Έφυγε ένας δικός μας, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Τζάθας, γιος του καπετάνιου Ηρακλή

«Έφυγε» από τη ζωή ένας δικός μας, φίλος, συνεργάτης, άνθρωπος. Ο  δημοσιογράφος Δημήτρης Τζάθας, σε ηλικια 60 ετών.

Ο Δημήτρης Τζάθας, κάλυπτε επί σειρά ετών, το κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ για λογαριασμό της εφημερίδας «Τα Νέα» ενώ ήταν στενός συνεργάτης στο Presspublica στο οποίο αρθρογραφούσε με ιδιαίτερο τρόπο. Τα κείμενά του τα χαρακτήριζε το ήθος και η ανθρωπιά.

«Μέσα από την παρουσία και το έργο του στη Βουλή, ως δημοσιογράφος του κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ, υπηρέτησε με επαγγελματισμό και συνέπεια το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Ξεχώριζε για τη συναδελφικότητα και το ήθος του. Στους οικείους του θέλω να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια», αναφέρει ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης που εξέφρασε θλίψη για την απώλειά του.

Ο συνάδελφος είχε βραβευθεί το 2007 με το Βραβείο Κοινοβουλευτικού Ρεπορτάζ του Ιδρύματος Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση -εργαζόταν τότε  στην εφημερίδα «Τα Νέα».

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

«Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. με θλίψη ανακοινώνει την απώλεια του δημοσιογράφου Δημήτρη Τζάθα, ο οποίος πέθανε χθες, σε ηλικία 60 ετών.

Ο Δημήτρης Τζάθας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Πατρών και εν συνεχεία παρακολούθησε σεμινάρια μεταπτυχιακών σπουδών στο Τμήμα της Εθνολογίας, στη «Σχολή Ανωτάτων Σπουδών και Κοινωνικών Επιστημών» στο Παρίσι. Γιός του αείμνηστου δημοσιογράφου Ηρακλή Τζάθα, γαλουχήθηκε με την αγάπη για τη δημοσιογραφία.

Το 1983 άρχισε να εργάζεται στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», απασχολούμενος κυρίως στο ελεύθερο ρεπορτάζ και, κατά καιρούς, στο ρεπορτάζ των υπουργείων Παιδείας, Περιβάλλοντος, των υφυπουργείων Νέας Γενιάς και Νεολαίας και το πολιτικό. Το 1999, τιμήθηκε ως απεσταλμένος πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» στο Βελιγράδι και την Πρίστινα, από τον Δήμαρχο Αθηναίων μαζί με άλλους ανταποκριτές, που κάλυψαν τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία για τα Αθηναϊκά Μέσα.

Αργότερα, μεταπήδησε στο κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, όπου παρέμεινε επί σειρά ετών και καταξιώθηκε με τον επαγγελματισμό του και τη συνέπεια που επέδειξε. Το 2007 του απονεμήθηκε το Βραβείο Κοινοβουλευτικού Ρεπορτάζ του Ιδρύματος Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται βαθύτατα την οικογένεια και τους οικείους του και αποχαιρετά έναν άξιο συνάδελφο, που υπηρέτησε με επαγγελματισμό και συνέπεια το δημοσιογραφικό λειτούργημα.

Τα στοιχεία της κηδείας του Δημήτρη Τζάθα θα γίνουν γνωστά με νεώτερη ανακοίνωση»

Για το PressPublica η τελευταία του δημοσίευση πέρσι τον Απρίλιο ήταν η εξής:

Υπάρχουν κάτι «άνθρωποι»

Περίπου 60 σε μία πρώτη φάση, οι οποίοι είναι ο ακρογωνιαίος λίθος,ενός προγράμματος που ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες και αφορά στην «Ενταξη των Προσφυγοπαίδων, ηλικίας έως 15 ετών, στο Εκπαιδευτικό Σύστημα».

