Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Η πανδημία του κορονοϊού έδωσε τέλος σε παλιές νοοτροπίες και συμπεριφορές. Διέκοψε απότομα την καθημερινότητα όπως την γνωρίζαμε. Και φυσικά εύλογο είναι το ερώτημα πότε θα ξαναγυρίσουμε στην προ μηνών  κατάσταση. Όμως, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας τις βασικές γνώσεις από την επιστήμη της επιδημιολογίας και  βασιστούμε στις δηλώσεις των περισσότερο ειδημόνων, τότε θα πρέπει να δώσουμε τη μάχη με τον αόρατο, τον απρόβλεπτο και άκρως απειλητικό εχθρό, τουλάχιστον για έναν ακόμα χρόνο. Κι’ αυτό γιατί έως τότε θα έχει  επιτευχθεί ανοσία σε μεγάλη μέρος του γενικού πληθυσμού, ενώ παράλληλα θα έχουν γίνει σημαντικές πρόοδοι στην δημιουργία του εμβολίου και κάποιων δραστικών φαρμακευτικών ουσιών. Σίγουρα τα κρούσματα θα μειωθούν τους καλοκαιρινούς μήνες, αλλά θα παρατηρηθεί εν νέου αύξηση το  ερχόμενο φθινόπωρο, όπως συμβαίνει άλλωστε και με την εποχική γρίππη.

Η επέλαση της πανδημίας, όμως, έδωσε την ευκαιρία για περισσότερη σκέψη όσον αφορά στις ελλείψεις βασικών υγειονομικών υλικών, όπως  σε αντισηπτικά, απλές ή χειρουργικές μάσκες και τόσα άλλα καθημερινά που αναγκαστήκαμε όλοι, θέλοντας και μη, να μάθουμε. Και προφανώς δεν αναφέρομαι σε περισσότερο εξειδικευμένα και πολύπλοκα μηχανήματα όπως μόνιτορ, αναπνευστήρες και τόσα άλλα που χρησιμοποιούνται καθημερινά σε μονάδες εντατικής θεραπείας, στα οποία άλλωστε παρουσιάζουν έλλειψη ακόμα και τα καλύτερα οργανωμένα και το σπουδαιότερο πολύ πλουσιότερα κράτη από το δικό μας. Ταυτόχρονα, διαβάζουμε με περισσή περίσκεψη, τελευταία, ότι ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), σε έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα πριν λίγο καιρό κάνει λόγο για ένα εφιαλτικό σενάριο, ειδικά για τη χώρα μας. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του, λοιπόν, η Ελλάδα πρόκειται να απωλέσει ακόμα και το ένα τρίτο ή ένα τέταρτο του ΑΕΠ της σε περίπτωση που η οικονομική δραστηριότητα συνεχίσει να βαίνει μειούμενη, για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω της ενσκήψασας πανδημίας του ιού, ποσοστό που συγκρίνεται περίπου με εκείνο που απώλεσε την παρελθούσα δεκαετία με την άλλη πολύπλευρη κρίση που βιώσαμε. Η ανακοίνωση αυτή, βασίστηκε σε υπολογισμούς που έκανε πάνω σε βασικές δραστηριότητες των κατοίκων, τουτέστιν ταξίδια, τουρισμός, εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης, μείωση έως πλήρη εξαφάνιση του κατασκευαστικού κλάδου, και κάποιων άλλων παραμέτρων με προεξάρχουσες βέβαια τις καταναλωτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες, κι’ όλα αυτά την ίδια στιγμή που οι άλλες καθημερινές και ανελαστικές δαπάνες του πληθυσμού, παραμένουν αμετάβλητες.

Φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο για εμάς αλλά και για πολλές άλλες χώρες, με διάφορα σε κάθε περίπτωση μεγέθη.  Όμως για τον ελληνικό χώρο, εν προκειμένω, θα είναι ένα ακόμα βήμα προς την οικονομική και κοινωνική  χειροτέρευση.  Η χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό και την ναυτιλία,  αλλά απαξίωσε άλλους σοβαρούς τομείς, όπως τον βιοτεχνικό και βιομηχανικό κλάδο. Ήδη διαφαίνεται ολοκληρωτική καταστροφή σε όλους τους εμπλεκόμενους στα τουριστικά επαγγέλματα, και πράγματι είναι πολλοί αυτοί, με ότι συνεπάγεται αυτό για τη συνέχεια. Πού βρίσκονται, λοιπόν, οι απλές και συνήθεις, έστω, βιοτεχνίες της χώρας μας σήμερα;  Είναι δυνατόν να μην μπορεί ο κλάδος αυτός να παρασκευάσει απλά καθημερινά εφόδια που χρησιμοποιούνται στην ιατρική, όπως ας πούμε μάσκες; Τότε για ποιου είδους ανάπτυξη συζητάμε; Που πήγαν όλες οι μικρές ή μεγαλύτερες, βιοτεχνικές και βιομηχανικές μονάδες της χώρας μας όλες τις δεκαετίες που πέρασαν μετά τη μεταπολίτευση, έτσι για να τοποθετήσουμε ένα χρονικό όριο;  Είναι δυνατόν να περιμένουμε μάσκες, σύριγγες και παρεμφερή απλά υγειονομικά υλικά από την Κίνα και τη Σαουδική Αραβία,  σήμερα; Και δεν αναφέρομαι σε πλέον πολύπλοκα μηχανήματα, όπως τους αναπνευστήρες και άλλα παρόμοια. Ποιο ήταν το κίνητρο που έδιωξε μεγάλο ποσοστό μικρών ή μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων ώστε να μετακομίσουν σε άλλα γεωγραφικά χώματα, μακρυά απ’ τα δικά  μας; Δεν φέρει κανένας ευθύνη γι’ αυτό, ούτε αφιέρωσε έστω λίγη ώρα να σκεφτεί επί του προκειμένου; Για το γεγονός ότι τα χρόνια που πέρασαν και αφιερωθήκαμε, ψυχή τε και σώματι, στον τομέα των «υπηρεσιών» και αφήσαμε  στην άκρη τους άλλους παραγωγικούς τομείς και κλάδους ζωτικής σημασίας για τη χώρα, δεν φταίει κανένας; Δεν συγκινεί κανέναν το παράδειγμα της επιτυχημένης εταιρείας παρασκευής ορών και άλλων διαλυμάτων, ΒΙΟΣΕΡ. Α. Ε.   που δημιουργήθηκε  στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, τα Τρίκαλα, το 1980, και συνεχίζει να προμηθεύει όλα τα νοσοκομεία της χώρας, αλλά και κάποιες μονάδες του εξωτερικού, με τα απαραίτητα διαλύματα παρεντερικής χρήσεως,  τα τόσο απαραίτητα στην καθ’ ημέρα φροντίδα των νοσοκομειακών ασθενών; Πως θα μπορέσουμε σήμερα να ξεφύγουμε απ’ την εμμονική καθήλωσή μας στον τουρισμό ο οποίος ναι μεν προσφέρει πολλά και συμβάλλει στην ανάπτυξη,  αλλά  τι μέλει γενέσθαι σε περιόδους κρίσεων, όπως η σημερινή; Ποια πολιτική ηγεσία απαιτείται, επιτέλους, ώστε να μπορέσει να αρθεί και σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και  να δώσει το έναυσμα, τα κίνητρα  και τα ερεθίσματα  για δημιουργία άλλων παρεμφερών μονάδων, κρατικών ή ιδιωτικών, δεν έχει και μεγάλη τελικά σημασία, ώστε να απαγκιστρωθούμε από τη μέγγενη στην οποία μας τοποθέτησαν τεχνηέντως κάποιοι άλλοι, δήθεν εταίροι μας;  Γιατί τώρα πια, καταλάβαμε, «…πως πέρασε η εποχή της συγκομιδής…» και πως «..ότι μπορούσαμε να δώσουμε το είχαμε σχεδόν σκορπίσει», όπως έλεγε ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου στο ποίημα «Εκκοκκιστήρια  Β’» από την ποιητική του  συλλογή «Νοσοκομείο εκστρατείας»!

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here