Άντρη Αντωνίου: Που πήγε το γέλιο σου Ορσαλία;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Ο Σόλωνας, στην τρυφερή ηλικία των δέκα ετών, έρχεται αντιµέτωπος µε ένα από τα δυσκολότερα γεγονότα στη ζωή ενός ανθρώπου. Την απώλεια. Η αγαπηµένη του αδελφή Ορσαλία δεν είναι πια µαζί του. Ο θάνατός της κλονίζει τις ισορροπίες και ταράζει τις σχέσεις µέσα στην οικογένεια.Ο καθένας βρίσκει τον τρόπο του να το αντιµετωπίσει: η µαµά κλείνεται στον εαυτό της, ο µπαµπάς µαγειρεύει συνεχώς και ο Σόλωνας αναζητεί παρηγοριά στην καλή του φίλη Λυδία και στην Αλεξία, την παιδοψυχολόγο που τον παρακολουθεί. Οι µήνες διαδέχονται ο ένας τον άλλο και ο καιρός περνά. Θα µπορέσουν αυτοί οι τρεις άνθρωποι να το ξεπεράσουν και να βρουν τη δύναµη να συνεχίσουν; Ή µήπως κάποιες πληγές δεν είναι δυνατό να κλείσουν ποτέ; Μιλάμε με την Άντρη Αντωνίου, συγγραφέα του βιβλίου «Που πήγε το γέλιο σου Ορσαλία;», εκδόσεις Πατάκη.

-Τι γίνεται στο σπίτι όταν φεύγει η Ορσαλία;

Τη στιγμή που ξεκινά το βιβλίο έχουν ήδη περάσει δέκα μήνες από τον χαμό της Ορσαλίας. Διάλεξα η ιστορία να ξεκινά σε κάποια χρονική απόσταση από το γεγονός της απώλειας της Ορσαλίας. Ένιωθα πως αν η ιστορία μου ξεκινούσε αμέσως μετά τον θάνατο του κοριτσιού θα ήταν πολύ δύσκολο και για μένα να τη γράψω και για το παιδί-αναγνώστη να τη διαβάσει. Η χρονική απόσταση των δέκα μηνών από τη μέρα του τραγικού αυτού γεγονότος μου έδωσε τη δυνατότητα να δώσω στους πρωταγωνιστές της ιστορίας μου μια κάποια ψυχραιμία αποφεύγοντας να κάνω το βιβλίο ιδιαίτερα μελό.

-Πως διαχειρίζονται τα μέλη της οικογένειας την απώλεια;

Κάθε μέλος βρίσκει τον δικό του τρόπο να το αντιμετωπίσει. Μέσα από την ιστορία προσπάθησα να δείξω τον τρόπο που ο καθένας από του τρεις αυτούς ανθρώπους διαχειρίζεται την απώλεια και τον πόνο που νιώθει.  Ο καθένας αντιδρά διαφορετικά και ήθελα να περάσω το μήνυμα πως δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος να βιώσει κανείς ένα πένθος. Υπάρχει ο τρόπος που ταιριάζει στον καθένα, γιατί ο καθένας είναι διαφορετικός. Μια απώλεια είναι ένα τραγικό γεγονός που μπορεί να διαλύσει τις ζωές αυτών που μένουν πίσω, αλλά τα σπασμένα κομμάτια μπορούν με τον καιρό να κολλήσουν ξανά και η ζωή να συνεχιστεί. Το σκοτάδι είναι ιδιαίτερα βαθύ όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις τέτοια γεγονότα, πιστεύω όμως πως δίνοντας στον εαυτό σου χρόνο και έχοντας γύρω σου την αγάπη των δικών σου ανθρώπων μπορείς να οδηγηθείς σιγά σιγά πάλι πίσω στο φως.

-Τι σημαίνει κάτι τέτοιο για τον Σόλωνα το αδελφάκι του;

Ο Σόλωνας περνά από διάφορα στάδια μέχρι να κατανοήσει και να δεχτεί τον χαμό της αδελφής του. Συχνά τη βλέπει στα όνειρά του τα βράδια, άλλες φορές κάθεται στο κρεβάτι της και της μιλά. Η καθημερινότητά του έχει διαφοροποιηθεί, η συμπεριφορά των γονιών του έχει διαφοροποιηθεί και αυτό δεν μπορεί να τον αφήσει ανεπηρέαστο. Η κολλητή του φίλη Λυδία και η παιδοψυχολόγος που τον παρακολουθεί γίνονται σιγά σιγά η αιτία ο Σόλωνας να επιλέγει όλο και συχνότερα τη χαρά αντί τη λύπη, χωρίς αυτό να σημαίνει πως βγάζει ποτέ από την καρδιά του την αγαπημένη του αδελφή Ορσαλία.

