Μπορούσαν να γλιτώσουν τα δίδυμα που κάηκαν;- Εκ των υστέρων όλοι έχουν κάτι να πουν

Άρχισε από τα ΜΜΕ το υβρεολόγιο για τον πατέρα που έβαλε φωτιά στο σπίτι του σκοτώνοντας και τα δύο δίδυμα αγοράκια του, μόλις 8 ετων. Ο αυτόχειρας και παιδοκτόνος, όμως, ήταν διαταραγμένος και, προφανώς, η κατάστασή του (όπως συνηθως γινεται) επιδεινώθηκε και «ξέφυγε» μετά το διαζύγιο. Στα νοσήματα αυτά ένας χωρισμός ή μια απόλυση, φέρνει την οριακή ρήξη με το «φυσιολογικό»

Οσο αποτρόπαιο και να ειναι το γεγονός, ο δράστης δεν ειναι ένας ψυχρός εκτελεστής και παιδοκτόνος, είναι ψυχικά ασθενής. «Πουλάει» βέβαια το θέμα. Και οι ύβρεις για τον αυτόχειρα παιδοκτόνο ειναι μια μορφή κοινωνικής εκτόνωσης -ο αναγνώστης ή τηλεθεατής ξεσπάει με τον τρόπο του. Ομως αν και ο παρατηρητής μπορεί να εκτονώνεται ανθρώπινα και συναισθηματικά βρίζοντας τον εγκληματία,  τα ΜΜΕ δεν «ξεσπουν» -πουλάνε φύλλα, πουλάνε επισκεψιμότητα, θέλουν να ειναι αρεστά, να συμπλέουν, να χαϊδεύουν τις εύκολες λύσεις

Δυστυχώς στο πρόβλημα με την επικινδυνότητα του ψυχικά ασθενούς δεν υπάρχει καμία εύκολη λύση

Στα ψυχικά νοσήματα κανείς δεν συνιστά τον εγκλεισμό εκτός και αν ο ασθενής είναι επικινδυνος για τους οικείους του και τον εαυτό του -κάτι που κανείς δεν μπορεί να ορίσει δυστυχώς «προτού γίνει το κακό». Σε μερικές περιπτώσεις η επικινδυνότητα του ασθενους είναι εμφανής. Στις περισσότερες δυστυχώς είναι «αφανής» ακόμα και για τον ειδικό. Δεν έχει γίνει το «κλικ» που σκοτεινιάζει απότομα τον κόσμο του ασθενους και τον οδηγεί στο φόνο. Είναι ευάλωτος, μπορεί ξαφνικά κάτι να πυροδοτήσει τη σκοτεινή πλευρά της ταραγμένης του ψυχής, ομως κανείς δεν έχει τρόπο να ξέρει πότε και πώς, αλλά και αν. Σε πολλές περιπτώσεις δηλαδή ακόμα και άτομα με σοβαρά ψυχιατρικά ζητήματα δεν ξεπερνούν ποτέ το όριο με τις τραγικές συνέπειες και ζουν μια ζωή αρκετά φυσιολογική.

Επιπλέον, ακόμα και στην περίπτωση που  ο ειδικός κρίνει ότι το άτομο ειναι επικινδυνο, προσπαθεί να εξασφαλίσει ότι ο ασθενής θα παίρνει τη σωστή θεραπεία ώστε κάποια στιγμή να επανέλθει στην κοινωνία και να μη μεινει για πάντα σε κάποιο ίδρυμα ή κλινική.

Το πρόβλημα καταλήγει σε δράματα  όταν ο ασθενής είτε δεν έχει διαγνωστεί καθόλου, είτε έχει διαγνωστεί ως απλή κατάθλιψη είτε έχει μεν διαγνωστεί σωστά, αλλά αρνείται να πάρει τη θεραπεία του. Συχνά την διακόπτει χωρις να το πει στους οικείους του

