Αλέξανδρος Χαρώνης: Πρόταση γάμου

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

Ένας παλαίμαχος χειρουργός αναπολεί τις δυo ζωές του πριν και μετά το «σημείο μηδέν». Συντροφιά με τα όνειρα και τις αναμνήσεις του, αντικρίζει μια αυλαία χωρίς χειροκρότημα. Ο χρόνος που του έχει απομείνει περισσεύει. Η δεύτερη ζωή του δεν ήταν παρά μια παράταση χρόνου.Το μοτίβο πάντοτε το ίδιο. Ο γρίφος πάντοτε ο ίδιος: Πώς θα προσπεράσω τον κήπο που δε μένει ακίνητος πώς θα φτάσω στο χιονισμένο, μαγικό βουνό. Κι η απάντηση πάντοτε η ίδια: εσύ το άγγιγμα του χεριού σου τα παιδιά μας – αυτά με μεγάλωναν, αυτά με μεγάλωσαν. Από το βιβλίο του Αλέξανδρου Χαρώνη «Πρόταση γάμου», εκδόσεις Λιβάνη. O Αλέξανδρος Χαρώνης γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα. Μετεκπαιδεύτηκε στην Οφθαλμολογία στο Λος Άντζελες. Η Πρόταση Γάμου είναι το πρώτο του βιβλίο.

-Πρώτο βιβλίο;  Θέμα ιατρικό;

Η Πρόταση Γάμου είναι το πρώτο μου βιβλίο, τουλάχιστον το πρώτο βιβλίο που αφενός τελείωσα, κι αφετέρου «τόλμησα» να εκδώσω.  Το ιατρικό θέμα προέκυψε μάλλον φυσιολογικά, καθώς η ανασφάλεια μιας τέτοιας πρώτης συγγραφικής απόπειρας δεν θα μου επέτρεπε να κινηθώ μακρυά από πεδία σκέψης που αναφέρονται στη καθημερινότητα μου, κι ως εκ τούτου γνωρίζω καλύτερα.

 -Αναπολήσεις ενός παλαίμαχου χειρουργού;

Ήθελα πάντοτε να γράψω μια ιστορία που να βασίζεται στη ζωή του πατέρα μου, ο οποίος για χρόνια υπήρξε ένας μάχιμος χειρουργός σε νοσοκομείο πρώτης γραμμής.  Δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές προσπάθησα να τον πείσω να γράψει ο ίδιος για την ζωή του, κάτι το οποίο – για δικούς του λόγους –  ακόμη και σήμερα συνεχώς αναβάλει.

  -Γιατί αυτό το θέμα;

Βασιζόμενος στην ιστορία της οικογένειας μου, αλλά κινούμενος πολύ πέρα απ’ τα όρια της βιογραφίας, έστω και ημιαυτοβιογραφίας, ήθελα να καταπιαστώ με δύο επιμέρους θέματα.  Το πρώτο (σχετιζόμενο με τον πατέρα μου) αναφέρεται στη μοναχικότητα της τρίτης ηλικίας, και πώς καλείται ο καθένας να την διαχειριστεί αντικρύζοντας τη ζωή του προς τα πίσω.  Το δεύτερο, το οποίο με αφορά ιδιαίτερα σαν γιατρό και δεν νομίζω να πάψει ποτέ να με απασχολεί, είναι το ζήτημα της ποιότητας ζωής και το πώς αυτή συχνά αντιμάχεται την ποσότητα ζωής, το τι δηλαδή συνιστά «θετικό πρόσημο» και τι «αρνητικό πρόσημο» στην ιατρική μας πράξη.

-Προσωπική ιστορία οικείου προσώπου σας;

Βασίζεται εν πολλοίς στην ιστορία του πατέρα μου.  Σε πολλά σημεία όμως η ιστορία του πατέρα μου γίνεται και δική μου ιστορία, κι η ιστορία της μητέρας μου γίνεται η ιστορία της γυναίκας μου.  Τα πρόσωπα αλλάζουν, γι’ αυτό και το αφήγημα μου απέχει πολύ απ’ το να χαρακτηριστεί αυτοβιογραφικό, αλλά η ιστορία δεν αλλάζει, το μοτίβο παραμένει ενιαίο, παραμένει – τουλάχιστον στο μυαλό μου – μια ιστορία αγάπης και απώλειας.