-Τι πρέπει να κάνει η οικογένεια για να βοηθήσει ψυχολογικά το παιδί;

Πολλές φορές ένας γονιός που θρηνεί τον χαμό ενός παιδιού μπορεί να γίνει απόμακρος απέναντι στο παιδί του που ζει. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει στο παιδί πληθώρα αρνητικών συναισθημάτων όπως τύψεις που εκείνα ζουν ενώ το αδελφάκι τους όχι, φόβο πως ο γονιός τους δε θα ξαναγίνει ποτέ ο γονέας που είχαν κάποτε, θυμό που η παρουσία τους δεν είναι αρκετή για να κάνει τον γονιό τους χαρούμενο ξανά. Γι’ αυτό θεωρώ πως οι γονείς θα πρέπει σε τέτοιες περιπτώσεις να ζητήσουν βοήθεια από κάποιον ειδικό για να τους βοηθήσει να διαχειριστούν το πένθος τους. Με αυτό τον τρόπο θα είναι σε καλύτερη θέση να στηρίξουν το παιδί τους στη διαχείριση του δικού του πένθους. Ακόμα και στον χειρότερο του πόνο ένας γονιός πρέπει να βρει τη δύναμη και το κουράγιο να βάλει πάνω από όλα το άλλο του παιδί.

-Είστε εκπαιδευτικός, η τάξη πώς αντιμετωπίζει μια τέτοια κατάσταση;

Ένα εκπαιδευτικός χρειάζεται στήριξη για να διαχειριστεί μια τόσο δύσκολη κατάσταση στην τάξη του. Σίγουρα θα χρειαστεί τη βοήθεια του αρμόδιου εκπαιδευτικού ψυχολόγου για να καθοδηγήσει τα βήματά του. Απαραίτητη είναι και η συνεργασία με την οικογένεια του παιδιού και η συμπόρευση στον τρόπο διαχείρισης των αντιδράσεων του παιδιού. Υπάρχει πληθώρα βιβλίων και άρθρων στο διαδίκτυο που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα σε έναν εκπαιδευτικό που καλείται να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση.

-Πόσο σημαντικό είναι για ένα δάσκαλο να βρίσκει διέξοδο στη συγγραφή;

Για μένα όντως η συγγραφή είναι διέξοδος. Ειδικά τις φορές που μπορεί να αντιμετωπίζω μια δύσκολη κατάσταση στη ζωή μου, το να ξέρω πως γυρίζοντας σπίτι έχω μια ιστορία να με περιμένει να συνεχίσω το γράψιμό της, μου δίνει κουράγιο και χαρά. Είναι σαν μια μυστική δύναμη. Επίσης, τόσα χρόνια δασκάλα, έχω έρθει σε επαφή με πολλά από τα προβλήματα που απασχολούν τα σημερινά παιδιά. Από τα πιο απλά, όπως η σύναψη φιλιών, μέχρι τα πιο περίπλοκα, όπως η κακοποίηση. Γράφοντας τις ιστορίες που γράφω σκέφτομαι πως ίσως κάπου κάποτε ένα παιδί στην Κύπρο ή στην Ελλάδα διαβάσει ένα βιβλίο μου και μπορέσει να αντιμετωπίσει ευκολότερα κάποια δική του δυσκολία. Πιστεύω στη θεραπευτική επίδραση της λογοτεχνίας πάνω στις ψυχές μας. Γιατί είναι κάτι που το βιώνω από παιδί. Την ανακούφιση που προσφέρει το διάβασμα, την ταύτιση με κάποιο λογοτεχνικό χαρακτήρα, την κάθαρση που νιώθεις τελειώνοντας μια δυνατή ιστορία.

-Η Κύπρος η πατρίδα σας, τι αφορμές έμπνευσης σας δίνει;

Πάντα μέσα στις ιστορίες μου υπάρχει η Κύπρος. Είναι η χώρα που γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω. Πάντα φαντάζομαι τις ιστορίες μου να διαδραματίζονται σε κάποια πόλη ή χωριό της Κύπρου-έστω κι αν αυτό δεν το γράφω ξεκάθαρα μες τα βιβλία μου. Μου είναι πολύ δύσκολο να βάλω έναν πρωταγωνιστή μου να ζει και να δρα για παράδειγμα κάπου στην Αθήνα. Δεν έχω τέτοια βιώματα και νομίζω πως η ιστορία μου δε θα φαινόταν αληθινή. Το πού διαδραματίζεται όμως η ιστορία πιστεύω πως δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Έχοντας την ευκαιρία να επισκεφθώ κατά καιρούς σχολεία στην Ελλάδα, συνειδητοποίησα πως ο τρόπος που σκέφτονται και συμπεριφέρονται τα παιδιά στην Ελλάδα δε διαφέρει ιδιαίτερα από τον τρόπο που σκέφτονται και συμπεριφέρονται τα παιδιά στην Κύπρο. Οι προβληματισμοί είναι παρόμοιοι, οι ανησυχίες επίσης· τα θέματα για τα οποία γράφω νομίζω αφορούν και τους δύο τόπους εξίσου.

 

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σας!

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here