Ποιοί είναι αυτοί;

Για τους τυπικούς λόγους είναι ο άνθρωπος της διπλανής σας πόρτας.

Πως λέγονται ;

Συντονιστές Εκπαίδευσης. Δηλαδή ΣΕΠ.

Ποιό είναι το Πρόγραμμα;

Να ενταχθούν τα παιδιά των προσφύγων από τα Κέντρα Φιλοξενίας στο Εκπαιδευτικό Σύστημα της χώρας μας το οποίο, από το περασμένο Φθινόπωρο, εφαρμόζεται στη χώρα μας.

Γιατί;
Αυτό ρωτούν ελάχιστες  από τοπικές κοινωνίες.

Απάντηση :»Ζώμεν τω όντι υπό πολίτευμα,το οποίον δεν επιζητεί ν’ αντιγράφη τους νόμους των άλλων, άλλ’ είμεθα ημείς μάλλον υπόδειγμα είς άλλους παρά μιμηταί αυτών.Και καλείται μεν το πολίτευμά μας Δημοκρατία, λόγω του ότι η κυβέρνησις του κράτους ευρίσκεται όχι
εις χείρας των ολίγων, αλλά των πολλών», (Από τον επικήδειο του Περικλέους το 431 Π.Χ για τους πρώτους Αθηναίους νεκρούς του Πελοποννησιακού Πολέμου).

Αρα λοιπόν, με απλά Ελληνικά, η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, σε συνεργασία με τα συναρμόδια Υπουργεία Μεταναστευτικής Πολιτικής αλλά και Υγείας, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης παιδιών που διαμένουν στα Κέντρα Φιλοξενίας. Ως όφειλε, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τις Ευρωπαϊκές συμφωνίες.

Και τι είναι οι «περιβόητοι» ΣΕΠ;
Δεν είναι πιονέροι. Είναι καθηγητές που άφησαν τη βολή τους, τα 20ωρα ή τα 25ωρα την εβδομάδα- όπως το ίδιο κάνουν και οι ιατροί καθώς και οι εθελοντές που εντάσσονται στο πλαίσιο του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής- πιστεύοντας ότι » όταν έφθασαν στο
γρηγορότερο σημείο του χρονορυθμού των κινήσεών τους φαντάστηκαν τον εαυτό τους να διώχνει με χτυπήματα ένα σμήνος μέλισσες απ’ την κυψέλη τους».

Τι κάνουν;
Τα πάντα.
Συγκεντρώνουν τα προσφυγόπουλα, που έχουν ενταχθεί στην σχετική εκπαιδευτική Δράση του ΥΠΠΕΘ. Πιστοποιούν τον τελικό έλεγχο, έπειτα από την καθημερινή συνεργασία με τους υπεύθυνους του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής και τους αρμόδιους- ιατρούς του Υπουργείου Υγείας, πως τα παιδιά είναι σε θέση να ακολουθήσουν το ημερήσιο πρόγραμμα εκπαίδευσης.

Κι’ έπειτα;
Αυτό είναι το δύσκολο. Επειτα «τρέχουν»…
Σε καθεστώς …πολέμου όπως πράγματι είναι αντικειμενικά- με βάση την προσφυγική εισροή- αυτές οι προηγούμενες «κοινωνικές επαγγελματικές ομάδες» συμπολιτών μας».

Πόσα αμοίβονται;
Ισόποσο μισθό όπου θα βρίσκονταν εάν διατηρούσαν την «οργανική» τους
θέση στην Δημόσια Εκπαίδευση. Δηλαδή στο σχολείο όπου ήσαν τοποθετημένοι. Απλά, αναλόγως με την προϋπηρεσία τους, μάξιμουμ 800 ευρώ.

Για ποιό λόγο;
Επίσης απλά : Γιατί το πιστεύουν. Επειδή θέλουν να προσφέρουν. Ζουν και κινούνται σε αντίξοες συνθήκες, μέσα στα Κέντρα Φιλοξενίας, δίχως- στην πλειονότητα των περιπτώσεων- στέγαστρα, χωρίς υλικοτεχνική υποδομή, με μόνο γνώμονα τη διάθεσή τους «να δώσουν και να δοθούν υπέρ ενός απώτατου σκοπού».

