Aγγελική Μπούλιαρη: Δραπέτες του ονείρου

Του ΓΙΩΡΓΙΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Μεγάλωσα σε μια γειτονιά του Πειραιά, τα Καμίνια, όπου υπήρχε «φτώχεια, καλή καρδιά μα και γκρίνια», και φυσικά αρκετές Ευρυδίκες, με τις οποίες συναντήθηκα σε κάποιο σταυροδρόμι της ζωής. Η έλλειψη μόρφωσης και οικονομικής ανεξαρτησίας, αλλά και απλών δικαιωμάτων γνώμης, λόγου και έκφρασης συναισθημάτων, ευνοούσαν την ύπαρξη σιωπηλών γυναικών που υπέφεραν κρυφά και αναζητούσαν μια διέξοδο. Οι Δραπέτες του ονείρου, το βιβλίο μου από τις εκδόσεις Ενάλιος, είναι ακριβώς ένα βιβλίο αφιερωμένο σ’ αυτές τις γυναίκες που ανέσυραν την εσωτερική τους δύναμη και αντιμετώπισαν τις αντιξοότητες για να κερδίσουν το δικαίωμά τους σε μια όσο το δυνατόν πιο αρμονική ζωή, όπως την άξιζαν και την δικαιούνταν.

Γιατί επιλέξατε να αποκαλύψετε προς το τέλος και όχι από την αρχή το τραυματικό γεγονός στη ζωή της Ευρυδίκης;

Επειδή ήθελα ο αναγνώστης να παρακολουθήσει τη ρεαλιστική πορεία της ηρωίδας προς την ωριμότητα, αποκαλύπτω το γεγονός όταν η ίδια το συνειδητοποιεί και το αποδέχεται.Επειδή έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Τα γεγονότα αυτά, αν και απωθούνται από τα παιδιά, για χρόνια διαβρώνουν υπόγεια τη ζωή τους, και χρειάζεται αυτογνωσία και ωριμότητα για να τα διαχειριστεί κανείς και να κερδίσει τη ζωή του.

Η αγάπη και η φιλία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στους Δραπέτες του ονείρου. Τι πιστεύετε γι’ αυτούς τους συναισθηματικούς δεσμούς;

Πραγματικά τους θεωρώ πολύ σημαντικούς. Για την ακρίβεια, πιστεύω ότι δεν υπάρχει κάτι πιο θαυματουργό από την αγάπη και συμφωνώ απολύτως με την πεποίθηση του Έριχ Φρομ, ότι «η αγάπη είναι η μόνη απάντηση στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης». Όσο για τη φιλία, φτάνει να αναρωτηθεί κανείς τι θα έκανε χωρίς τους φίλους… Είναι παρηγοριά, χαρά, στήριξη, ανάσα ζωής.

Τι σας ώθησε να γράψετε ένα βιβλίο που καταπιάνεται με τόσο σκοτεινά θέματα, όπως η ενδοοικογενειακή βία και ο φόβος, αλλά και τραυματικά γεγονότα παιδικής ηλικίας; Μήπως οι αναγνώστες θα προτιμούσαν ένα βιβλίο-φυγή από τη δύσκολη πραγματικότητα που ζούμε; 

Η ζωή που ξετυλίγει τα πάντα κάτω από τα μάτια μας, καταστάσεις, χαρακτήρες, συμβάντα, με ώθησε στη συγγραφή αυτού του βιβλίου. Καθώς είμαι από φύση μου παρατηρητική, ευαίσθητη και διαισθητική, δεν είχα παρά να κοιτάζω γύρω μου και τα έβλεπα όλα. Με έσπρωξε, λοιπόν,  το χρέος προς τις Ευρυδίκες της ζωής μου, της ζωής μας, και το χρέος προς τα πληγωμένα παιδιά. Με τους «Δραπέτες του ονείρου» θέλησα να δώσω φωνή και δύναμη σ’ αυτά τα παιδιά που αργότερα γίνονται τραυματισμένες γυναίκες-άνθρωποι, να δείξω πιθανότητες διεξόδου και να αποδώσω μια μορφή δικαιοσύνης.Συμφωνώ ότι συχνά οι αναγνώστες επιθυμούν να ξεφύγουν με ένα βιβλίο, αλλά αυτό μπορούμε να το πετύχουμε και με την ανάγνωση μιας ρεαλιστικής ιστορίας και όχι μόνο με μια ιστορία εξωπραγματικών καταστάσεων. Εξάλλου πιστεύω ότι οι Δραπέτες του ονείρου είναι ένα μυθιστόρημα που διακατέχεται από την πίστη στη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής και επομένως ουσιαστικά αισιόδοξο.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here