Aγαθή Δημητρούκα: «Λιβερίνος και Ρικάρντα”

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Για να σε βρω, γιγάντισσα, τη γη µε δάκρυ ράντισα» εξοµολογείται στη Ρικάρντα ένα ξωτικό µικρό, µικρούλικο και µικροτοσοδούλικο, ο Λιβερίνος. Κι ο έρωτας, απρόσµενος κι αληθινός, καταργεί σιγά σιγά τις αντιθέσεις, ενώνει ζωές και όνειρα, ώσπου η Ρικάρντα, ίση προς ίσον πια, τραγουδάει: «Γλυκέ µου Λιβερίνε µου, φιλιά κι αγάπη δίνε µου!». Μια γλυκιά ιστορία αγάπης της Αγαθής Δημητρούκα, εκδόσεις Πατάκη, µε υπέροχη εικονογράφηση, που λειτουργεί µυητικά για τα παιδιά και ευφραντικά για τους µεγάλους.

-Λιβερίνος και Ρικάρντα και μόνο από τα ονόματα το βιβλίο σε ελκύει…

Ευχαριστώ… εκ μέρους του βιβλίου!

-Πώς προέκυψαν αυτά;

Προέκυψαν αφού καταστάλαξα στην ιδέα της γιγάντισσας και του ξωτικού, οπότε αναζήτησα την αντίθεση και στα ονόματα των δύο πρωταγωνιστών. Στην αρχή τούς έλεγα Λιβελίνο και Ριχάρδα, αλλά το πρώτο μου φάνηκε να «μπεμπεκίζει», να μην αναλογεί σε κάποιον που ναι μεν είναι μικρόσωμος ωστόσο βρίσκεται σε ηλικία ερώτων· το δεύτερο, μου έβγαζε κάτι το σκοτεινό, κάτι από ευρωπαϊκό μεσαίωνα, μακριά από μένα που δοξάζω τον ήλιο και τα φεγγάρια της Μεσογείου. Λοιπόν, καθώς η γλώσσα μας το λάμδα και το ρω τα βάζει συχνά το ένα στη θέση του άλλου, το ξωτικό βαφτίστηκε Λιβερίνος οριστικά και η γιγάντισσα με την πλούσια –ρίκα, στα ιταλικά και ισπανικά- θωριά και καρδιά ονομάστηκε Ρικάρντα. Ξέρετε, σε ό,τι γράφω, αναζητώ πάντα τη μουσικότητα των λέξεων, γι’ αυτό θα μπορούσα να πω ότι τα δύο ονόματα εδώ συνδέονται αντιστικτικά.

-Μια ιστορία αγάπης στις μέρες μας με νεράιδες και δράκους;

Ένα ερωτικό παραμυθάκι με γίγαντες και ξωτικά που λύνουν τις διαφορές τους και γίνονται άνθρωποι. «Για να σε βρω, γιγάντισσα / τη γη με δάκρυ ράντισα» εξομολογείται ο Λιβερίνος στη Ρικάρντα.

-Παραμύθια ως παραμυθίες στους δύσκολους καιρούς μας;

Δύσκολοι καιροί; Μόνο; Γιατί δε λέτε αβάσταχτοι, απάνθρωποι, ερεβώδεις; Μακάρι ένα λογοτεχνικό παραμυθάκι να μπορούσε να λειτουργήσει παρηγορητικά, κόντρα στα πολιτικά παραμύθια και στο παραμύθιασμα που δεχτήκαμε και βρεθήκαμε στη σύγχρονη φεουδαρχία.

Βεβαίως, το παραμυθάκι αυτό διατηρεί μια τέτοια φιλοδοξία καθότι είναι γραμμένο προ κρίσης, γύρω στο 2003 με 2005, τότε που φλερτάραμε με τη συστημική θεωρία στην ψυχολογική προσέγγιση.

-Συγγραφέας, ποιήτρια, μεταφράστρια και παραμυθού. Ποιο θα βάζατε πρώτο;

Κανένα από τα τέσσερα. Θα έβαζα το πέμπτο που παραλείψατε: Στιχουργός!

-Το παραμύθι γίνεται και θεατρικό δρώμενο από την Ομάδα Τέχνης Πάροδος;

Ναι και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλη την Ομάδα, γιατί το αποδίδουν με ευστοχία και ευρηματικότητα. Επίσης, έχει ξεκινήσει να γράφεται η μουσική για την εκδοχή του ως παιδική όπερα που την περιμένω πώς και πώς!

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here