Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΟΥΚΑ

Συμμετρία είναι η ιδιότητα ενός αντικειμένου ή συστήματος να παραμένουν αναλλοίωτα μετά από ένα σύνολο αλλαγών (μετασχηματισμών)

Η ραγδαία αποδυνάμωση ή και εξαφάνιση των «κομμάτων της κρίσης», αυτών   που αναδείχτηκαν την περίοδο αυτή και εξαιτίας της, επιβεβαιώνει κάποιες προβλέψεις:  Η κανονικότητα θα επανέλθει στην κοινωνική-πολιτική ζωή μετά από αρκετές διακυμάνσεις. Το πρόβλημα είναι ο προσδιορισμός της «κανονικότητας». Οι νικητές των εκλογών βλέπουν την κανονικότητα να επέρχεται ως συνάρτηση του εκλογικού τους ποσοστού, οι ηττημένοι έχουν αμφιβολίες  αν το εκλογικό σώμα «κατάλαβε τί ψήφισε».  Αμφισβητήσεις υπάρχουν ακόμα και για το χαρακτήρα της κανονικότητας: Είναι μια επάνοδος στο παρελθόν ή μια στροφή στο μέλλον,  μια παλιά ή νέα κανονικότητα «νεοσυντηρητικών αξιών» όπως γράφτηκε ή κάτι άλλο; Εν πάση περιπτώσει,  η κανονικότητα αντιστοιχεί σε μια πραγματική κατάσταση, ένα υπαρκτό σημείο ισορροπίας που πρέπει να αναζητηθεί;

Σημείο καμπής είναι βέβαια οι συνθήκες «χρεωκοπίας». Το σύστημα ξέφυγε  σε μία κατάσταση μακράν της ισορροπίας, σαν να συντελέστηκε μια «θραύση της συμμετρίας». Ενώ κατά το προγενέστερο διάστημα υπήρχε μια συμμετρία, μερικές σταθερές πολιτικές δομές κανονικότητας που επέτρεπαν την ανταπόκριση στις εξωτερικές συνθήκες, μετά όλα ανατράπηκαν. Αυξήθηκε η άχρηστη/επιβλαβής ενέργεια του συστήματος,  οι εσωτερικές λειτουργίες δεν μπορούν πλέον  να ανταποκριθούν στις έντονες διακυμάνσεις  ενός  παγκοσμιοποιημένου χώρου ροών-«ρευστού» καπιταλισμού…

Αναπόφευκτο σημείο  διακλάδωσης: Ή το σύστημα θα συνεχίζει να στροβιλίζεται  στην παρακμή, κρίση στην  κρίση, απειλή κατάρρευσης. Ή θα κινηθούν εσωτερικές  διεργασίες ενεργειακής ανατροφοδότησης προς μια νέα οργάνωση που μπορεί να συμβαδίζει/επηρεάζει τις εξωτερικές αλλαγές.

Η δεύτερη διαδικασία βασίζεται στην αυτορρύθμιση/αυτοοργάνωση για τη λειτουργία του συστήματος σε ανώτερη μορφή, με πιο σύνθετες, διαφοροποιημένες  λειτουργίες.  Δύσκολη διαδικασία. Συμβαίνει πολλές φορές να μην αναζητούνται ή να παραγνωρίζονται τα αίτια της κρίσης,  δεν  διδασκόμαστε,  για την ακρίβεια   απωθούνται οι αιτίες ,  γνωστές παθογένειες του συστήματος, αναπτύσσονται ολέθριοι αμυντικοί μηχανισμοί υπερχειλίζουσας οργής, ψευδαισθήσεων, μισαλλοδοξίας.  Αναμφίβολα είναι πιο απαιτητικό, πολύπλοκο, να μετασχηματισθούν οδυνηρές επιπτώσεις σε νοήματα για να αντιληφθούμε «τί συμβαίνει», να διαμορφώσουμε ένα νέο πλαίσιο παρεμβάσεων για να αντιμετωπίσουμε την κακοδαιμονία.  Πολύ πιο δύσκολο αυτό, ενώ είναι  ευκολότερο και βολικό  να εφευρίσκονται από επιτήδειους  επί τω έργω, εξιλαστήρια θύματα,  φρούδες υποσχέσεις  κατάργησης μνημονίων-χρέους-καθυπόταξης αγορών, ύστερα ολική υπαναχώρηση, τόσοι ψεκασμοί-θαυματοποιοί-γεφυροποιοί, μέχρι και «χειρόγραφα του Ιησού» πρόσφατα,  όλα αυτά δηλαδή που μας  βυθίζουν πιο κάτω.  Στις συνθήκες αυτές,   ο «ορθός λόγος»,  θεμέλιο κάθε ανασυγκρότησης, υποστέλλεται,  ο ορθός λόγος χρησιμοποιείται κυρίως για να δυσφημισθεί  ο ορθός λόγος.

