Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

«Πάντα το κάνουν», δήλωνε η αφηγήτρια στον ‘Γαλατά’, τον βραβευμένο με Booker, της ιρλανδέζας Άννας Μπερνς. «Φωτογραφίζουν τους ανθρώπους και τους φακελώνουν».  Ο δικός μας δρόμος, κάτω χαμηλά στη γειτονιά μου, αδειανός απελπισμένα, ειδικά τώρα που αχνοφέγγει το ηλιοβασίλεμα! Κι’ αν εκεί σ’ αυτό το βιβλίο, ο δρόμος χώριζε θρησκείες, τους απαρνητές του κράτους ή ενωσίτες, με τους εθνικιστές ή τους υπερασπιστές του, με ενδιάμεσους τους παραστρατιωτικούς εξοπλισμένους με τις δυνατές  φωτογραφικές μηχανές,  εδώ στις μέρες μας, στον καινούργιο αιώνα, τα γεγονότα διαδραματίζονται σε άλλο επίπεδο. Και παρ’ όλο που οι κρυφές και φανερές ιστορίες  του παραπάνω βιβλίου διαδραματίζονται  σαφώς στη Βόρεια Ιρλανδία, την δεκαετία του 1970, σε μια πόλη που πιθανότατα, αλλά δεν είναι καθόλου σαφές και σίγουρο ότι πρόκειται για το Μπέλφαστ, τα ονόματα των τόπων, όπως  οι γειτονιές, οι δρόμοι, οι πλατείες, τα στενοσόκακα και τα διακριτικά σημεία, παραμένουν παντελώς άγνωστα. Ούτε υπάρχουν αναφορές στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας ή στην διαχρονική κατοχή της Βόρειας Ιρλανδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, αφού υπάρχουν μόνο οι χώρες ‘πάνω από τα σύνορα’ και ‘πάνω από το νερό’. Στην περίπτωσή μας, φυσικά, όλα είναι εκ των προτέρων δρομολογημένα και αυστηρώς ελεγχόμενα. Πορείες, διάρκεια, εντόπιση, προστατευτικός εξοπλισμός. Πολλοί εντελώς αψυχολόγητα δείχνουν να συγκρίνουν τις παρούσες εποχές με εκείνες του ‘Γαλατά’ Άννας Μπερνς,  ή με την καταρρακτώδη  εσωτερική αφήγηση  στο ‘Τανγκό του Σατανά’ του Λάζλο Κρασναχορκάι.

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here