Αρχική Παρεμβάσεις Αλγοριθμικός στροβιλισμός και φυσική επιλογή

Αλγοριθμικός στροβιλισμός και φυσική επιλογή

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Στη χρόνια φάση του καρκίνου μια θεραπεία που ευστοχεί πρέπει να συνεχίζεται χωρίς διακοπή μέχρι επιδείνωσης της νόσου ή μη αποδεκτής τοξικότητας.
Με άλλα λόγια πρόκειται για μια ομηρεία η οποία όμως οδηγεί συχνά στην μετατροπή ταχείας εξέλιξης νοσημάτων σε χρόνιες παθήσεις.
Αυτή η ομηρεία είναι το τίμημα που πληρώνουμε για τη μετατροπή πολλών καρκίνων σε χρόνιες νόσους.
Η διακοπή της θεραπείας ενδέχεται να οδηγήσει σε  δυνητικά θανατηφόρα επιτάχυνση της νόσου.
Με όσα σήμερα ξέρουμε και χωρίς αυτό να μπορεί απόλυτα να τεκμηριωθεί -για πόσα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι;
Η Α. σήμερα ζητά ένα διάλειμμα χωρίς θεραπεία. Να δυναμώσει, λέει, για να μπορέσει να αντεπεξέλθει, αφού έχει κουραστεί από τις παρενέργειες χωρίς ορατό αποτέλεσμα.
Λέει και άδικο δεν έχει. Η Α. παρουσιάζει σημαντική μεν, αποδεκτή δε, τοξικότητα από τα φάρμακα ενώ βρίσκεται σε στασιμότητα της νόσου -ενδεχομένως χάρη και στη θεραπεία μας.
Ακούγοντας την Α. σκεφτόμουν πως το δίλημμα και για τον γιατρό της και γι’ αυτή μοιάζει με το αλγοριθμικό δίλημμα ενός αναβάτη μηχανής που διακινδυνεύει μπαίνοντας ανάποδα σε στενό μονόδρομο με παρκαρισμένα και στις δυο πλευρές αυτοκίνητα: αν επιταχύνει για να συντομέψει τη διάρκεια της παρανομίας και της έκθεσης στον κίνδυνο σύλληψης ή σύγκρουσης με κάποιο αυτοκίνητο που ξεπαρκάρει ανύποπτο, η πρόσκρουση σε αυτό που προσπαθούσε να αποφύγει θα είναι μάλλον θανάσιμη· η μετωπική σύγκρουση ενός βαρέος και ακατέργαστου πολύτροχου οχήματος, όπως ο καρκίνος, με ένα λεπτεπίλεπτο δίτροχο ή δίποδο, όπως ο άνθρωπος, είναι συνήθως συντριπτικά εις βάρος του δευτέρου.
Θα μπορούσα να είμαι εγώ στη θέση του επιπόλαιου αναβάτη. Όσες φορές το επεχείρησα μέχρι σήμερα, ήμουν τυχερός· μόνο γραντζουνιές.
Η Α. με μπερδεύει.
Ξέρω πως τρέχοντας να προφτάσουμε να βγούμε μπροστά από το κακό πέφτουμε κάποτε πάνω στο χειρότερο. Κάπως έτσι γίνεται με την υπερ-θεραπεία του καρκίνου και άλλων νοσημάτων ενώ η υπερ-παρεμβατικότητά μας αγγίζει και τις παρυφές της πρόληψης, πρωτογενούς ή δευτερογενούς.
Ξέρω λοιπόν πως η Α. αποφασισμένη να ρισκάρει διακόπτοντας για λίγο το «μαρτύριο» της θεραπείας, έχει μάλλον δίκιο από όλες τις πλευρές. Επειδή, αν είναι τυχερή θα έχει κρατήσει την ύφεση της αρρώστιας μαζί με την προσωρινή  αιθρία της μη θεραπείας· δηλαδή, όλα! Αν πάλι είναι άτυχη, θα έχει ζήσει το όνειρο πως ίσως να ήταν τυχερή· αυτό κι αν είναι αιθρία! Άλλωστε στο τέλος-τέλος, η υπέρτερη Φυσική -η Θεϊκή Επιλογή θα αποφασίσει και αφού δεν την ξέρουμε, πάντα ρίσκο παίρνουμε αποφασίζοντας από εδώ ή από εκεί….
Είμαι λοιπόν σύμφωνος με την Α. Επειδή αφού ως γιατρός και ως αναβάτης είμαι ριψοκίνδυνος και κολλημένος στον νόμο του «δυναμικού δράσεως των νευρώνων μας»: όλον ή ουδέν.
Φταίει η κουτσή φυσιολογία που διδάχτηκα εκείνα τα πρώτα χρόνια μετά τη χούντα.
Φταίει και η Φύση μου.
Φταίει κι ο Δαρβίνος.
Και είμαι σίγουρος πως η Α. ούτε που διανοείται τι τρελό στροβιλισμό προκάλεσε στο γιατρό της το φτωχό και δίκαιο αιτημά της -όσο κι αν προσπάθησα να της τον περιγράψω.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here