνια μεταπτυχιακών σπουδών στο Boston University.

Το  Δεκέμβριο του 2012, ένα χρόνο αφ’ ότου έληξε η προηγουμενη θητεία του ως πρωθυπουργού,  η κυβέρνηση της Συρίας εξέδωσε ένταλμα σύλληψης εις βάρος του. Ο σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ-Ασαντ κατηγόρησε τον Χαρίρι και τον σύμμαχό του Οκάμπ Σακρ για «συνεργασια με τρομοκράτες» λόγω της υποστήριξής τους προς αντικαθεστωτικούς στον εμφύλιο της Συρίας.

Η συριακή κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι ο Χαρίρι και ο Σακρ συζητούσαν την αποστολή όπλων στον αντάρτη Λουέι Μεκντάντ. Ο Σακρ υποστηρίζει ότι το υλικό που πρόβαλε η τηλεόραση του Λιβάνου ήταν παραποιημένο. Ο Χαρίρι απάντησε στο εις βάρος του ένταλμα αποκαλώντας «τέρας» τον Άσαντ -ουσιαστικά δεν απάντησε. Ηταν πάντως εξαρχής επικριτής του καθεστώτος Άσαντ επειδή πίστευε (ή έτσι έλεγε) ότι Σύροι έβαλαν τη βόμβα στο ΙΧ του πατέρα του Ραφίκ το 2005. Οπως αναφέραμε και πιο πάνω, άλλες εκδοχές αποδίδουν τη βόμβα στη Χεζμολάχ. Η Χεζμπολάχ είναι φιλικά προσκείμενη στη Συρία και στον Άσαντ.Οπότε η μία εκδοχή δεν αποκλείει την άλλη. Εντουτοις η δολοφονια διατάραξε την πολιτική ζωή στο Λίβανο και κερδισμένοι βγήκαν όσο ήθελαν την αστάθεια, η δε Συρία ήταν ο μεγάλος χαμένος. Πιθανόν ο Χαρίρι να μην «τα βρήκε» με τους Σύρους και ειδικά με τον Άσαντ στις εργολαβίες…

Οταν  οι Συροι τον κατηγόρησαν ότι «οικονομικά αλλά και με όπλα ενισχυει τους τρομοκράτες στη Συρία», ο Χαριρι ζουσε πλέον στη Σαουδική Αραβία αλλά κατά περιόδους και στη Γαλλία

Επανήλθε δε στην πολιτική μετά από συνάντησή του με τον Μπαρακ Ομπάμα

Ο ταλαίπωρος και κατακερματισμένος  Λίβανος

Από την αρχαιότητα η Φοινικη έζησε τις «πιέσεις» τόσο από το εσωτερικο της Μέσης Ανατολής όσο και από τη Μεσόγειο. Από ναυτική αυτοκρατορία κατέληξε να κατακτηθεί από Έλληνες, Πέρσες, Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Άραβες και Τουρκους (τότε Οθωμανούς)

Οταν οι Άραβες μωαμεθανοί κατέκτησαν τον 7ο αιώνα τη Συρία, αντικατέστησαν εκεί (και στο σημερινό Λίβανο) τους Βυζαντινούς και επέβαλαν τα αραβικά -εως τότε ομιλουνταν τα συριακά- και τον ισλαμισμό -εως τότε οι κάτοικοι ήταν χριστιανοί. Οι Μαρωνιτες Χριστιανοί αντιστάθηκαν και είχαν κάποια αυτονομία. Γύρω στο 1100 εμφανιστηκαν οι Δρουζοι. Σταδιακά οι Χριστιανοί έμειναν πιο πολύ στο βορρά και οι Δρούζοι στο νότο. Κουμάντο έκαναν κυρίως σιίτες φεουδάρχες, ενώ στα πλουσια παράλια έκαναν κουμάντο χαλίφηδες και γενικά η χώρα «αραβοποιήθηκε» σημαντικά.