Τον σκοπό- στόχο μιας Πολιτείας που διαφέρει από μιά άλλη πολιτική. Απ’ αυτή που θέλει τους μετανάστες- κάθε λογής για να μην πλατιάζουμε-να βυθίζονται στα νερά του Αιγαίου ή να ξεροσταλιάζουν σε κλειστές φυλακές σε ξερονήσια και σε απομακρυσμένες περιοχές της ηπειρωτικής χώρας.

Για πολλούς μπορεί να φαντάζει ή να σκέφτονται πως η πρόσφατη
δολοφονική απόπειρα από Χρυσαυγίτες κατά του φοιτητή  στην ευρύτερη περιοχή των Ελληνορώσων ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τι δόκιμος όρος; Πόσο χιλιοειπωμένος;

Κι’ όμως σταγόνες δεν υπάρχουν πιά. Παρά μόνον ένα ποτήρι γεμάτο. Από ελπίδα για ένα περισσότερο ηλιόλουστο αύριο. Αυτή είναι μιά άλλη πολιτική. Πολιτική. Με Π κεφαλαίο.

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΤΖΑΘΑΣ

Ο αντιστασιακός δημοσιογράφος Ηρακλής Τζάθας πέθανε τον Απρίλη του  2000 σε ηλικιά 81 ετών, απο κακοήθεια κι εκείνος.  Είχε γεννηθεί στο χωριό Οιχαλία Μεσσηνίας.

Ο Ηρακλής Τζάθας, από νεαρός φοιτητής της Νομικής του Πανεπιστημίου της Αθήνας, συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα κατά της μεταξικής δικτατορίας. Πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο και από τις αρχές του 1943 εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ Πελοποννήσου ως καπετάνιος του 6ου Συντάγματος.

Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, δημοσιογράφησε στην απογευματινή εφημερίδα του ΕΑΜ «Ελεύθερη Ελλάδα». Το 1947 συνελήφθη και φυλακίζεται στο Γεντί Κουλέ, στις φυλακές Αβέρωφ και στα Βούρλα. Το 1951, αφού αποφυλακιστεί από τη Μακρόνησο, συνεχίζει τη δημοσιογραφία στις εφημερίδες «Δημοκρατική», «Ημέρα», «Ανεξάρτητος Τύπος» και στην προδικτατορική «Αυγή».

Είναι από τους πρώτους Δυτικούς δημοσιογράφους που, ως απεσταλμένος της «Αυγής», επισκέπτεται την Κούβα, μετά τη νίκη της επανάστασης του Φ. Κάστρο, στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ακολούθησαν αποστολές του στη Σοβιετική Ενωση και στις τότε σοσιαλιστικές χώρες.

Το 1967 συλλαμβάνεται από τη χούντα και εκτοπίζεται στο στρατόπεδο στο Λακκί της Λέρου, όπου κρατείται ως το τέλος του ’70, απ’ όπου αποφυλακίζεται με τη γενική αμνηστία.

Συνεχίζει να δημοσιογραφεί στις εφημερίδες «Ακρόπολη» και «Εξπρές» και, μετά τη μεταπολίτευση, στην «Καθημερινή» και «Τα Νέα».

Το 1981 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο «Ιπεκτσί» και το 1991 με το βραβείο του «Ιδρύματος Μπότση». Εχει εκδώσει δύο βιβλία. Το πρώτο με τις εντυπώσεις του από την Κούβα και το δεύτερο με τίτλο «Τα ανθρώπινα».

Επιθυμία της οικογένειας του ήταν αντί για στεφάνι, τα χρήματα να κατατεθούν για το «Βραβείο Ειρήνης και Φιλίας Αμπτί Ιπεκτσί».

 

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here