Bruegel: Δώστε ελπίδα στην Ελλάδα, αφήστε τη δημοσιονομική προσαρμογή για αργότερα

Από Market Fair

Το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο εάν η χώρα επιστρέψει στις αγορές στο τέλος του τρίτου προγράμματος διάσωσης, αλλά θα μπορούσε να είναι βιώσιμο εάν συνεχιστεί μακροπρόθεσμα, η προνομιακή χρηματοδότηση του ESM, γράφουν οι οικονομικοί αναλυτές Zsolt Darvas και Pia Huttl σε άρθρο τους στο Bruegel.

Η συμβουλή τους μάλιστα είναι να προσφερθεί μια ελπίδα στην Ελλάδα, με τη μορφή της καθυστέρησης της δημοσιονομικής προσαρμογής με στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 2,5% του ΑΕΠ έτσι ώστε η χώρα να υιοθετήσει διάφορα μέτρα για να ελαφρύνει το βάρος του χρέους προς όφελος τόσο της Ελλάδας όσο και των δανειστών της.

Στο άρθρο γίνεται αναφορά στο Eurogroup της 9ης Μαϊου και στις δύσκολες επιλογές των υπουργών οικονομικών, οι οποίοι θα αντιμετωπίσουν το ΔΝΤ και τη θέση που εκφράστηκε – μέσω της επιστολής της Κριστίν Λαγκάρντ που διέρρευσε – για ανάγκη μείωσης του χρέους δεδομένου ότι τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί με την Ελλάδα (5,4 δισ. ευρώ) αρκούν για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος για το έτος 2018 μόλις 1,5% του ΑΕΠ και όχι για να επιτευχθεί ο στόχος του 3,5% που έχει συμφωνηθεί.

Σύμφωνα με τους αρθογράφους, το ΔΝΤ αξίζει έπαινο για το θάρρος του να μάθει από τα λάθη του παρελθόντος. Το 2010, το ΔΝΤ κατά τη διάρκεια του πρώτου προγράμματος χρηματοδοτικής βοήθειας, ενέκρινε πρόγραμμα που στόχευε σε πρωτογενές πλεόνασμα 6% του ΑΕΠ. Το πρόγραμμα αυτό βασίστηκε σε υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές και το ΔΝΤ ήταν αποφασιστικά αντίθετο με την αναδιάρθρωση του χρέους.

Το 2012, το ΔΝΤ ενέκρινε στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 4,5% του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια του δεύτερου προγράμματος οικονομικής βοήθειας.

Το αποτέλεσμα ήταν ο φαύλος κύκλος συρρίκνωσης της δημοσιονομικής προσαρμογής / ΑΕΠ. Αυτό οδήγησε σε αβεβαιότητα ως προς τη συμμετοχή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, κάτι το οποίο υπονομεύεται ακόμη περισσότερο από οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις. Οι ευρωπαίοι που συνεισέφεραν στα δύο πρώτα προγράμματα ελληνικής οικονομικής βοήθειας θα πρέπει και αυτοί να παραδεχτούν αυτά τα λάθη.

Οι αρθρογράφοι υποστηρίζουν «αν και μοιραζόμαστε πολλά επιχειρήματα με το ΔΝΤ θεωρούμε ότι το ΔΝΤ πάει πολύ μακριά για να ζητήσει τόσο χαμηλά επίπεδα πρωτογενούς πλεονάσματος».

Το ΔΝΤ σύμφωνα με έρευνα διαπίστωσε ότι το μέσο πρωτογενές πλεόνασμα για 26 σημαντικές μειώσεις χρέους σε προηγμένες οικονομίες κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες ήταν 3,1% του ΑΕΠ. Πρωτογενή πλεονάσματα μεγαλύτερα από 1,5% διατηρήθηκαν σε άλλες δύο χώρες με υψηλό χρέος της Ευρώπης: στο Βέλγιο που είχε κατά μέσο όρο 4,3% μεταξύ 1987-2008, στην Ιταλία που είχε πρωτογενή πλεονάσματα 3,1% μεταξύ 1992-2008.

Επίσης, κατά τα επόμενα χρόνια, πολλές ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να επιτύχουν υψηλότερα από το 1,5% του ΑΕΠ στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος, προκειμένου να κατευνάσουν τις ανησυχίες σχετικά με τη βιωσιμότητα του χρέους τους.

Ως εκ τούτου, οι αρθρογράφοι δεν βλέπουν «κανένα θεμελιώδες πρόβλημα» στο με στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ, αν και όπως διευκρινίζουν «θα μπορούσε να μειωθεί ελαφρώς στο 2,5%, ποσοστό που φαίνεται λογικό σε προσομοιώσεις».

«Αλλά», υποστηρίζουν ότι «το βασικό πρόβλημα είναι η χρονική στιγμή: Η Ελλάδα έχει υποστεί τη μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο τα τελευταία έξι χρόνια και εξακολουθεί να χρειάζεται περαιτέρω δημοσιονομική προσαρμογή.»

Θυμίζουν βέβαια ότι η Ελλάδα είναι ο κύριος υπεύθυνος για το χάος αλλά υπογραμμίζουν ότι «η ευθύνη για την αποτυχία των δύο πρώτων προγραμμάτων χρηματοδοτικής βοήθειας πέφτει τόσο στην Ελλάδα όσο και στους επίσημους πιστωτές.»

Και καταλήγουν ως εξής: «Περαιτέρω δημοσιονομική προσαρμογή θα πρέπει να καθυστερήσει αρκετά χρόνια μέχρι να επανέλθει η οικονομική ανάπτυξη. Αυτό που η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερο αυτή τη στιγμή είναι η ελπίδα για το μέλλον.Αυτή η ελπίδα μπορεί να φέρει οικονομική ανάπτυξη και δημιουργία θέσεων εργασίας. Η οικονομική ανάπτυξη θα βελτιώσει επίσης την πρωτογενές ισοζύγιο, ακόμη και χωρίς περαιτέρω δημοσιονομική προσαρμογή, και με τον τρόπο αυτό θα συμβάλει στην επίτευξη του μακροπρόθεσμου στόχου πρωτογενούς πλεονάσματος. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλές θετικές εξελίξεις που δείχνουν ότι ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης είναι στα σκαριά στην Ελλάδα. Ας δούμε πρώτα τους όρους της ανάπτυξης και στη συνέχεια ας συνεχίσουμε της δημοσιονομικές προσαρμογές.»

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here