Οι Σταυροφορίες στο Λεβάντε έφεραν εκεί τα δυτικοευρωπαϊκά συμφέροντα που γρήγορα εδραιώθηκαν. Οι Γάλλοι ειδικά δημιούργησαν ισχυρους δεσμους συμφερόντων με τους Μαρωνίτες Χριστιανούς. Οι τελευταίοι αποστασιοποιήθηκαν απο την ελληνόφωνο Βυζάντιο και την Κωνσταντινούπολη και ορκισθηκαν συμμαχία με τον Πάπα, κατι που ισχυροποιησε εκει τα γαλλικά και ιταλικά συμφέροντα

Η χώρα τεμαχίστηκε ουσιαστικά. Βορειος και Νότιος Λίβανος, Κοιλάδα Μπεκάα, Τρίπολη, Μπάαλμπεκ κ.α. Ο νότος σταδιακά επικυριάρχησε στο βορρά το 1600 και οι Οθωμανοί πλέον θεώρησαν ότι ξεχείλισε το ποτήρι και αντέδρασαν επαναφέροντας την περιοχή στην οθωμανική κυριαρχία. Ομως η διαμάχη βορρά – νότου, χριστιανών και μουσουλμάνων, δρουζων και λοιπών μουσουλμάνων, συνεχίστηκαν επί αιώνες. Το 1860 οι Δρουζοι μουσλμάνοι σκότωσαν 10.000 Μαρωνιτες. Εν συνεχεία δε, όταν έγινε το 1861 αυτόνομο κράτος υποτελές στους Τούρκους, η αστάθεια ενετάθηκε

Μετά τον Α Παγκόσμιο Πολεμο, στον οποίο πέθαναν από πεινα πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι στο Λιβανο, πολλές σιιτικές και σουνιτικές περιοχές ενοποιήθηκαν και ενσωματώθηκαν στο κράτος του Λιβάνου υπό γαλλικη όμως επικυριαχία -οι Γάλλοι ήλεγχαν ως νικητές τότε διάφορα κομμάτια της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως τη  Συρία και το  Λιβανο. οι Άγγλοι ειχαν πάρει το Ιράκ και την Παλαιστινη

Οι Άραβες αντέδρασαν δημιουργώντας το αραβικό βασίλειο της Συρίας, αλλά έχασαν τον πολεμο και τον Λίβανο

Τότε στον Λιβανο πλεον πλειοψηφουσαν οι Χριστιανοί και «φιλοευρωπαίοι»

Το 1926 η Γαλλια  ανακηρυξε τη Δημοκρατία του Λιβάνου

Οι Γάλλοι όμως δεν έφυγαν και κυριαρχούσαν τόσο στην οικονομική όσο και στην πολιτική ζωή της χώρας. Αυτη απέκτησε ουσιαστική ανεξαρτησία μόλις το 1944. Ουσιατικά ο Λίβανος ανεξαρτοποιήθηκε όταν οι Γερμανοι κατέλαβαν τη Γαλλία κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και  όταν ο Βισί επέτρεψε στους Γερμανους να μετακινήσουν στρατιωτικά υλικά από την Συρία και το Λίβανο προς το Ιράκ για να πολεμήσουν εκεί τους Βρετανούς αποικιοκράτες. Οι Γάλλοι μέχρι που εφτασαν στο σημείο να φυλακισουν την εκλεγμένη κυβέρνηση των Λιβανέζων οταν επέμεινε για την πλήρη ανεξαρτησία της περιοχής, Οι διεθνεις και εσωτερικές πιέσεις τους ανάγκασαν τελικά να αφήσουν ήσυχο τον Λιβανο και οι Γάλλοι αποσύρθηκαν πλήρως το Δεκέμβριο του 1946

Το 1948 ο Λιβανος υποστήριξε την καθολική αντιδραση των Αράβων στο κράτος του Ισραήλ ομως στην πράξη ως χώρα απείχε από τον πολεμο -παρείχε υποστήριξη, ομως δεν συμμετείχε σε μάχες

Εντούτοις, εξαιτίας του πολέμου εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστινιοι κατέφυγαν ως πρόσφυγες στο Λίβανο (περίπου 500.000 άνθρωποι), ανάμεσά τους και πολιτικοί και στρατιωτικοί

Παράλληλα εμφανιστηκαν πιεστικά και τα ξένα  συμφέροντα άλλων αραβόφωνων κρατών (Αιγύπτου και Συρίας) και με την υποστήριξη (το 1958) των μουσουλμάνων Λιβανέζων ήθελαν η χώρα να γίνει μέλος της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας (Λίβανος, Αίγυπτος και Συρία). Τότε επενέβησαν στρατιωτικά οι ΗΠΑ με απόβαση 5.000 πεζοναυτών και ο Λιβανος δεν εντάχθηκε στην ΗΑΔ. Αυτό έγινε μετά από «πρόσκληση» του τότε Λιβανέζου πρωθυπουργού

