Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΟΥΚΑ

Κυρίες και Κύριοι,

Ως γνωστόν «τρώει η σκουριά το σίδερο κι η θλίψη την καρδιά», άλλη εκδοχή «η μύγα τρώει σίδερο και το κουνούπι  ατσάλι»  και  ανάλογες παροιμίες  για  εκείνο  που καταγράφηκε  ποιητικά: «Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία» (Μ. Κατσαρός). Γενικότερα υπάρχουν απρόβλεπτα, ανεξέλεγκτα γεγονότα, που όμως δεν είναι ανυπέρβλητα, όπως έχει αποφανθεί η αλάνθαστη  λαική σοφία.

Κατ΄αρχήν ας παρουσιάσουμε  απόψεις  για αυτό που μας απασχολεί, πώς δηλ βιώνουμε και  ξεπερνάμε τις συνθήκες εγκλεισμού.

«Aπευθύνομαι στον καθένα προσωπικά, στους  «συνδαιτυμόνες» στο πάνελ,  σε όλους τους τηλεθεατές.. …Χαιρετώ.. («ελάτε στο θέμα») ..η κατάσταση είναι από δύσκολη μέχρι δύσκολη,..»..  «Ευχαριστούμε,  πράγματι δύσκολη  κατάσταση..».

Μια περισσότερο ενθαρρυντική ανάλυση,  υποστηρίζει τον εγκλεισμό ως «ευκαιρία» ενδοσκόπησης και βελτίωσης, ώστε να ξεπεράσουμε επιτέλους χρόνια προβλήματα συμπεριφοράς που μας καθηλώνουν ως έθνος πίσω από τις εξελίξεις. Το θέμα βέβαια σηκώνει πολύ συζήτηση για το πως αλλάζουν οι άνθρωποι, τί είδους αλλαγές και γιατί, αλλά ας τα παραμερίσουμε αυτά να τα δούμε καλύτερα σε συνδυασμό με  τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης..

Μια άλλη γνωστή άποψη, είναι ότι με την απομόνωση μπορεί να ενισχυθούν οι οικογενειακοί δεσμοί, να αφιερωθεί περισσότερος χρόνος στα παιδιά, να τονωθούν  οι συζυγικές σχέσεις και άλλα παρόμοια.

Εκείνο που πρέπει να προσεχθεί στην περίπτωση αυτή, είναι ότι ο απεριόριστος χρόνος και ο περιορισμένος χώρος  («συμπύκνωση»-«καμπύλωση χωροχρόνου»), οδηγούν σε μεγάλη απελευθέρωση ενέργειας  (όρα Σχετικότητα), η οποία αν δεν αξιοποιηθεί  εποικοδομητικά, μπορεί να προξενήσει προβλήματα διενέξεων, ψυχοδράματα  Ίψεν αναζωπύρωσης παλιών τραυμάτων, αλληλοκαταλογισμούς ευθυνών μεταξύ γονιών-παιδιών και αντί για αναζωογόνηση να οδηγηθούμε σε  σύγκρουση. Ποιος μπορούσε αλήθεια να προβλέψει  ότι ύστερα από τέτοια θαυμαστά τεχνολογικά επιτεύγματα, θα συνεχίζαμε να αναζητούμε αξιόπιστα μέσα δημιουργίας συναισθηματικής σταθερότητας, οικογενειακής αρμονίας, συγχώρεσης-ενσυναίσθησης και μετά λέμε για  τεχνητή νοημοσύνη-ρομποτοποίηση και αμφιβάλω αν έχουν μελετηθεί οι ανθρωπιστικές-κοινωνικο-εκπαιδευτικές και άλλες διαστάσεις που πάντα φέρνει η τεχνολογία, μαζί φυσικά με τις θετικές της όψεις.

Εξάλλου και η συνεχής πρόοδος  (νεωτερικότητα, ορθολογικότητα ή όπως αλλιώς) είναι προβληματική, δεν υπάρχει χρόνος στο μέλλον αν δεν πατά στο παρόν, αφού το παρόν γίνεται στιγμιαία παρελθόν (μνήμη), συγχρόνως μέλλον (ελπίδα), αλλά με τέτοιες απρόβλεπτες εναλλαγές ώστε αναρωτιέσαι: Υπάρχει πρόοδος στην ανασφάλεια, βεβαιότητα στην αβεβαιότητα, ισορροπία ελευθερίας-ασφάλειας-δικαιοσύνης, εκεί που οι «πολιτικές ζωής» συναντούν την Πολιτική (κεφαλαίο Π)-δεν έχει βρεθεί ακόμα λύση.

