Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

*Το πλήθος είχε καταλάβει όλο το πεζοδρόμιο, αντίκρυ δεξιά μας η Βουλή – άρχιζε η πολιορκία της. Φώναζα κι εγώ με τους άλλους, ώσπου έγδαρα το λαρύγγι μου: «Κάτω οι προδότες. Κάτω οι δούλοι της Αυλής. Ένας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος Λαός».
Αγόρια και κορίτσια έφταναν ομάδες–ομάδες, ξεχώριζαν μερικά πανό των Λαμπράκηδων∙ παίρναν θέση στο πεζοδρόμιο, ύστερα πέρασαν και στ’ αντικρινό, η πολιορκία της Βουλής γινόταν πιο στενή. Με το σούρουπο άρχισαν να φτάνουν οι εργαζόμενοι: υπάλληλοι καταστημάτων, εργάτες κι εργάτριες από τις βιομηχανίες γύρω στην Αθήνα και τον Πειραιά.
Η πλατεία Συντάγματος γέμισε κι οι φωνές, σαν άγρια καταιγίδα, τάραζαν το πλήθος κύμα στο κύμα. Ο τόνος έγινε πιο τραχύς: «Μητσοτάκη, κάθαρμα».
*Στρατής Τσίρκας, “Η χαμένη Άνοιξη” (1976).


Αποτίμηση (εξωτερική ματιά): Σχεδόν 56 χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα που ο υπέροχος Στρατής Τσίρκας γλαφυρά όσο πολύ λίγοι περιγράφει στην προ 4,5 δεκαετιών εκδοθείσα υπέροχη »χαμένη (του) Άνοιξη». Η Ελλάδα μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, Άνοιξη την Άνοιξη, βήμα το βήμα άλλαξε, προχώρησε, εξελίχτηκε, των (κακών της των) καιρών εκείνων το – κορακοζώητο, όπως τα πιο πολλά άλλωστε του ευπροσάρμοστου απεχθέστατου είδους του – πρωταγωνιστικό ‘‘κάθαρμα’’ κάποια στιγμή παραχώρησε (κληρονόμησε) τη θέση του στα πιο εξελιγμένα (ανέμελα) οικογενειακά του αντίγραφα, άλλαξε, προχώρησε, εξελίχτηκε και ο κόσμος, οι πάλαι ποτέ μαζικές εκτονωτικές πεζοπορίες του σε οικείους (κοντινούς) του δημόσιους χώρους σε βαθμό συντριπτικό αντικαταστάθηκαν με τις καθημερινές πλοηγήσεις στο διαδικτυακό παγκόσμιο χωριό, πέσανε κι οι τόνοι του, γίνανε λιγότερο τραχείς, ε κι όταν τύχαίνει καμιά φορά να εκτραχύνονται σπεύδουν αρμοδίως οι υπεύθυνοι των παγκόσμιων πλοηγήσεών του να τους επαναφέρουν στην (επιτρεπτή) τάξη.
Υστερόγραφο: Μπήκαμε από χθες (ημερολογιακά) σε μια ακόμα ‘‘χαμένη Άνοιξη’’, από τις πολλές – ατέλειωτες – που έπονται…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here