Σίμων ο Κυνικός: «Μέχρι να βγει η Ψυχή σου»-Από την Κιβωτό των Ονείρων στο θέατρο της Ελπίδας-Συνέντευξη στο Press Publica

«Μέχρι να βγει η Ψυχή σου»!
Από την Κιβωτό Ονείρων, Σωτήριον Έτος 2016 μΧ!
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΓΕΙ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΠΟΤ 
Εν Αθήναις, το Σωτήριον Έτος 2016 μ.Χ. η Κιβωτός Ονείρων παρουσιάζει την κωμωδία «Μέχρι να βγει η Ψυχή σου». Δραματικός ποιητής ο Σίμων ο Κυνικός, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής ο Πάνος Νικολαΐδης.
 
Η υπόθεση; «Τρεις ταξιδιώτες κάθονταν στο τέρμιναλ του Αχέροντα και…»
Συναντήσαμε τον Σίμωνα τον Κυνικό και κάθε άλλο παρά κυνικός ήταν: «Τί θέλει η Ψυχή; Μια καλημέρα, μια καληνύχτα και μια καλή εξήγηση!… Ποια Μοίρα λοιπόν είναι αυτή που έχουμε υποταχθεί;…Το σώμα  φυλακισμένο πια στην απόλυτη μοναξιά είτε μιας προδιαγεγραμμένης μίζερης ζωής, περιστοιχισμένης από ασπρόμαυρους κυβερνοχώρους και άχρωμα αλκοολικά όνειρα δεν αντιδρά . Τότε η Ψυχή έρχεται λυτρωτικά, σαν φωνή που βγαίνει βαθιά από μέσα σου και απορημένη σου λέει: «Ξύπνα επιτέλους, βρε ηλίθιε… για τη Ζωή σου πρόκειται!» … Να συζητήσουμε μεταξύ μας… ώστε να θεμελιώσουμε ένα νέο δημοκρατικό ιδεώδες…»
Ο Σίμων ο Κυνικός γράφοντας στο προσωπικό του ημερολόγιο, στις 6η Ιουλίου 2014 για την κωμωδία του «Μέχρι να βγει η Ψυχή σου» αυτοσαρκάζεται μέσα από τις πρόχειρες σημειώσεις του:
«…κάντε στην άκρη στίχοι μου… από πηλό είναι ο άνθρωπος...»
Στην συνέντευξη που μας παραχώρησε για το Press Publica, βαθιά ανθρώπινος και αδήριτα ακριβής, ρίχνει φως σε δυνατές φράσεις που μας έμειναν από την απνευστί ανάγνωση του «Μέχρι να βγει η Ψυχή σου», θυμίζοντάς μας παράλληλα την διαμαρτυρία του εσωτερικού μας κόσμου ακόμα και όταν δεν συγκαταλέγουμε τον εαυτό μας στους αντικειμενικά σκεπτόμενους Πολίτες…
foto σελ. 23
 
– Σίμων, κάπου λέει η Ψυχή: «…δε θα σταυρώνω γκόμενο … τότε η αιωνιότητα αντί για υπερπαραγωγή πάλι σα φτηνιάρα σαπουνόπερα όπως και εν ζωή θα μου κουνάει το μαντήλι…»
-Για την Ψυχή που είναι αθάνατη η ζωή είναι απλώς μια στιγμή. Η στιγμή είναι μια αιωνιότητα, που το θνητό της μέρος απλώς σε αυτή της τη διαδρομή της κάνει  τη ζωή κόλαση ή παράδεισο. Έτσι αρχίζει ένας ανελέητος πόλεμος επιβολής του σώματος στην Ψυχή ή και αντίστροφα, με αποτέλεσμα, πόσα πράγματα  στη ζωή, πόσες στιγμές να χάνουμε καθημερινά από το όμορφο αυτό ταξίδι, που ίσως να χρειαστεί να περιμένουμε και μια ολόκληρη ζωή για μια αληθινή στιγμή! Αντίθετα, αναλωνόμαστε είτε από φόβο είτε από τον κίνδυνο να μην είμαστε αρεστοί… και τη σπαταλάμε σε ψεύτες καθρέφτες.  