-Όλο και περισσότεροι γιατροί αποτυπώνουν σε βιβλία σκέψεις, αναμνήσεις κλπ

Δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο αυτό.  Εμείς οι γιατροί βιώνουμε σχεδόν καθημερινά ανθρώπινες ιστορίες, ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με τον πόνο και τον φόβο στις ακραίες εκφάνσεις του, έχουμε απέναντι μας αυτά που συχνά αποκαλώ «δίπολα».  Χαρά-λύπη, αγάπη-μίσος, επιτυχία-αποτυχία, ακόμη και το εσχατολογικό ζωή-θάνατος έχουμε συνέχεια απέναντι μας, όλα αυτά τα «δίπολα» είναι από μόνα τους ικανά να φουντώσουν κάθε σπίθα δημιουργίας και έκφρασης.

-Πότε γράφετε;

Είναι το πιο συχνό ερώτημα που καλούμαι να απαντήσω.  Η απάντηση είναι απλή κι ομολογουμένως αρκετά «κλισέ».  «Χρόνος πάντοτε βρίσκεται», έτσι δεν λένε;  Κάπως έτσι.  Το γράψιμο με αποφορτίζει, με ξεκουράζει.  Υπάρχουν φορές που’ χω γράψει ακόμη και στη δουλειά, σε κενά μέσα στο εξεταστικό μου πρόγραμμα.  Σε γενικές γραμμές, πάντως, γράφω καλύτερα νωρίς το πρωί και αργά το βράδυ.  Η Πρόταση Γάμου γράφτηκε σχεδόν εξ’ ολοκλήρου τις πρώτες πρωινές ώρες.

-Έχουν κοινά η Ιατρική κι η Λογοτεχνία;

Καταρχήν αντικείμενο και υποκείμενο στην Ιατρική και στη Λογοτεχνία είναι ο άνθρωπος.  Κι έπειτα είναι κι εκείνο το εσχατολογικό «δίπολο» ζωή-θάνατος που τις συνδέει άρρηκτα.  Η Ιατρική «αγγίζει» την τέχνη, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη επιστήμη. Για να μην παρεξηγηθώ όμως, είμαι από εκείνους που πιστεύουν απόλυτα στην επιστημονική θεμελίωση της Ιατρικής, παρότι στο βιβλίο μου μιλώ για την «ιατρική απάτη», για τους «μάγους-θεραπευτές» και το «ιατρικό συναίσθημα».  Η βάση της, κι ως εκ τούτου κι ο προορισμός της είναι αμιγώς επιστημονική.  Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Ιατρική είναι η πιο «καλλιτεχνική» από τις επιστήμες, κι η Λογοτεχνία η πιο «επιστημονική» από τις τέχνες.

-Γιατί ο Τέτσης στο εξώφυλλο;

Στο συγκεκριμένο έργο απεικονίζεται ο πατέρας μου, τον οποίο είχε ζωγραφίσει ο Τέτσης στο Παρίσι σχεδόν εβδομήντα χρόνια πριν.  Το έργο ανήκει στη μόνιμη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης.

-Ποιοί συγγραφείς σας επηρέασαν;

Σε γενικές γραμμές διαβάζω σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς.  Χωμενίδης, Ζουργός, Σταμάτης, Στεφανάκης, για να ονομάσω κάποιους απ’ αυτούς.  Στη Πρόταση Γάμου όμως επηρεάστηκα – ιδιαίτερα στις σκηνές της ονειροφαντασίας – από τον Μουρακάμι.

-Πολλοί γιατροί μετανάστευσαν για καλύτερη τύχη.  Εσείς πώς πήρατε την απόφαση να μείνετε;

Πέρασα πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, ίσως τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής μου.  Στον τομέα της ιατρικής εκπαίδευσης και μετεκπαίδευσης οι ΗΠΑ δεν συγκρίνονται με καμία άλλη χώρα του κόσμου.  Επέστρεψα στην Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, του Euro και της Εurovision.  Ήταν μια απόφαση που πήραμε μαζί με τη γυναίκα μου, η οποία είναι κι αυτή γιατρός.  Δεν είμαι βέβαιος ότι δέκα χρόνια μετά θα παίρναμε την ίδια απόφαση.  Όπως δεν είμαι βέβαιος ποιά απ’ τις δύο αποφάσεις θα ήταν η σωστή.

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here