«Αναρχία» σε ζωή και θάνατο!

 

 

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

H πόλη Barre, στην Πολιτεία Βερμόντ, αυτοαποκαλείται «Κέντρο του Γρανίτη στον Κόσμο». Αρχικά δημιουργήθηκε λίγο μετά  την ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων γρανίτη στο λόφο Μάϊλστοουν, αφού τελείωσε ο πόλεμος  του 1812, αλλά στην πραγματικότητα η ​​βιομηχανία του πολύτιμου γρανίτη και σταδιακά η ίδια η πόλη είδαν  την  ανάπτυξη  με την άφιξη του σιδηροδρόμου. Η φήμη αυτής της τεράστιας ποσότητας γρανίτη που υπήρχε στα έγκατα της γης εκείνης, εξαπλώθηκε σύντομα στην Ευρώπη και τον Καναδά, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι από την Ιταλία, τη Σκωτία, την Ισπανία, τη Σκανδιναβία, την Ελλάδα, τον Λίβανο, τον Καναδά και ορισμένες άλλες χώρες, να μεταναστεύσουν  στη Barre για εργασία η οποία προοιωνιζόταν εξασφαλισμένη και φυσικά άκρως επικερδής.   Έτσι ο πληθυσμός της αυξήθηκε από δύο χιλιάδες ψυχές που αριθμούσε  το 1880 και έφτασε τις δέκα χιλιάδες το 1894. Μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα, ειπώθηκε ως η πιο διαφορετική και ποικιλόμορφη πόλη της Πολιτείας αυτής.  Ήταν οι Ιταλοί μετανάστες, όμως, εκείνοι που  έφεραν στην πόλη  ένα ριζοσπαστικό και σε μεγάλο βαθμό αναρχικό εργατικό κίνημα. Έτσι αναγκαστικά  συστήθηκε εκεί η Διεθνής Ένωση Λατόμων της Βόρειας Αμερικής, η οποία αργότερα συνδέθηκε με τα άλλα πιο μεγάλα εργατικά σωματεία της χώρας, εκλέγοντας μάλιστα ως δημάρχους  τους υποψήφιους του Σοσιαλιστικού Κόμματος, που υπήρχε τότε. Σήμερα, η παλιά αίθουσα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος παραμένει όπως ήταν και εκείνες τις μέρες. Ο γρανίτης της πόλης ήταν και συνεχίζει να είναι εξαιρετικά καλής ποιότητας και γι’ αυτό η ζήτησή του υπήρξε πάντοτε μεγάλη. Ανάμεσα  στις ιδιότητές του, είναι και η αντοχή του στις δύσκολες καιρικές συνθήκες, και αυτός είναι ο λόγος που τον προτιμούν  πολλοί γλύπτες για υπαίθρια γλυπτική.

Στο  «νεκροταφείο ελπίδας» (Hope Cemetery) της πόλης  πόλη Barre, στην Πολιτεία Βερμόντ, λοιπόν, υπάρχει μεγάλος αριθμός από πέτρινα  μνημεία και επιτύμβιες στήλες, ένα  σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο της πόλης.  Στην   παγκόσμια πρωτεύουσα του γρανίτη, όπως είπαμε, μεταξύ των άλλων, ήρθαν και εξειδικευμένοι λιθοξόοι απ’ όλο τον κόσμο, και ιδιαίτερα από την Ιταλία, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Το νεκροταφείο σήμερα έχει μεγάλη έκταση   και προσελκύει τουρίστες για να δουν ιδίοις όμασι τα όμορφα σκαλιστά και μερικές φορές ασυνήθιστα μνημεία γρανίτη, που περιλαμβάνουν μεταξύ των άλλων, εικόνες ενός στρατιώτη να καπνίζει ένα τσιγάρο, ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο, έναν βαριεστημένο  άγγελο, μια μπάλα ποδοσφαίρου και ένα φορτηγό με δεκαοκτώ τροχούς. Πολλοί από τους ανθρώπους  που δημιούργησαν αυτά τα μνημεία,  τώρα αναπαύονται  κάτω από αυτά. Στα περισσότερα σκαλίσματα των τάφων,  υπάρχει και μεγάλος αριθμός λουλουδιών.

«Οι φτέρες σηματοδοτούν το ξεκίνημα  της ζωής, τα χρυσάνθεμα σημαίνουν  θάνατο και τα τριαντάφυλλα είναι για αγάπη», λέει οι ντόπιοι. «Όσον αφορά τα γαρύφαλλα, αυτά  σημαίνουν   αναρχία», συμπληρώνουν και αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο! Οι «αναρχικοί», που ήταν μια πολιτική παρουσία εδώ πριν από εκατόν είκοσι χρόνια, έχουν ξεθωριάσει στην ιστορία. Αλλά παρά το γεγονός ότι η πολιτική της πόλης είναι πιο συμβατική τώρα, εν τούτοις παραμένει πάντοτε εκκεντρική. Κάποτε μια πολυσύχναστη «Μικρή Ιταλία» ευημερούσε στο βόρειο άκρο της πόλης καθώς αρκετοί  Ιταλοί   εργάτες ήρθαν, μεταξύ των άλλων που αναφέρθηκαν,  για να δοκιμάσουν το χέρι και την τύχη τους στους σκληρότερους  βράχους της περιοχής.

