Του ΠΕΤΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΌΠΟΥΛΟΥ

Στο τέλος κάθε ημέρας που περνάει, κάνω έναν απολογισμό.

Μετράω τα θετικά, τα αρνητικά.

Διαχειρίζομαι με όποιον τρόπο τους φόβους μου, τις ανασφάλειες μου, τα αναπάντητα ερωτήματα μου.

Κάθε φορά προσπαθώ να βρίσκω πριν κοιμηθώ να καταγράψω έστω ένα θετικό στοιχείο που θα αποτελεί την κινητήριο δύναμη για την επόμενη ημέρα.

Όσο περνάει ο καιρός, τα θετικά τα ανακαλύπτω με δυσκολία.

Κάθε φορά, όλο και πιο συχνά «πείθω» το εαυτό μου για κάτι έστω  ουτοπικό ώστε να καταφέρω να γαληνέψω..

Η κρίση σε όλα τα επίπεδα, αποτελεί την ομπρέλα και μάλιστα μεγάλη και έτσι ο ήλιος της αισιοδοξίας περνάει πολύ δύσκολα. Η ομπρέλα, σκιάζει κάθε θετική ακτίνα ήλιου.

Η κρίση κοινωνικοπολιτική, αισθητική, πολιτισμική, οικονομική κάθε μέρα που περνάει γίνεται ακόμα πιο βαθιά.

Η κοροϊδία, το ψέμα η υποκρισία δεν έχουν κανένα πια όμορφο περιτύλιγμα.

Την τρώμε στα μούτρα και δεν διαμαρτυρόμαστε καθόλου, δεν κάνουμε καμία κίνηση να την αποφύγουμε, να αντιδράσουμε.

Διότι απλά την συνηθίσαμε και την θεωρούμενη πια μέρος της ζωής μας.

Σαφώς η Πανδημία ήταν ένα γεγονός, που σε μια κοινωνία σε αδράνεια βρήκε πρόσφορο έδαφος και ολοκλήρωσε το παζλ.

Η πανδημία, κάλυψε σε μεγάλο βαθμό με μπετό τις όποιες χαραμάδες και αρμούς υπήρχαν. Αποτέλεσε μια χρυσή ευκαιρία.

Να μην παρεξηγηθώ, δεν αμφισβητώ την ύπαρξη της Πανδημίας, απλά την εκμεταλλεύονται χειρουργικά και με κάλυμμα αυτή, μας συνθλίβουν σε όλα τα επίπεδα. Δημοκρατίας, οικονομίας κλπ. Με το καλύτερο σύμμαχο τους τον φόβο.

Τώρα πια η μάχη για την πλειοψηφία, είναι μια μάχη επιβίωσης.

Επιβίωσης οικονομικής, υγειονομικής και την επόμενη μέρα ψυχικής.

Μην το περνάμε στο ντούκου το τελευταίο. Θα εξελιχθούμε μια τεράστια μάζα της κοινωνίας  «Η χαρά του ψυχιάτρου»

 

Είμαστε πάνω σε ένα καράβι, που έχει πέσει σε θαλασσοταραχή, τα νερά είναι αχαρτογράφητα και ο καπετάνιος είναι τυφλός.

Η λύση είναι κατ’ αρχήν να σταθούμε όρθιοι και υγιής, να ψάξουμε συλλογικές αντιδράσεις με ατομική ευθύνη. Όχι ατομική ευθύνη φόβου. Αλλά ατομική ευθύνη μέσα από συλλογικές λύσεις. Είτε σε επαγγελματικό, είτε σε κοινωνικό, πολιτισμτικό, είτε σε επίπεδο γειτονιάς κλπ

Διαφορετικά πάμε στα βράχια, και το αποτέλεσμα θα είναι να μας βρουν τα όρνεα τραυματισμένους και «θα μας κατασπαράξουν».

Υπάρχει ελπίδα? Ορατή όχι.

Όμως ελπίζω και προσμένω, στην υγιής αντίδραση, πριν ο ένας τρώει τον άλλο.

Αυτό θέλουν και είναι το πιο εύκολο. Άλλωστε αυτό τους βολεύει…

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here