Γιατί δεν πρόκειται να γίνει ποτέ «ηγέτης» ο Κυριάκος Μητσοτάκης(όπως κι ο πατέρας του)

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχασε οριστικά την ευκαιρία.(αν την είχε ποτέ). Απέτυχε παταγωδώς να μετεξελιχθεί από κομματάρχης παλαιάς κοπής σε ηγέτη με αξιόπιστο λόγο, εθνική ευθύνη και ευρύτερη αναφορά. Επέλεξε συνειδητά να παραμείνει πιστός εκφραστής του παλιού, διαπλεκόμενου και διεφθαρμένου συστήματος εξουσίας. Θέλει επίμονα να εκπροσωπεί επιμέρους συμφέροντα, να διαμεσολαβεί την ηγεμονία των λίγων πάνω στους πολλούς. 

Μικρός, άβουλος και μοιραίος ως το τέλος,  χωρίς να προτείνει τίποτα το νέο και το διαφορετικό από όσα ήδη ξέρουμε, διεκδικεί απλά και επίμονα την παλινόρθωση του παλιού πολιτικού συστήματος, το οποίο υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια, προσφέροντας ως περιτύλιγμα έναν ψευδεπίγραφο, κίβδηλο και εν τέλει παντελώς παραπλανητικό μεταρρυθμιστικό λόγο.

Ο γιαλαντζί εκσυγχρονισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν είναι τίποτα άλλο, από ένα μίγμα πολιτικών που ήδη εφαρμόζονται στην Ελλάδα από τα μνημόνια διαρκείας, αλλά με περισσότερη αυταρχικότητα, αποφασιστικότητα και ιδεολογική καθαρότητα. Τουλάχιστον δείχνει να πιστεύει ακράδαντα ότι όταν λέμε «μεταρρυθμίσεις» εννοούμε κυρίως απολύσεις, περικοπές, διαχείριση της φτώχειας και όχι διάχυση του παραγόμενου πλούτου.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως και ο πατέρας του, ήταν και θα παραμείνεί απόλυτα ταυτισμένος με την μειοψηφία της κοινωνίας. Ο Κυριάκος, όπως και ο πατέρας του, παθαίνει αλλεργία στην έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης.  Αδυνατεί αλλά και δεν θέλει να εκφράσει το σύνολο. Επιχειρεί απλά και μόνο να ελέγξει και να το καθοδηγήσει.

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη αξία έχει μόνο η αξία. Οπως την ορίζει όμως πάντα το κυρίαρχο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο. Αδιαφορώντας προκλητικά για την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, ταυτιζόμενος με τον πιο άγριο νεοφιλελευθερισμό των αγορών, αποδεχόμενος πολιτικές κρατικών περικοπών, τσακίζοντας ως περιττό το κοινωνικό κράτος, η επιλογή του έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με κάθε ανθρώπινη αυταξία.

Ακόμη και η ανάπτυξη δεν είναι για τους νεοφιλελεύθερους του στυλ Μητσοτάκη, εργαλείο κοινωνικής εξισορρόπησης αλλά όργανο αναπαραγωγής δύναμης και διόγκωσης των ανισοτήτων.

Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Μητσοτάκης, όπως και ο πατέρας του, είναι ο καλύτερος σύμμαχος των τεχνοκρατών της κοινωνικής καταστροφής αλλά και των πολιτικών ηγετών που τους νομιμοποιούν στο θεάρεστο έργο τους.

Ο θαυμασμός του προς τις πολιτικές του ΔΝΤ και η δουλική σχεδόν στάση του απέναντι στον Β. Σόιμπλε είναι χαρακτηριστικά της λογικής που τον διέπει.

Γι όλους αυτούς τους λόγους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσει εκ μέρους του ελληνικού λαού στους δανειστές. Θα μιλά πάντα εκ μέρους των ελίτ.

Γι΄αυτό ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν πρόκειται ποτέ να αρθρώσει εθνικό λόγο απέναντι στους εταίρους, διεκδικώντας μια ευνοική για τα συμφέροντα του λαού, λύση στο χρέος.

Αλλιώς θα σκεφτόταν είτε ίδιος, είτε κάποιος σύμβουλός του, ότι θα έπρεπε να πράξει το αυτονόητο. Να πάρει δηλαδή ο ίδιος πολιτική πρωτοβουλία, συνομιλώντας και παρεμβαίνοντας σε διάφορους ηγέτες της Ευρώπης, με αίτημα την τήρηση των υπεσχημένων από το 2012 για ρύθμιση-ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και την οριστική διευθέτηση του.

Ο κ. Μητσοτάκης δεν θα είχε τίποτα απολύτως να χάσει από μιά τέτοια πρωτοβουλία.

Την ώρα που εγκαλεί τον πρωθυπουργό για ανικανότητα, τι το καλύτερο,  να δώσει τα δικά του δείγματα γραφής, αποδεικνύοντας ότι ενδιαφέρεται για το μέλλον του τόπου και της κοινωνίας;

Οποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα, ο κ. Μητσοτάκης θα έβγαινε κερδισμένος πολιτικά. Θα επένδυε την προβιά του υπεύθυνου ηγέτη, ακόμη κι αν δεν το εννοούσε.

Ομως ο κ. Μητσοτάκης δεν το έκανε. Η δικαιολογία του; Δεν θα γίνει συνυπεύθυνος της κυβερνητικής σύγχυσης και αδυναμίας. Η αλήθεια; Δίνει διαπιστευτήρια υποταγής και νομιμοφροσύνης στα έξω αφεντικά.

Προτιμά λοιπόν να βγάζει ανακοινώσεις χαιρεκακίας και μικρότητας  για τις αποτυχίες, όπως λέει, της κυβέρνησης και να δηλώνει βαρύγδουπα ότι αυτός μόνο μπορεί και ξέρει.

Με την γενικότερη στάση του στο θέμα του χρέους, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, έδειξε ότι δεν είναι τελικά ο ηγέτης που θα υπερβεί τις διαφορές εάν αυτό δεν τον συμφέρει προσωπικά και κομματικά.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την όλη αλλοπρόσαλλη στάση του, μίκρυνε επικίνδυνα τον θεσμικό του ρόλο αλλά και τον πολιτικό του βάρος. Απέδειξε ότι το δημόσιο συμφέρον, τον ενδιαφέρει πολύ λιγότερο από την ανάδειξη στην εξουσία. Ενέταξε τον εαυτό του, οριστικά και αμετάκλητα,  σε εκείνους τους πολιτικούς που δεν θα υπερβούν ποτέ τον εαυτό τους.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Ρε Χρηστάρα, η κλίκα σου θεωρεί ηγέτη τον καλαμπαλίκη καταληψία με αίτημα να μην ενημερώνεται η μαμά του όταν κάνει κοπάνα… Που πήρε λόουερ στα 40φεύγα… Δεν μπορεί όλα αυτά να τα προκαλεί ο μπάφος… Έλα τώρα, πες αλήθεια, τι πίνετε ρε γμτ?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here