Στην προκειμένη περίπτωση ο αυτόχειρας είχε βιαιη και παράλογη συμπεριφορά προς την σύζυγό του και καμιά φορά χτυπούσε τα παιδιά, όμως δεν είχε διαγνωσθεί με σοβαρό  ψυχικό νοσημα παρότι υπηρετούσε και στο στρατό. Πιθανόν να ήταν  από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου οι ενδειξεις είναι κάπως παραπλανητικές  και που το περιβάλλον τις θεωρεί σημεία κακού χαρακτήρα και όχι συμπτωμα νοσήματος. Πρόσφατα είχε επισκεφθεί ειδικό και έπαιρνε αγωγή (άγνωστο για ποιο νόσημα όμως και άγνωστο επίσης αν την έπαιρνε ή όχι) Το γεγονός ότι δεν είχε συγγενείς έκανε την κατάσταση ακόμα πιο  δυσοίωνη, γιατί ζώντας ολομόναχος δεν είχε ουσιαστικά κανέναν να παρακολουθεί αν έπαιρνε ή όχι τα χάπια του κανονικά. Πρέπει δε κάποιος να παρακολουθεί τον ασθενή γιατί τα σκευάσματα αυτά φέρνουν μερικές φορές  και το αντίθετο αποτέλεσμα, ειδικά αν ο ασθενής δεν ακολουθεί σωστά την πλήρη θεραπεία (δηλαδή χορηγουνται και άλλα συνοδευτικά σκευάσματα εκτός απο το βασικό, ώστε να ελέγχονται καλύτερα τα αποτελέσματα)

Αυτό συνέβη και με τον νεαρό ψυχασθενή που σκότωσε προ δέκα ημερών τον αδελφό του στην Κρήτη -οι γονείς είχαν σκεφτει να του παράσχουν λιγη οικογενειακή θαλπωρή και να μην είναι διαρκώς κλεισμένος στην κλινική. Ομως όταν διέκοψε την αγωγή του και λόγω της βίαιης συμπεριφοράς του άρχισαν να συζητούν ξανά τον εγκλεισμό, εκείνος σκότωσε τον αδελφό του και εν συνεχεία αυτοκτόνησε.

Στα μέσα Οκτωβριου μια γυναίκα, πρώην αεροσυνοδός, σκότωσε την 17χρονη κόρη της επειδή νόμιζε ότι η ίδια και ο πατέρας πέθαιναν (κατά φαντασία ασθένεια) και κατά συνέπεια «δεν έπρεπε το παιδί να μείνει μόνο και απροστάτευτο στον κόσμο». Η κόρη και ο πατέρας πρόσφατα είχαν συζητήσει «τι να κάνουν με τη μαμά» και το παιδί είχε πει «μπαμπά νομιζω ότι προσπάθησε να με ρίξει από τον ταράτσα». Ομως πατέρας και κόρη σκέφτηκαν ότι υπερέβαλαν και ότι «δεν πρέπει να κλείσουν τη μαμά σε κλινική». Τελικά η μάνα σκότωσε την κόρη και στη συνέχεια αυτοκτόνησε

Μια μέρα πριν ένας ψυχασθενής μαχαίρωσε στο λαιμό τον 18χρονο γιο του στο Περιστέρι. Κανείς δεν τον παρακολοθούσε, κανείς δεν τον θεωρούσε «άρρωστο». «Απλώς» χτυπούσε τη γυναίκα του και τα παιδιά. Ο γιος για να ξεφύγει πήγε να ζήσει μονος του και έπιασε δουλειά. Ομως τη μοιραία μέρα του τηλεφώνησε ζητώντας «βοήθεια» η μικρή του αδελφή και πήγε να τη σώσει… Οταν το αγόρι προσπάθησε να σταματήσει τον πατέρα, εκείνος τον σκότωσε. Σοκαρισμένος και ο ίδιος, πήγε το αγόρι του  αιμόφυρτο στο νοσοκομείο και έκλαιγε ασταμάτητα. Ομως…..

Στη Ρωσία προ δεκαπενθημέρου ψυχασθενής ανατίναξε την πολυκατοικία του από μίσος προς τους γείτονες όπως είπε -σκοτώθηκαν οκτώ άτομα, μεταξύ των οποιων και παιδιά, μια που λειτουργούσε και παιδικός σταθμός στο κτήριο

Οι δυο παιδοκτονίες του Οκτωβρίου

Η άτυχη 17χρονη στο Μαρκόπουλο και ο εξίσου άτυχος 18χρονος στο Περιστέρι, βιοι παράλληλοι και βίοι αβιωτοι δύο παιδιών που δεν έφταιξαν σε τίποτα και που κανένας μας δεν μπόρεσε να τα υπερασπιστεί όσο ακομα ήταν καιρός.