Και μετά. όταν η αλήθεια θριαμβεύει, ξαφνικά η  καθημερινότητα χωρίς στιγμές αιωνιότητας  τρομάζει και  μας πληγώνει, γιατί το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον… Το «Μέχρι να βγει η Ψυχή σου»διακωμωδεί την ματαιοδοξία των ανθρώπων. Η ζωή  είναι κάτι το μοναδικό. Γιατί να σπαταλιέται στο όνομα της όποιας  υλικής προόδου ή κάλπικης οικονομίας; Παντού υπάρχει μέσα μας ο φόβος μιας ανιαρής ζωής,  ο θάνατος και μετά τελεία. Στο λίγο πιο πέρα όμως τι γίνεται; Πως πάει το πράγμα παρακάτω; Κανείς δεν ξέρει• και πολύ περισσότερο δεν ξέρει την Ψυχή του. Ακόμα και στον «Φάουστ» του Γκάιτε η Ψυχή του αναφέρεται απλώς σαν άλλο ένα αναλώσιμο προς πώληση προϊόν, σαν ένας  δούλος του σώματος,  αλλά τελικά ποιος κυβερνάει το θνητό μας  όλον; Το σώμα, η ψυχή, η στημένη μοίρα των ανθρώπων;…
Η Ψυχή είναι πολυδιάστατη. Είναι το καλό μας κομμάτι, το κακό, το ερωτικό, το υπαρξιακό, το πολιτικό… το ανήσυχο μα και το ανυπότακτο. Είναι ο πυρήνας του δικού μας εσωτερικού σύμπαντος, όπου δισεκατομμύρια  πλανήτες αισθημάτων και συναισθημάτων κινούνται γύρω από την άφθαρτη αύρα της αρμονικά ή μη, ανάλογα με το πως εμείς θέλουμε να αντιλαμβανόμαστε τους πάντες και τα πάντα γύρω μας… Ή μήπως όχι; Όπως και να χει πάντως δεν είναι το πρόβατο επί σφαγή, που εμείς με τόσο μεγάλη προθυμία πάντα θυσιάζουμε μπροστά στον καθρέφτη του αρεστού προς χάριν του ναρκισσισμού μας. Αυτό που θυσιάζουμε ή πουλάμε ή σπαταλάμε εκείνη την ώρα προς χάριν των υλικών μας ανησυχιών δεν είναι η προίκα της Ψυχής μας, αλλά  η προίκα μιας παρατεταμένα αφελούς προσέγγισης ή αποφυγής της πραγματικότητας με τα συνήθη στερεότυπα που μας επιβάλλουν για να μας χειραγωγούν, ως έμβια θνητά όντα, εκείνοι που για λίγα φραγκοδίφραγκα πρόσκαιρης εξουσίας και πλασματικής δόξας ξεπουλάνε τα πάντα γύρω μας.
DSC_0385_00033 (1)
 
Λίγο πριν αναχωρήσει για το ταξίδι της, η Ψυχή παίρνει μαζί της τη «Νανά» του Ζολά, το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» και Καζαντζάκη!
Η Ψυχή είναι μια διαμαρτυρία του εσωτερικού κόσμου. Ακολουθούμε άλλα στερεότυπα, εκτός από το να διαβάζουμε αξιόλογα λογοτεχνικά έργα: ασχολούμαστε με σαπουνόπερες, αθλητικές εφημερίδες, τσόντες στο ίντερνετ και αρκούμαστε στο να εκφραζόμαστε με αμπελοφιλοσοφίες στο Facebook ή στο Twitter. Η Ψυχή παίρνει μαζί της το «Όσα παίρνει ο Άνεμος» και την «Νανά», για να ξορκίσει τον άτεχνο απολίτιστο άνθρωπο…..το λαμόγιο, τον σωβινιστή, τον φαλλοκράτη, τον μισάνθρωπο άντρα, που νομίζει πως είναι θεός. Βρίσκοντας όμως στο τέλος της σκηνής και περιθάλποντας η Ψυχή τον «Τελευταίο πειρασμό» του Καζαντζάκη- που το σώμα έχει πετάξει στα σκουπίδια- μας καλωσορίζει  στο ζητούμενο: Τί θέλει η Ψυχή; Μια καλημέρα, μια καληνύχτα και μια καλή εξήγηση!