«..Επικίνδυνη αύξηση..Ζωντανή σύνδεση..»

Είναι οπωσδήποτε θετικό να προσβλέπουμε στο μέλλον σαν αλλαγή σελίδας, αλλαγή εκ θεμελίων και άλλα τέτοια που προβάλλονται τελευταία. Σαν νέα πνευματική παρακαταθήκη, κάτι από τη δύναμη ιδεών στο «Μαγικό Βουνό»  (Τ. Μαν), σε συνθήκες σανατορίου, αλλά μήπως η «νέα νεωτερικότητα» έχει και αυτή «απορρυθμιστεί», «εξατομικευθεί» τόσο, ώστε να γίνεται  εργαλείο χειραγώγησης στα χέρια των ισχυρών;

«..Εφιάλτης… ζωντανό ρεπορτάζ..»

Ένα άλλο πρόβλημα εντοπίσαμε σχετικά με τις μετακινήσεις από τα αστικά κέντρα προς  ύπαιθρο-νησιωτική χώρα. Το θέμα πήρε διαστάσεις μέχρι που αναχαιτίσθηκε στις γραμμές άμυνας των  διοδίων και των  ακτογραμμών. Διαφορετικά θα  είχαμε ένα ακόμα  κύμα μετανάστευσης, εσωτερικής αυτή τη φορά.

«  έκτακτη είδηση,….   Βιολογική επιδρομή;  σεισμική δόνηση;   εξωτερική επίθεση;… Συγκεχυμένα.. διαταραγμένες σχέσεις.. καρέ-καρέ , θα επανέλθουμε..».

Λέγαμε για την τάση εξόδου προς την ύπαιθρο, ότι μπορεί  να γίνει πεδίο  μελλοντικών συγκρούσεων για την κατάληψη θέσεων σε οικισμούς, απομονωμένες αγροικίες, ξεχασμένες παραλίες και ακόμη βραχοσπηλιές, βραχονησίδες, υπόγειες στοές και απόκρυφους λαβύρινθους, εκεί που δεν υπάρχει μόλυνση, δεν υπάρχει ανθρώπινη επαφή, αλλά-φευ-μια ακόμα αυταπάτη είναι..  Που μας οδηγεί άραγε αυτή η τάση «φυγής», αναζήτησης φυσικών-ψυχολογικών καταφυγίων; Αν  το φανταστούμε, κάπου στο μέλλον,  στο  διαστημικό σταθμό «Οδύσσεια», για ταξίδι (πραγματικό; εικονικό; μικρή σημασία), στη διαστημόπολη Αλφαβίλ, του  πλανήτη-Σολάρις, στο   γαλαξία-Στάλκερ…

«..ανατινάξεις-μολότωφ-ΑΤΜ-ανέστιοι-πένητες,..δεν είναι ειδήσεις.. παρακαλώ το κοντρόλ..».

Συνοχή και εγκαρτέρηση. Στην οποία κατάσταση 10 εκ κάτοικοι της χώρας,   δις  στο πλανήτη, εγκλωβισμένοι σε  συνθήκες  έκτακτης ανάγκης-ακραίων συνθηκών,   καθοδηγούμενοι με ημερήσιες εντολές-ιατρικές γνωματεύσεις απέναντι στην απειλή.  Ένα  Πανοπτικό παγκόσμιας επιτήρησης   φόβου και ανησυχίας,  «διαχείρισης  αβεβαιότητας»  (Μπάουμαν) ..

«..Ποιοί ωφελούνται-ποιοί ζημιώνονται..αποκαλύπτουμε …»

Τί είδους επικοινωνία;   Παλαιότερα το πρόβλημα ήταν η ανεπαρκής πληροφόρηση, η αναζήτησή της, τώρα είναι υπερπληροφόρηση που βέβαια εξυπηρετεί, αλλά πολλές φορές δεν ξέρουμε τί να την κάνουμε, πώς να τη διαχειριστούμε σε φθίνοντα δημόσιο χώρο-αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Τελειώνοντας, ευχαριστούμε για την υπομονή σας. Μείνετε συντονισμένοι κατ’ οίκον μέχρι να ξεπεράσουμε  το κακό που μας βρήκε και μετά να ετοιμαστούμε για την επόμενη μέρα.

Διατελώντας  «εν πλήρει συγχίσει αθώος»  (Κατσαρός πάλι)

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here