Μέσα σε όλα άρχισαν πλέον και εντονότατες διαμάχες στο εσωτερικό της χώρας, γιατί οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ήρθαν σε συγκρουση με τους Μαρωνίτες Χριστιανούς όχι μόνον για πολιτικά θέματα ή θρησκευτικά, αλλά και για οικονομικά

 

Το  1967 η χώρα έγινε στόχος άμεσων ισραηλινών επιθέσεων -επειδή μεταξύ των προσφύγων εκεί είχαν καταφύγει και πολιτικοί και στρατιωτικοι των Παλαιστινίων, οι οποιοι αγωνίζονταν για την ανάκτηση των εδαφών τους

Το 1975 ξένα συμφέροντα αλλά και οι εσωτερικές συγκρουσεις στο μωσαϊκό του Λιβάνου έφεραν έναν αιματηρό εμφύλιο που κράτησε 16 χρόνια  -μεταξύ φαλαγγιτών (δεξιών χριστιανών) από τη μία πλευρά και αριστερών δρουζων,  μουσουλμάνων Παλαιστινιων από την άλλη. Στον εμφύλιο ενεπλάκη και η Σαουδική Αραβία, και η Συρία και άλλες αραβικές δυνάμεις. Η Συρία ενεπλάκη κατόπιν  πρόσκλησης του Λιβανέζου πρωθυπουργου. Αποχώρησε ως «ειρηνευτική δυναμη» μολις το 2005

Η  Βηρυτός το 1978

Το 1982 έγινε επιπλέον και  εισβολή του Ισραήλ που κατέλαβε το νότιο τμήμα της χώρας για να εξοντώσει τους Παλαιστινίους που ζουσαν εκεί. Τότε ως αντίδραση  σχηματίστηκε εκεί η Χεζμπολάχ -επισήμως το 1985. Στο μανιφέστο της οργάνωσης καταγράφονται ως κύριοι στόχοι  η αποχώρηση του Ισραήλ από το Λίβανο (κάτι που έγινε το 2000), ο τερματισμός της εμπλοκής οποιασδήποτε ιμπεριαλιστικής δύναμης στο Λίβανο, καθώς και η επιλογή από το λαό της χώρας του είδους της διακυβέρνησης που επιθυμεί. (Οι Μουτζαχεντίν μαχητές της Χεζμπολάχ πάντως εξυπηρέτησαν και  ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα όταν συμμετείχαν στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας πολεμώντας στο πλευρο Βοσνιων)

 

Το μωσαϊκό του πληθυσμού

Χονδρικά το  54% είναι μουσουλμάνοι (οι μισοί σουνίτες και οι άλλοι μισοί σιίτες), το 40,5% χριστιανοί (οι μισοί Μαρωνιτες) και το 5,5% Δρουζοι. Ομως μέσα σε αυτά τα τρία βασικά ρεύματα, ενυπάρχουν συνολικά  18 διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα.

Ο πρόεδρος της χώρας σύμφωνα με άγραφο νόμο πρέπει να είναι Χριστιανός Μαρωνίτης, ο πρωθυπουργός Σουνίτης Μουσουλμάνος, ο πρόεδρος της Βουλής Σιίτης Μουσουλμάνος και ο υπουργός εξωτερικών Ορθόδοξος χριστιανός. Οι θέσεις στο κοινοβούλιο καταλαμβάνονται κατά 50% από μουσουλμάνους και κατά 50% από χριστιανούς υποχρεωτικά. Στην κυβέρνηση και το υπουργικό συμβούλιο εκπροσωπούνται όλα τα 18 αναγνωρισμένα Μουσουλμανικά και χριστιανικά δόγματα καθώς και οι Δρούζοι όπως και στο δημόσιο και τα σώματα ασφαλείας.

Ομως πλέον ο πρόεδρος ειναι σιίτης και ο πρωθυπουργός σουνιτης

 

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. […] του, που ηταν  επισης επιχειρηματίας και πολιτικός -δολοφονηθηκε το 2005. Οι εταιρείες του πατέρα και του γιου, με έδρα τη […]

  2. […] Ισως ετοιμάζονται για νέα αναμέτρηση με επικεντρο τον Λϊβανο (για το θέμα του Λιβάνου μπορείτε να διαβάσετε εδώ) […]

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here