Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ιατρού – ποιητή
Πάλι με τσάκωσε το random! -αυτή η εκνευριστική έως και κωμική τυχαιοληψία δείγματος για τρομοκράτες.
Αλλά μέσα στην οχλαγωγία του χώρου εξόδου προς τα αεροπλάνα ήμουν τυχερός -random! Βλέπω μια νέα γυναίκα να γράφει! Ναι, γράφει με στυλό σε ένα σημειωματάριο. Ένα στυλό, ένα μπλοκ χαρτιών δεμένων, ένα χέρι και ένα όμορφο γυναίκειο κεφάλι σκυμμένο πάνω τους· ολομόναχα ανάμεσα στο πλήθος των σκυμμένων σε μικρές οθόνες αφής. Δεν κοιτά γύρω παρά μόνο κάποιες στιγμές απλανώς· οι στιγμές που ο δημιουργός ατενίζει το κενό που τον ρουφάει.
Ένας πίνακας που δε θα μπορέσω ποτέ να ζωγραφίσω -επειδή είμαι μέρος αυτού του πλήθους.
Κάθισα δίπλα της επειδή δεν υπήρχε άλλη θέση -random!
Και σχεδόν την ερωτεύτηκα όπως σπάνιο πολύχρωμο πουλί παραδεισένιο, έγχρωμο όνειρο σε ασπρόμαυρη εποχή -ένας άνθρωπος φτερουγίζει έξω από τη λάσπη του πλήθους, ας είναι κι ο μόνος, ας είναι ο τελευταίος.
Και τα όνειρα είναι σχεδόν πάντα ασπρόμαυρα, λένε οι ψυχαναλυτές.
Και γυρίζω από το γεμάτο χρώματα συνέδριο του Σαλονικιού ψυχαδελφού μου, του Μπάμπη· και είναι σαράντα δύο χρόνια τούτη η ρόδινη φιλία· at random! καθίσαμε δίπλα παιδάκια άβγαλτα στο εργαστήριο της Ιστολογίας.
Ήταν Νοέμβρης του 1975.
Παραμονεύουν χρώματα απρόσμενα στη μεσήλικη μνήμη.
Ένας πίνακας του Monet.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here