Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Στην επιστήμη της φυσικής, υπάρχουν κάποιες παράμετροι σταθερές και κάποιες θεωρίες οι οποίες δεν επιδέχονται  εξαίρεσης. Μία απ’ αυτές είναι εκείνη που ισχυρίζεται πως όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και ανάλογη αντίδραση. Φαίνεται όμως ότι η περίπτωση της Τουρκίας, υπερβαίνει διεθνείς συνθήκες και νόμους γραφτούς και άγραφτους.  Τουλάχιστον όπως έχουμε δει να χαράσσεται τους τελευταίους μήνες. Η γειτονική χώρα και σύμμαχος υποτίθεται στον παραπαίοντα οργανισμό της βορειοατλαντικής συμμαχίας, παρά τις επαναλαμβανόμενες και επαπειλούμενες κυρώσεις για την στάση της σε πολλά επίπεδα και γεωγραφικά μέρη, συνεχίζει το παιχνίδι που γνωρίζει να παίζει τόσο καλά. Έτσι πρόσφατα γίναμε μάρτυρες της νέας προκλητικής συμπεριφοράς  της με την Γερμανία και την ΕΕ, αυτή τη φορά στα νότια ύδατα της Ελλάδας, κοντά στη Λιβύη, όταν αρνήθηκε έλεγχο σε πλοίο της που αφορούσε το γνωστό εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ εναντίον της Λιβύης. Μετά από παραμονή κάποιων ωρών εκεί, οι Γερμανοί στρατιώτες πήραν την απόφαση και διέκοψαν την όλη επιχείρηση. Είναι άγνωστο τι ακριβώς μεσολάβησε  εκείνες τις ώρες αλλά  εύκολα μαντεύει κάποιος ότι τα συνεχόμενα τηλεφωνήματα μεταξύ Άγκυρας και Βερολίνου είχαν την τιμητική τους, όπως και είναι άγνωστο αν το πλοίο μετέφερε  όπλα ή άλλα επίσης απαγορευμένα είδη με προορισμό το μέτωπο της Λιβύης, με τον εμφύλιο πόλεμο σε εξέλιξη,  στο οποίο δραστηριοποιείται η χώρα αυτή για λόγους που έχουν αναφερθεί πολλάκις, υποστηρίζοντας τα κυβερνητικά στρατεύματα. Βεβαίως, να μην λησμονούμε, πως στα τέλη Οκτωβρίου συμφωνήθηκε κατάπαυση του πυρός την οποία έπρεπε όλοι να τηρήσουν πιστά.

Έτσι καλούμαστε όχι μόνον εμείς αλλά και ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση, να συζητήσει περαιτέρω το συγκεκριμένο πρόβλημα στην νέα Σύνοδο Κορυφής, πέραν όλων των άλλων σοβαρών, η οποία θα γίνει στις Βρυξέλλες στις 10 και 11 Δεκεμβρίου, με πιθανό σενάριο την επιβολή κυρώσεων σε αυτή για την ως τώρα παρελκυστική της συμπεριφορά. Στο μέτωπο της Λιβύης, βεβαίως, παίζονται πολλά που αφορούν επίσης μεγάλη ομάδα κρατών, όπως τη Γαλλία και την Ιταλία, αλλά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και την Γερμανία επειδή  η συγκεκριμένη βορειοαφρικανική χώρα είναι σημείο  διακίνησης παράνομων μεταναστών προς τις χώρες της Ευρώπης. Ο ρόλος της Τουρκίας στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο είναι, όπως εύκολα διαπιστώνεται, από κάθε πλευρά αποσταθεροποιητικός. Δεν υπακούει σε διεθνείς συνθήκες, προσπαθεί να αλλάξει το παιχνίδι ώστε να έρθει υπέρ αυτής ακολουθώντας επιθετική πολιτική, απειλεί Ευρωπαίους και Αμερικανούς να της επιβάλλουν εάν μπορούν, ναι εάν μπορούν, κυρώσεις, αδιαφορεί για τις αποφάσεις του ΟΗΕ, και γενικώς ακολουθεί δική της φιλόδοξη και παρελκυστική τακτική με σκοπό την κυριαρχία σε πολλαπλά επίπεδα και μέρη για την αναβίωση της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας, σε μια διαφορετική βερσιόν, βέβαια. Δεν είναι τυχαίο ότι δημιουργεί προβλήματα σε ανατολή και δύση, και σε πολλές περιπτώσεις τα καταφέρνει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ανάμιξή της στο πρόβλημα το Ναγκόρνο Καραμπάχ, τελευταία με την ανοιχτή βοήθεια που προσέφερε στο καθεστώς του Αζερμπαϊτζάν και τα κέρδη που αποκόμισε παρουσιάζοντας ένα προσωπείο που έρχεται σε ευθεία γραμμή με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη και με τους αρχηγούς των οποίων συνομιλεί και εκβιάζει όποτε και όσο θέλει. Μέσα σ’ όλα αυτά να υπενθυμίσουμε και το σώου που έκανε στα Βαρώσια, πριν λίγο καιρό μετά την ανάδειξη του εκλεκτού στις εκλογικές διαδικασίες της τουρκοκυπριακής πλευράς.