Η ψυχασθενής μητέρα «είχε ψυχολογικά ροβλήματα» και κανείς δεν έκρινε ότι χρειαζοταν νοσηλεία. Κι ομως μια μέρα πριν είχε προσπαθήσει να πετάξει το παιδί τη απο την ταράτσα «επειδή αν πέθαινε εκείνη κι ο μπαμπάς, το κορίτσι θα έμενε μόνο και ανυπεράσπιστο». Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να την παραπέμψει έστω σε ψυχίατρο παρά πήγαινε σε ψυχολόγο και ένας Θεός ξέρει τι αγωγή έπαιρνε -ή ΔΕΝ έπαιρνε, καθώς έκρυβε τα χάπια. Μια γυναίκα που τριγυρνούσε και έλεγε ακομα και στον οδοντίατρο ότι έχει καρκινο στο στόμα με μεταστάσεις και πεθαίνει -ήταν υγιέστατη με εξαιρεση τον ταραγμένο ψυχισμό της. Δεν προβληματίσθηκε κανείς που έλεγε επίσης  ότι όπου να’ ναι πεθαίνει και ο άντρας της και «τι θα γίνει το παιδί».

Μια μέρα πριν ειχε προσπαθήσει να πετάξει την κορη της από την ταράτσα, αλλά ακόμη και το ίδιο τον κορίτσι δεν μπορούσε να το πιστέψει. Οπως ανέφερε ο 53χρονος πατέρας (εργαζόμενος στον τουριστικό τομέα)

«Η κόρη μου, μου είχε εκμυστηρευτεί ότι την προηγούμενη μέρα με κάποιο τέχνασμα η μητέρα της,  της ζήτησε να ανέβει στην ταράτσα. Εκεί την έπιασε από τα πόδια και όπως μου είπε η κόρη μου, της φάνηκε ότι προσπάθησε να τη ρίξει στο κενό. Επίσης, δύο φορές στο παρελθόν την είχα δει με ένα άγνωστο υγρό στα χέρια αλλά το άδειασε, μόλις κατάλαβε ότι την έβλεπα».

Το άτυχο αγόρι που μαχαιρώθηκε στο λαιμό από τον πατέρα του στο Περιστέρι προσπάθησε να σώσει από τον «νευρικό» παιδοκτόνο την μητέρα του και την αδελφή του. Κι αυτός χρονια τώρα  έδερνε και έβριζε την οικογένειά του, αλλά η μάνα έμενε εκεί «για να μεγαλώσει τα παιδιά της» και κανείς δεν έκρινε ότι αυτός ο άνδρας ήταν επικινδυνος. Της είχε σπάσει μέχρι και τα χέρια. Αλλά όχι, δεν το έπαιρνε απόφαση να αφήσει τα παιδιά της χωρίς πατέρα….Και κανείς συγγενής ή φίλος δεν έκρινε ότι ο παιδοκτόνος ήταν κάτι περισσότερο από «νευρικός»  και αποδέχονταν ότι «είχαν σπάσει τα νεύρα του επειδή ήταν άνεργος», οπότε μπορούσε να δέρνει… Το αγόρι είχε προσπαθήσει να εγκαταλείψει το «πατρικό» αλλά επειδή ο μανιακός πατέρας χτυπουσε με σφυρι ή τσεκούρι την πόρτα της αδελφής του που έντρομη είχε κλειδαμπαρωθεί στο δωμάτιό της στον τελευταίο καβγά, εκείνη του τηλεφώνησε να τη σώσει. Κι εκείνος πήγε… Κι έφαγε μια μαχαιριά στο μηρό, στην αρτηρία, πεθαίνοντας την ημέρα των γενεθλίων του… «Ο πατέρας σαν τρελός άρπαξε το γιο του να τον πάει στο νοσοκομείο»  γράψαμε τότε. «Ηταν σοκαρισμένος και απαρηγόρητος» έλεγαν οι αστυνομικοί που τον συνέλαβαν. «Δεν είχε δώσει δικαιώματα στη γειτονιά», έλεγαν οι περίοικοι