Μήπως τελικά  κανονικότητα είναι η μη κανονικότητα, το  ασύμμετρο, το αβέβαιο,  ή μήπως κάθε αναδιάταξη είναι μια συνεχής διεργασία σταθερότητας-αστάθειας-αναζήτησης νέων  παραμέτρων;   Το βέβαιο είναι ότι η ανασυγκρότηση δεν είναι  μια συντηρητική  υπόθεση κατά την οποία οι  παράμετροι του συστήματος παραμένουν  αμετάβλητοι, αλλάζει κάπως η φόρμα, όχι όμως οι δομές, σε αυτό το σημείο ηττήθηκαν κατά κράτος οι κυβερνητικοί.  Αυτό το σημείο προσπαθεί να παρακάμψει η Συντηρητική παλινόρθωση όχι με τον άφρονα-υπερφίαλο τρόπο των απερχομένων, αλλά με κάποιο  κλείσιμο του ματιού για κάτι άκρες που έχουν βρει στις Βρυξέλλες σχετικά με  τα υπερπλεονάσματα, ένα υπονοούμενο ότι  «έχουν κλείσει» με τις αγορές και τους γκουρού της «ελεύθερης οικονομίας», ένα νεύμα περιμένουν για να μας κατακλύσουν  με επενδύσεις, αυξήσεις θέσεων εργασίας, μισθών, συντάξεων και τα λοιπά, για να γίνουμε πάλι, «μια φορά κι ένα καιρό», ένας αισιόδοξος λαός από την απαισιοδοξία του σήμερα.

Δεν ξέρουμε τί λέτε εσείς  για όλα αυτά, φυσικά έχετε τις απόψεις σας και είναι ενθαρρυντικό να υπάρχει διαφορετικότητα ως πιθανή δύναμη αναδημιουργίας.

Εμείς πάλι επιμένουμε Προοδευτικά (όσο δεν έχει βρεθεί κάτι καλύτερο), με έμφαση σε έναν Κριτικό Πραγματισμό όπως τον ανέπτυξε ένας Ντιούι στην εκπαίδευση-από τις εμπειρίες της ζωής στην κατανόησή τους, στην  κριτική  στάση, σε νέα σχέδια αλλαγής (βελτίωσης)της ζωής.

Ένα Προοδευτικό/Κεντροαριστερό  ΚΙΝΑΛ  έχει μια  ελπιδοφόρο διαδρομή να διανύσει, αν θέλει να  κάνει τη διαφορά, αποβάλλοντας τη βλαπτική ενέργεια, ενισχύοντας την ωφέλιμη για αρχές-δομές κανονικότητας που επαγγέλλεται: Αυτονομία, προοδευτικές ιδέες διακυβέρνησης, ανοικτό κόμμα αντί κόμμα-φρούριο, πολυφωνικό με συνοχή, διαρκή ανανέωση,  σχέσεις εμπιστοσύνης κ.α.

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here