Πίσω απ’  όλα αυτά όμως βρίσκεται η γεωγραφική θέση της χώρας από την οποία ελέγχεται η Ρωσία προς Βορρά και η Κίνα προς ανατολάς. Οι αμερικανοί προσπαθώντας να θέσουν υπό τον όποιο έλεγχό τους τις προαναφερθείσες δυνάμεις έχουν την ανάγκη της Τουρκίας και γι’ αυτό αυτή εκβιάζει τους πάντες, φυσικά   εκ του ασφαλούς. Η χώρα μας φαντάζει ανήμπορη στην όλη διαπλοκή, αλλά έχει εξυπηρετήσει πολλάκις την πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμη  και συνεχίζει με το ίδιο μοτίβο, διαχρονικά. Τελευταία διαφαίνεται κάποια κινητικότητα προς ορισμένες χώρες του Κόλπου και την Ινδία, με την δημιουργία πολυποίκιλων συνεργασιών σε πολλαπλά επίπεδα, γνωστής ούσης της σχέσης της Τουρκίας με το Αζερμπαϊτζάν και το Πακιστάν, ανατολικότερα, μετά από τις  γνωστές συμφωνίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών που υπέγραψε με την Ιταλία και την Αίγυπτο. Σήμερα, όμως προέχουν άλλα πράγματα. Παρά τις ελπιδοφόρες ανακοινώσεις του Έλληνα υπουργού εξωτερικών, στην σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλες θα βρίσκεται το Βερολίνο και ο όχι ξεκάθαρος ρόλος του μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Τουρκία δεν παύει να αποτελεί το δικό της ανάχωμα για τα μακρόπνοα σχέδιά της και αυτό είναι κάτι που τεκμηριώνεται ιστορικά. Αν πιστέψουμε, πρόσφατα, τις δηλώσεις Ελλήνων και Κυπρίων αξιωματούχων, στην ερχόμενη σύνοδο κορυφής θα συζητηθεί και πάλι το θέμα της επιβολής κυρώσεων στην γείτονα χώρα. Όμως κάτι τέτοιο ακούσαμε πολλές φορές στο παρελθόν και μάλιστα από επίσημα κυβερνητικά χείλη και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Όλοι όμως, τελικά, προσδοκούν την ανάληψη της εξουσίας από την  νεοεκλεγείσα  κυβέρνηση των Δημοκρατικών στην Αμερική κι τότε ίσως δρομολογηθούν κάποιες αλλαγές στην διαμορφωθείσα κατάσταση. Παλιοί και έμπειροι διπλωμάτες και γνώστες όλων των   διαφορών στον ευρύτερο  χώρο δεν παύουν να τονίζουν ότι για την Αμερική η Τουρκία θα βρίσκεται ένα βήμα πριν από την Ελλάδα στις σκέψεις όλων. Κάπως δύσκολο ομολογουμένως να αλλάξει και τούτη τη φορά! Οψόμεθα!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here