– Η Μοίρα λέει φουρκισμένη στην Ψυχή: «…τζάμπα πουλιέται το φθαρτό στις πιάτσες που το μάταιο την πεμπτουσία εκπορνεύει της λήθης που η σάρκα χωρίς ψυχή πλανιέται στο πουθενά μιας λάγνης ηδονής….»
– Έτσι είναι. Πάσχουμε από ναρκισσισμό: θέλουμε το τέλειο σώμα, τέλειο στήθος, μοδάτα ακριβά ρούχα και ανέσεις που το σώμα, απαιτεί συνεχώς και εναγωνίως, για να μπορεί  τυγχάνει ιδιαίτερης μεταχείρισης από τους μνηστήρες του, ενώ η Ψυχή είναι αμελητέα, σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται… Είναι τραγική ειρωνεία: το φαίνεσθαι είναι το μόνο που μας ενδιαφέρει και όταν κάτι μας ζητάει η Ψυχή απλώς της το ξεκόβουμε ευγενικά!
DSC_0258_00014
Η Ελλάδα: άλλη μια αποθήκη της παγκοσμιοποίησης αφελών ανθρώπων…
– Η Ψυχή κάνει αρκετές πολιτικές νύξεις.
– Το έργο αυτό ξεκίνησε να γράφεται το 2014, εν μέσω μιας απίστευτης πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Μαστιζόμενος, λοιπόν, και ο συγγραφέας του από τα επακόλουθα της απόλυτης πτώχευσης των αξιών του πολίτη ανθρώπου στην Ελλάδα δεν γίνεται να σιωπήσει. Αρκετά πια! Ο άνθρωπος πολίτης καλείται να υποταχτεί σε ποια Μοίρα; Μήπως τη στημένη που ορίζεται από ανίκανους πολιτικούς ή μήπως στη κακοποιημένη από ανίδεους πολεμοχαρείς τεχνοκράτες; Ποια Μοίρα λοιπόν είναι αυτή που έχουμε υποταχθεί; Καταντήσαμε να κάνουμε ό,τι μας λένε. Το σώμα  φυλακισμένο πια στην απόλυτη μοναξιά είτε μιας προδιαγεγραμμένης μίζερης ζωής, περιστοιχισμένης από ασπρόμαυρους κυβερνοχώρους και άχρωμα αλκοολικά όνειρα δεν αντιδρά . Τότε η Ψυχή έρχεται λυτρωτικά, σαν φωνή που βγαίνει βαθιά από μέσα σου και απορημένη σου λέει:
«Ξύπνα επιτέλους, βρε ηλίθιε… για τη Ζωή σου πρόκειται!»
Εμείς την ακούμε, αλλά ποτέ δεν παίρνουμε στα σοβαρά τα λόγια της, γιατί εδώ καλά – καλά δεν ξέρουμε εμάς…. δεν ξέρουμε  αυτήν…. δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, αλλά συγχρόνως νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα και δεν σηκώνουμε συμβουλές από κανέναν…. πόσο δε από μια άγνωστη!
 DSC_0335_00026
– Επίσης «…η Ελλάς από ομφαλός της γης έγινε η χωματερή της Παγκοσμιοποίησης…»
 Η Ελλάδα… τί θα έπρεπε να είναι…; Κάποτε ήταν το λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού, που στο επίκεντρο της είχε τον Άνθρωπο. Όλο αυτό τώρα είναι μια ανάμνηση, μια ουτοπία… γιατί τώρα στο επίκεντρο της έχει το απάνθρωπο. Η Ελλάδα σήμερα είναι άλλη μια αποθήκη της παγκοσμιοποίησης αφελών ανθρώπων, αν το πούμε κυνικά. Αν το όμως πιο πούμε λογοτεχνικά, η Ελλάδα σήμερα είναι μια χωματερή εθνοπατέρων και εθνοσωτήρων και ψευτοτεχνοκρατών που λιμπίζονται τον τόπο, στηριζόμενοι στην έλλειψη αντικειμενικά σκεπτόμενων Πολιτών.