Τι μπορούσε να έχει γίνει; Το βάρος δυστυχώς πέφτει στους οικειους. Αυτοί πρέπει να αποφασίσουν για την  «ωρολογιακή βόμβα» που κανεις δεν ξέρει σε ποιανού χέρια θα σκάσει.  Και ζουν συνηθως με την ελπίδα ότι δεν θα σκάσει ποτέ

Σκληρές αποφάσεις για ριζικές λυσεις, ώστε να μην εκτίθενται και τα παιδιά σε (αγαπημένα) άτομα που ειναι γνωστό ότι λόγω των παθήσεών τους στρέφονται συχνά επιθετικά και μοιραία  εναντίον πρώτου βαθμού συγγενών τους.

Κι από την άλλη, ποιος ξέρει τι έμελλε να γίνει αν αυτός ο πατέρας και αυτή η μητέρα κλείνονταν σε κλινική ή αν γενικά οι συγγενείς τους, τους  εγκατέλειπαν στη μοίρα τους; Στην περίπτωση του στρατιωτικού για παράδειγμα, όταν η συζυγος πήρε την απόφαση να χωρίσει, για να γλιτώσει από τη βιαιότητά του, ο άνθρωπος έχασε αυτομάτως κάθε κρικο σύνδεσης με το φυσιολογικό και έβαλε φωτιά να αυτοκτονήσει μαζί με τους γιους του. Μπορουσε αυτή η γυναίκα να ζήσει μαζί του; Οχι. Μπορούσε να τον κλείσει σε κλινική για να παίρνει τα φάρμακά του υποχρεωτικά; Αποδείχτηκε πως όχι. Μπορούσε να μην δινει τα παιδιά τα Σαββατοκύριακα; Ούτε αυτό.

Στις άλλες περιπτώσεις, οι συγγενείς είναι άοπλοι και για άλλους λόγους. Η ασήκωτη ενοχή ότι δεν συμπαραστάθηκαν στον «άνθρωπο τους» -το παιδί τους, τον αδελφό τους, το σύζυγό τους. Η διάλυση της οικογένειας. Και  ποιος μπορει να διανοηθεί ότι σε εκείνον θα πέσει αυτός ο κλήρος, ότι από όλους τους ψυχικά ασθενείς,  «ο δικός του άνθρωπος» θα είναι εκείνος που θα σκοτώσει ένα λατρευτό του πρόσωπο; Ολοι θέλουμε να ελπίζουμε ότι στην άβυσσο της  ψυχής «του δικου μας ανθρώπου» δεν κρυβεται ο εν δυνάμει φονέας, ότι θα ειμαστε τυχεροί και δεν θα φτάσει ποτέ στα όριά του. Οτι μέχρι τέλους θα ανήκουμε στη στατιστική εκείνων που τη γλίτωσαν. Να μην ιδρυματοποιηθεί, να μη μείνει δίχως στάλα αγάπη, να ζήσει σαν άνθρωπος, να μην έχει «ταμπέλα». Να όμως που τελικά αποφασίζουμε ψυχίατροι και συγγενεις και φιλοι και γείτονες για τις ζωές άλλων ανθρώπων, ρισκάρουμε τις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ζωές μαζί με τις δικές μας, ζωές παιδιών που δεν πρόλαβαν να αγαπήσουν και να διαλέξουν. Η 17χρονη που τη σκότωσε η 50χρονη μητέρα της,  ήθελε να φυγει στο εξωτερικό για να γλιτώσει από την βαριά θλίψη που βάραινε το σπιτικό της και ο 18χρονος είχε βρει δουλειά για να μείνει επιτέλους μόνος. Ομως ούτε εκείνη είχε τη δύναμη να εγκαταλείψει την 50χρονη μάνα της ούτε το αγόρι άντεξε να μην πάει σπίτι όταν του τηλεφώνησαν «για να σώσει όσους αναγκαστικά έμεναν με τον πατέρα».  Και τα δυο παιδιά σκοτώθηκαν προσπαθώντας ματαίως και ολομόναχα  να σώσουν εκείνους που αγαπούσαν

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here