Αντ. Ρέλλας: Στην Ελλάδα ζουν πάνω από ένα εκατομμύριο ανάπηροι-Για μας η αναπηρία είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα-Δεν είναι θέμα ευαισθησίας

Για εμάς η αναπηρία είναι ταυτότητα, είναι τίτλος τιμής, είναι τίτλος διεκδίκησης. Δεν είναι θέμα ευαισθησίας. Είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε».

Αυτό επισημαίνει σε ανάρτηση του στο facebook το βράδυ της Μ.Παρασκευής (26/4) ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Αντώνης Ρέλλας.

Αναφέρει χαρακτηριστικά:

Καθώς το τελευταίο διάστημα έχει γίνει πολύς λόγος για την αναπηρία και για μια ακόμη φορά είδαμε εξόφθαλμα λάθη στη χρήση των σχετικών όρων, θεωρώ ευκαιρία να εξηγήσουμε κάτι απλό και βασικό, εντούτοις σημαντικό και πρωτίστως πολιτικό.

-Τελικά ποιο είναι το σωστό; Ανάπηρος, ΑμεΑ ή ΑΜΕΑ;
-Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι πρόκειται για τρεις διαφορετικούς όρους. Ο τελευταίος με (περίπου) όλα τα γράμματα κεφαλαία σημαίνει Άτομα με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ ή ΑμΕΑ) και έχει καταργηθεί. Θεωρείται μάλιστα προσβλητικός αυτός ο όρος για τους δικαιωματικούς ανάπηρους/ες.

Στη συνέχεια είναι ο όρος ΑμεΑ (με κεφαλαία μόνο τα δύο άλφα) που σημαίνει Άτομα με Αναπηρία. Αυτός ο όρος είναι αποδεκτός μόνο από τους ανάπηρους και ανάπηρες που συμφωνούν/ακολουθούν το ατομικό-ιατρικό μοντέλο της αναπηρίας, καθώς εδώ υποδηλώνει ότι το άτομο διαχωρίζεται από την αναπηρία του, εξ ου και άτομα ΜΕ αναπηρία.

Τέλος, για όλους εμάς που υπερασπιζόμαστε το Κοινωνικό Μοντέλο της Αναπηρίας, ο όρος που επιθυμούμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε είναι ανάπηρος/ανάπηρη. Για εμάς το ποιοι είμαστε δεν διαχωρίζεται από τις βλάβες μας. Η ταυτότητά μας έχει δομηθεί με τη δεδομένη κατάσταση της βλάβης μας και ούτε το αρνούμαστε αυτό, ούτε επιλέγουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Για εμάς η αναπηρία είναι ταυτότητα, είναι τίτλος τιμής, είναι τίτλος διεκδίκησης. Δεν είναι θέμα ευαισθησίας. Είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε.
Όπως χαρακτηριστικά γράφει και στο βιβλίο του «Αναπηρία και Πολιτική» ο ανάπηρος ακτιβιστής και ακαδημαϊκός Michael Oliver «Μερικές φορές κάποιοι μη ανάπηροι επαγγελματίες και θεωρητικοί, καθώς και κάποιοι ανάπηροι, έχουν ισχυριστεί ότι είναι προτιμότερο να χρησιμοποιείται ο όρος «άνθρωποι με αναπηρίες», επειδή καταρχήν δηλώνει και διεκδικεί την αξία του ανθρώπου και στη συνέχεια η αναπηρία γίνεται απλά ένα προσάρτημα.
Αυτή η φιλελεύθερη και ουμανιστική άποψη αψηφά την πραγματικότητα όπως βιώνεται από τους ίδιους τους ανάπηρους, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η αναπηρία τους δεν είναι μόνο ένα προσάρτημα αλλά ένα ουσιώδες μέρος του εαυτού τους. Κατ’ αυτό τον τρόπο δεν έχει νόημα να μιλά κανείς για το άτομο και την αναπηρία του χωριστά και συνέπεια αυτού είναι το γεγονός ότι οι ανάπηροι απαιτούν αποδοχή έτσι όπως είναι, δηλαδή, ανάπηροι».

Στην Ελλάδα ζουν πάνω από ένα εκατομμύριο ανάπηροι/-ες και το ότι δεν τους βλέπουμε στην πόλη ή δεν έχουν θέσεις, αξιώματα -παρά μόνο ελάχιστοι- είναι συνέπεια της κοινωνικής επιτέλεσης της αναπηρίας. Δεν σχετίζεται με τη βλάβη μας, δεν είμαστε λιγότερο δημιουργικοί ή λιγότερο έξυπνοι, απλώς δεν μας δίνεται η δυνατότητα είτε μέσω προσβασιμότητας στα δομημένα περιβάλλοντα είτε λόγω των νοοτροπιών που κυριαρχούν.

Από την άλλη, ο όρος ανάπηρος ΔΕΝ θα πρέπει να χρησιμοποιείται σαν επίθετο-συνώνυμο του «ανίκανου». Δηλαδή είναι στιγματιστικές φράσεις τύπου: «ανάπηρη κοινωνία/πολιτεία» «ανάπηρες αντιλήψεις» και διάφορα παρόμοια που χρωματίζουν με αρνητική χροιά την αναπηρία και την ταυτίζουν με την ανικανότητα.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here