 
– Το Πτώμα είναι ένας πολιτικός, με κάρτα «εισαγωγές εξαγωγές σε τιμή ξεφτίλα…»
– Το πολιτικό στοιχείο στην κωμωδία οριοθετεί τον χρόνο που γράφτηκε. Ο σύγχρονος Έλληνας πολιτικός, ανεξαρτήτου κόμματος ενδιαφέρεται μόνο για το προσωπικό του όφελος και τίποτα άλλο. Οι πολιτικοί δεν καταφέρνουν τίποτα, προσπαθούν να επιβληθούν, αλλά αποτυγχάνουν. Νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι τσιφλίκι τους, και οι Έλληνες τα κορόιδα, που θα κάνουν πάντα ό,τι τους λένε. Κρύβονται από την σιγουριά ενός πολιτικού συστήματος που επιβεβαιώνει μόνο την ανικανότητά τους, και την λύσσα τους για χρήμα, εφήμερη δύναμη και χλιδή… Είμαστε σε ένα μεταίχμιο, ίσως έχουμε άσχημες εξελίξεις και να μας βάλουν πάλι για να σώσουν τα προσχήματα, να σκοτωθούμε μεταξύ μας, όπως είθισται. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να σταματήσουμε να τους πιστεύουμε και να τους ακούμε με εκκλησιαστική ευλάβεια και από μηδενική βάση να συζητήσουμε μεταξύ μας, να μιλήσουμε μονιασμένοι όλοι, μαζί ώστε να θεμελιώσουμε ένα νέο δημοκρατικό ιδεώδες που θα εξασφαλίσει στα παιδιά μας – γιατί εμείς το χάσαμε το παιχνίδι –  τις ιδανικές συνθήκες στον τόπο, ώστε ένας άνθρωπος να μπορεί να ζει εδώ… σαν άνθρωπος!
 DSC_0261_00017 (1)
Το Συμβόλαιο που υπογράφει ο καθένας μας.
 
– Ποιό είναι αυτό το περιβόητο Συμβόλαιο, για το οποίο η Ψυχή απευθυνόμενη στο Πτώμα εξεγείρεται; «…Στου συμβολαίου τα ψιλά έστω να ρίξεις μια ματιά …δεν μπόραγες βρε ηλίθιε;… Γαμώτο δε μου αξίζει!»
– Υπάρχουν συγκεκριμένα κομβικά σημεία στη ζωή μας, στα οποία παίρνουμε τις πιο σπουδαίες μας αποφάσεις. Εκεί, λοιπόν, γίνεται ένα παζάρι απίστευτο με τον κοινωνικό μας περίγυρο, με το εγώ μας αλλά και με το ναρκισσισμό μας. Προσπαθούμε συνεχώς να αποκτήσουμε υλικά  αγαθά, που θα καλυτερέψουν την καθημερινότητα της ζωή μας αλλά και του ειδώλου μας . Αρχίζει μια διαπραγμάτευση, μια αγοραπωλησία… Για να κερδίσεις όμως κάτι πρέπει να χάσεις κάτι άλλο. Κατ’ επέκτασιν, ο τρόπος που επιλέγει να πορευτεί στην ζωή του ο καθένας διακατέχεται από συγκρούσεις: Οι υποχωρήσεις που πρέπει να κάνει για να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί ως πολίτης έρχονται σε σύγκρουση με όλα εκείνα τα αρχέγονα συναισθήματα που εκφράζει η Ψυχή ως υπόσταση. Και εκεί, επειδή ποτέ δεν την ακούει, συνήθως παίρνει λάθος αποφάσεις. Το συμβόλαιο που υπογράφει ο καθένας μας λέει στα ψιλά γράμματα τι θα κερδίσει, αλλά δεν λέει ποτέ τι θα χάσεις… Όταν υπογράφεις, κοίτα και τα ψιλά γραμματάκια…ρε φίλε
– Τα Σκουλήκια ως χαρακτήρες αυτοσυστήνονται «αφανείς κομπάρσοι του happy end».
– Τα Σκουλήκια: ο θάνατός σου, η ζωή μου. Είναι τα στερεότυπα που μας διακατέχουν και ενώ ξέρουμε ότι υπάρχουν, στο φανταστικό μας συννεφάκι που ζούμε και μεγαλουργούμε, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να τα αποβάλουμε από πάνω μας ως κάτι το δαιμονικό. Δυστυχώς όμως είναι εκεί και υπάρχουν. Πρέπει να τα κοιτάμε κατάματα και να τα αντιμετωπίσουμε στην πραγματική τους διάσταση. Συμβολίζουν την ίδια την ζωή, αλλά και τον θάνατο  όχι όπως θέλουμε εμείς να τα βλέπουμε ως στιγμιαίο γεγονός, αλλά όπως είναι στην πραγματικότητα. Έτσι έρχονται ως από μηχανής φωνές, να μας υπενθυμίσουν πως σε όλα κάποτε πρέπει να μπαίνει μια τελεία.