Αυτές τις μέρες στην πόλη τα πράγματα είναι πιο ήσυχα, γιατί παρά το γεγονός ότι ακόμα εξακολουθούν να λειτουργούν αρκετές εταιρείες επεξεργασίας πέτρας, ο φθηνός εισαγόμενος γρανίτης έχει μειώσει την συγκεκριμένη  ζήτηση, με αντίκτυπο στην ίδια βεβαίως  την πόλη. Δύο από τις εντυπωσιακές επιτύμβιες στήλες σε μια γρανιτένια θάλασσα με εξαιρετικά γλυπτά μνημεία, βρίσκονται γύρω από τον  λατόμο Louis Brusa, γεννημένο στο Κόμο της Ιταλίας, στα 1886,  ως Luigi Giovanni. Ένας από τους τάφους είναι  σκαλισμένος από τα δικά του χέρια, αλλά ο άλλος  είναι ένα αφιέρωμα σε αυτόν. Το μνημείο γνωστό ως «Bored Angel» ή «Sitting Angel»,  σκαλίστηκε από τον Louis Brusa για τους γονείς του Ερνέστο (1851-1920) και Μαρία Brusa (1856-1934). Σε αντίθεση με τους περισσότερους αγγέλους των νεκροταφείων που έχουν στραμμένο το βλέμμα τους προς τα πάνω ή κοιτάζουν προς τα κάτω  ευρισκόμενοι σε μοναχική θλίψη, αυτή η γυναίκα, εδώ, κάθεται με το κεφάλι της να στηρίζεται στην παλάμη της και να κρατά με το αριστερό της χέρι μια  σάλπιγγα με σκοπό να αναγγείλει τη Δευτέρα Παρουσία. Το άλλο μνημείο, όμως που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γνωστό ως «ο άντρας που πεθαίνει»,  δημιουργήθηκε από τον φίλο και συνάδελφο του Louis Brusa στη βαριά και επικίνδυνη  δουλειά, τον Don Coletti.

Πεθαίνοντας στην αγκαλιά της συζύγου, ή της ερωμένης,  άραγε;

 

Ο  Louis Brusa πέθανε από πυριτίαση, μια μακροχρόνια ασθένεια των πνευμόνων, από την οποία προσβάλλονται συχνά  οι  γλύπτες και λατόμοι που εισπνέουν μεγάλες ποσότητες σκόνης κρυσταλλικού πυριτίου, συνήθως σε βάθος πολλών ετών.  Άσκησε την τέχνη του στην Barre χρησιμοποιώντας  τα νέα εργαλεία πεπιεσμένου αέρα, τα οποία τον βοηθούσαν μεν να τελειώνει τις  δουλειές του πιο γρήγορα, αλλά την ίδια στιγμή έστελναν την επικίνδυνη  σκόνη από τον γρανίτη στις κυψελίδες των πνευμόνων του σε μεγαλύτερη ποσότητα και πυκνότητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Brusa εργάστηκε πολύ καιρό μέσα σε ένα νέφος σκόνης εισπνέοντας  τα σωματίδια του αέρα, καθώς δημιούργησε υπέροχα γλυπτά σε όλη την επιφανή καριέρα του. Καθώς πέθαινε από χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια, αποφάσισε να προειδοποιήσει τους άλλους σχετικά με την ασθένεια αυτή!

Έτσι, πριν από το θάνατό του, ανέθεσε στον φίλο του Coletti να λαξεύσει  έναν  άνδρα που πεθαίνει από πυριτίαση στην αγκαλιά μιας γυναίκας, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να προειδοποιήσει τους άλλους συναδέλφους του για τα απώτερα δυσάρεστα αποτελέσματα της δουλειάς τους. Όταν το μνημείο τοποθετήθηκε πάνω από τον τάφο του, προκάλεσε μεγάλο  σκάνδαλο στην τοπική κοινωνία. Η γυναίκα δεν έμοιαζε με τη γυναίκα του Μαίρη, αλλά έμοιαζε ακριβώς με την ερωμένη του! Οι συζητήσεις, αμφισβητήσεις, οι υποθέσεις, διαφωνίες και ισχυρισμοί, τα σχόλια για πιθανή διαβούλευση ανάμεσά τους πριν από  το θάνατο του Brusa, φυσικά υπήρξαν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, αμέτρητα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here