Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Μια έφηβη πλημμύρισε με αναφιλητά τον όροφο. Ήταν που ο γιατρός την ενημέρωσε πριν λίγο για το τι περίπου της συνέβαινε, τι επρόκειτο να της συμβεί. Κυρίως «για τα μαλλιά που θα πέσουν».

Περίπου· επειδή το ακριβώς ούτε είναι ποτέ γνωστό ούτε αντέχεται ως αναπαράσταση ή προεικόνιση.

Αναφιλητά. Την ίδια στιγμή που το γεροντάκι,  αποκαμωμένο από την αρρώστια και τα χρόνια, βουβό, γέρνει μπροστά στην καρέκλα και ακουμπάει το γυμνό κεφάλι στο ξύλινο μπαστούνι.

Την ώρα που ακούγονταν τα ρυθμικά συνθήματα από μια περαστική διαδήλωση. Κάποιοι ζητούν το ποδοπατημένο δίκιο τους και κυλιούνται στους δρόμους τραγουδώντας πίσω από ντουντούκες. Πάντα κάποιοι αναζητούν κάτι που μπορεί να μοιάζει στους άλλους παράλογο ή ανυπόστατο. Επειδή κανένας δε νιώθει τι στ’ αλήθεια σημαίνει «χαμένο δίκιο» αν δε φτάσει στο χείλος της αβύσσου.

Και τι σημαίνει δίκιο θα συλλάβεις μόνο όταν μάθεις την καταγωγή της λέξης δίκιο από το δίχα!

Όταν διχασμένος σταθείς ανάμεσα στις διαμαρτυρίες για τη φονική πείνα ή απλά για την απώλεια της ευημερίας και τις κραυγές που ακολουθούν τη βαριά ετυμηγορία μιας διάγνωσης· κραυγές που θα εξασθενήσουν προοδευτικά μέχρι τη θανατερή σιγή.
Τότε ίσως νιώσεις  από ποια μυστική διαδρομή αυτές οι διαμαρτυρίες για τη χαμένη ευημερία μού έγιναν έως και απεχθείς.


Και συγγνώμη από τους ακτιβιστές ζητώ εγώ, το συμβιβασμένο με την αδυναμία του να βγει στους δρόμους για το δίκιο του ανθρωπάκι.

Περιοχή συνημμένων
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here