Μαριέττα Κόντου: Ταξιδεύοντας από τις λυπημένες πατρίδες

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ      

 

Το γενναίο ταξίδι της Νουρ, που αγαπά το νερό τόσο που πιστεύει πως υπάρχει μια χώρα με κατοίκους νερένιους, που λέγεται Κολυμβησία. Η διαδρομή, γεμάτη νοσταλγία για τα παλιά και δύναμη για το άγνωστο μέλλον, με μοναδικά εφόδια τη γάτα της την Κιταμπάν, την αδελφή της και ένα σακούλι στον λαιμό με τα πιο «πολύτιμα» .

Τι θα γίνει όμως όταν η Κιταμπάν χαθεί στη Λέσβο; Πώς θα  ανταμώσει ξανά με τους αγαπημένους της και πώς θα γίνει το κολύμπι ο οδηγός επιβίωσης και απροσδόκητο εισιτήριο για το μεγάλο της όνειρο;  Μια ιστορία πείσματος και παιδικής αξιοπρέπειας, με φτερά στην πλάτη και σακίδιο στους ώμους, που ξορκίζει τη λύπη με ένα «Φτου»! Η Μαριέττα Κόντου γεννήθηκε κατακαλόκαιρο του ’72 στην Αθήνα και είναι ακόμη πολύ κοντά στο «τότε»… Ανήκει στη γενιά της «Αθλητικής Κυριακής», του Carnation, του «Λόλα, να ένα μήλο», του φυτολόγιου, των λευκωμάτων με τις αφιερώσεις, των εικόνων της Sarah Kay και των βιβλίων της Πηνελόπης Δέλτα, της Άλκης Ζέη και της Ζωρζ Σαρή. Θυμάται ακόμη την ασπρόμαυρη τηλεόραση, τις ελληνικές ταινίες του Σαββατοκύριακου και το Θέατρο της Δευτέρας. Έζησε τις δασείες, τις οξείες, τις περισπωμένες και τις σχολικές ποδιές.
Σπούδασε Ψυχολογία  στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε το μεταπτυχιακό της στη Συστημική Θεραπεία Ζεύγους και Οικογένειας και το διδακτορικό της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.Για το βιβλίο της Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου (εκδ. Μεταίχμιο) τιμήθηκε από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου. Κυκλοφορεί επίσης το Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι; ενώ το παραδοσιακό παραμύθι της Τα λευκά φτερά της Κορακίνας τιμήθηκε με εύφημη μνεία το 2014 από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

 -«Φτου ξελύπη», το βιβλίο σας από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, είναι αφιερωμένο στα ασυνόδευτα παιδιά;

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε όλα τα ασυνόδευτα και «ασυνόδευτα» παιδιά, σε αυτά που ταξιδεύουν μόνα, μακριά από τις λυπημένες πατρίδες τους, αλλά και σε αυτά που περνούν τις δυσκολίες της παιδικής τους ηλικίας χωρίς βοήθεια, στήριξη και παρηγοριά.

-Τι χώρα είναι η Κολυμβησία;

Υγρή, υδάτινη, νερένια. Μια χώρα που κυριαρχεί το νερό, το καθαρό, το κρυστάλλινο και που οι κάτοικοί της είναι ίσοι και ισότιμοι, που συναγωνίζονται αλλά δεν ανταγωνίζονται, απολαμβάνουν τις χαρές του νερού και μαθαίνουν τα μυστικά του να κολυμπούν και να ζουν μέσα από αυτό, με σεβασμό και παιδική περιέργεια που δεν χάνεται ποτέ…

-Ποια εικόνα από το δράμα των προσφύγων σάς συγκλόνισε;

Η ιδέα του πολέμου που τρομάζει τους ανθρώπους και τους σκορπάει μακριά, ανίσχυρους και βαθιά φοβισμένους, με συγκλονίζει. Οι εικόνες που αποτυπώνουν αυτόν τον τρόμο μού χαράσσονται ανεξίτηλα.

-Με ρίζες από αλησμόνητες πατρίδες;

Με τις τέσσερις ρίζες μου φυτρωμένες ακόμη εκεί. Βουρλά, Σμύρνη, Φιλαδέλφεια, Κωνσταντινούπολη. Και ιστορίες ατέλειωτες που άκουσα και κατέγραψα…

-Στόχος η αποδοχή της διαφορετικότητας;

Στόχος μόνο να περιγράψω με λέξεις κι αυτές να γίνουν εικόνες και έπειτα συναισθήματα και άλλες εικόνες στις καρδιές των ανθρώπων που θα το διαβάσουν, των όσων ένιωθα ή έκρυβα μέσα μου ως συναισθηματική εκκρεμότητα. Τίποτα διδακτικό και τίποτα μελετημένο από πριν.

-Πώς μπορούμε στην εποχή της τηλεόρασης τέτοιες ιστορίες να τις διδάξουμε στα παιδιά και να τις ζήσουν δυνατά;

Να μιλάμε, να μιλάμε, να μιλάμε. Να βρίσκουμε χρόνο να περνάμε μαζί τους, με κλειστή τηλεόραση και ανοιχτό στόμα και καρδιές για επικοινωνία κάθε είδους. Να πούμε τις ιστορίες από τη δική μας παιδική ηλικία, κάτι που ακούσαμε και μας έκανε εντύπωση, τα νέα της ημέρας, τα παράπονά μας, να ενημερώσουμε, να συμφωνήσουμε, να διαφωνήσουμε, να διαπραγματευτούμε, να εκφράσουμε απορίες, ακόμα και να θυμώσουμε, να καυγαδίσουμε, να ξαναφιλιώσουμε. Σε κάθε περίπτωση να κοιταζόμαστε στα μάτια.  Όσο για την τηλεόραση, τόσο όσο, με μέτρο, πρώτα δικό μας, εμάς των ενηλίκων. Εκείνα, εμάς θα ακολουθήσουν…

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here