Γιάννης Μπασκόζος: «Ιστορίες από το Μετς»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

Δεκατέσσερα διηγήματα, το ένα δίπλα στο άλλο, συνθέτουν μια ιστορία ενηλικίωσης στο Μετς, την ιστορική γειτονιά του Παγκρατίου. Οι παρέες, τα ξενύχτια, τα συγκροτήματα της εποχής, οι πρώτες σινεφίλ ταινίες, τα φλερτ. Αλλά και η γλυκύτητα μιας βραδιάς, το άυπνο ξημέρωμα στις πλατείες, το άγχος μιας νεότητας που αγνοούσε το μέλλον. Ο Σεφέρης στον Λέντζο, η συναυλία των Reflections στο Άλσος Παγκρατίου, η ταβέρνα του Μεγαρίτη, το μικρό καφενεδάκι μεταξύ των οδών Καλλιρρόης και Αρδηττού, ο Γκοντάρ στο Κόρονετ. Πεδία άσκησης νεανικής σπατάλης. Και μερικά διηγήματα σκόρπια, όπου ο ήρωας από το Μετς θα βρεθεί στο μεγάλο μπιλιαρδάδικο στην οδό Τζωρτζ, στον διαγωνισμό για το χειρότερο βιβλίο της χρονιάς ή με ποιητές ένα βράδυ στο Χαϊδάρι.  Η ζωή πάει κι έρχεται, αλλά η πνοή της Μάρκου Μουσούρου, της Αρχιμήδους και της Ερατοσθένους παραμένει μεθυστική.

«Ιστορίες από το Μετς» του Γιάννη Μπασκόζου, εκδόσεις Κέδρος. O Γιάννης Ν. Μπασκόζος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει μαθηματικά και είναι κάτοχος διδακτορικού στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Διευθύνει το ηλεκτρονικό περιοδικό για το βιβλίο και τις τέχνες Ο Αναγνώστης.

-Πως προέκυψε το βιβλίο σας Ιστορίες στο Μετς;

Ζώντας από παιδί στην περιοχή και βλέποντας την να αλλάζει μέσα στο χρόνο σκεφτόμουν και τις δικές μου αλλαγές. Πιο πολύ όμως ήθελα να αναμετρηθώ με τα οράματα της εφηβείας μου. Τη μάχη να γνωρίσουμε το καινούργιο, το αλλόκοτο, το μακρινό. Να μάθουμε πώς λειτουργεί ο κινηματογράφος του Γκοντάρ, να σπάσουμε τον κώδικα της Κίχλης του Σεφέρη, να ζήσουμε, τελικά, αλλιώς.

-Πόσο καιρό συγκεντρώνατε το υλικό;

Το υλικό υπήρχε, ίσως, πάντα μέσα μου. Η επεξεργασία του κράτησε σχεδόν  τρία χρόνια.

-Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο; 

Θα μπορούσε να το πει κανείς νοσταλγικό ή ένα βιβλίο με διηγήματα ενηλικίωσης. Για μένα όμως ήταν η συνειδητοποίηση μιας εποχής και η σύγκρισή της με το σήμερα. Τα τότε οράματα και τα τωρινά θραύσματα.

-Είστε και δημότης της περιοχής;

Έμεινα 40 χρόνια στην περιοχή, το πατρικό μου είναι ακόμα εκεί και δεν περνάει εβδομάδα που δεν θα επισκεφτώ το Μετς. Βλέπω τους παλιούς μου φίλους αλλά και νεότερους που έχουν δεθεί με το Παγκράτι και το Μετς και ζουν μια νέα μυθολογία με τα καινούργια στέκια που τροφοδοτούν το ενδιαφέρον για την περιοχή.

-Πως επιλέξατε τις ιστορίες;

Υπήρχαν πολλές ιστορίες στο χαρτί, διάλεξα κάποιες από αυτές και τις επεξεργάστηκα δημιουργικά. Τα διηγήματα που προέκυψαν είναι ένα συμπίλημα εμπειριών και μυθοπλασίας.

-Τα πιο χαρακτηριστικά τοπόσημα της περιοχής μέσα από ιστορίες; γράψτε μας για κάποια στέκια μια μικρή ανάμνηση.

Το Καλλιμάρμαρο, το Α΄Νεκροταφείο, το καφενείο Ελλάς στην πλατεία Πλαστήρα, το Άλσος Παγκρατίου με τη λιμνούλα, ο Λέντζος , η Μάρκου Μουσούρου…τα περισσότερα τα αναφέρω στα διηγήματα μου. Υπάρχουν κάποια στέκια που δεν χωρέσανε και αυτά είναι τα περίφημα θερινά σινεμά της ευρύτερης περιοχής. Ποιος θυμάται πια το «Άννα» στην οδό Βουλιαγμένης που έπαιζε μόνον ελληνικές οικογενειακές ταινίες με Βλαχοπούλου και Ηλιόπουλο. Το «Εύα» και το «Ροζ Μαρί» στις παρυφές με τη Γούβα, που κάποια στιγμή το γυρίσανε στο σοφτ πορνό. Το «Ραμόνα» (τι όνομα!) στην πλατεία Μεσολογγίου και το «Ρέα» στην πλατεία Δεληολάνη,  που πρόβαλλαν κυρίως περιπέτειες ξένης παραγωγής και άλλα πολλά που γέμιζαν τα όνειρα μας. Σήμερα έχει μείνει το φανταστικό  «Όαση», το ιστορικό «Παλλάς», το σινεφίλ «Πτι Παλαί»,  το «Λάουρα».. απομεινάρια ενός μυθικού παρελθόντος.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here