 
– «…τότε που η φαντασία δεν ήταν φαντασίωση μα η απόλυτη στιγμή
που αγγίζαμε το τέλειο αλλά που να θυμάσαι…
Μεγάλωσες και ξέχασες…»
– …Όπως όταν ήμασταν παιδιά, που μέσα από το παιχνίδι πηγαίναμε με την φαντασία μας μέχρι τα πέρατα του σύμπαντος… Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν διπολικό αλληγορικό συμβολισμό. Η φαντασία ανήκει στην ομάδα αισθήσεων της Ψυχής ενώ η φαντασίωση αφορά τα πάθη του σώματος.  Η Ψυχή, λοιπόν, προκαλεί το σώμα να απελευθερώσει ή να επαναφέρει στην πραγματική του διάσταση το παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας – γιατί το παιδί είναι αναμάρτητο – και που αυτό αποτελεί κατ εμέ τον ακρογωνιαίο λίθο αποδείξεως, ότι έστω και στιγμιαία κάποτε ο άνθρωπος προτού το σώμα του αρχίσει να εκπαιδεύεται να υπηρετεί μόνο τα πάθη του, αφουγκράζεται την τελειότητα και την αγγίζει έστω και φανταστικά…
Το σώμα όμως δομημένο από τη φύση να ακολουθεί τις προσταγές του χρόνου
τελειότητα θεωρεί μόνο τις ηδονές και τις κραιπάλες και αυτή είναι η αιτία του
ακατάπαυστου πολέμου που λαμβάνει καθημερινά χώρο μέσα μας…
Ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής Πάνος Νικολαΐδης ανάμεσα σε άλλα σημειώνει: «Έτσι συνειδητοποιώντας ότι το ιερό δισκοπότηρο αυτού του έργου δεν βρίσκεται μέσα στις κάμποσες καλοδακτυλογραμμένες σελίδες του, αλλά αντιθέτως ζει και βασιλεύει μέσα στου καθενός μας ξεχωριστά τον απόρθητο ανεξερεύνητο κόσμο του… αυτό προσπάθησα να αναδείξω… Το έψαξα λοιπόν και όσο μου το επέτρεπαν οι δυνάμεις μου, μάζεψα απ’το υπέροχο αυτό σύμπαν όλα εκείνα τα μικρά αιθέρια ψήγματα που δίνουν αξία σε τούτη την παλιοζωή και τα έκοψα και τα έραψα επάνω στα πρότυπα μιας κωμωδίας που πίσω από το γέλιο πάντα κρύβεται κει ένα δάκρυ που πολλές φορές γίνεται πόνος…»
Το 2014 ο Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός τίμησε τον θεατρικό συγγραφέα στο 92ο Καλοκαιρίνειο Θεατρικό Διαγωνισμό με Β Έπαινο για το «Γραβατοφωσφορίζουσες Κύνου Οδύσσεια». Ο Όμιλος UNESCO Κεφαλλονιάς – Ιθάκης τον τίμησε στον 1ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης 2014 με θέμα «Η Μαγεία της Πλέυσης στην ρότα του Οδυσσέα» με Ά ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ για το έργο του «Κύκλια Έπη / Ανταπόκριση από το Σωτήριον Έτος 2013 μ.Χ.». Το 2015 απόσπασμα από τις «Γραβατοφωσφορίζουσες -Κύνου Επιτάφιος» με τίτλο «Νεκρικοί Διάλογοι» τιμήθηκε με 3ο Βραβείο στον 5ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό έμμετρης Σατυρικής Ποιητικής 2015 «Παύλος Πολυχρονάκης».
 
 
Ταυτότητα παράστασης
Συντελεστές:
Δραματικός ποιητής:           Σίμων ο Κυνικός
Σκηνοθεσία:                                Πάνος Νικολαΐδης
Πρωταγωνιστούν:                 Πάνος Νικολαΐδης
                                                             Δήμητρα Παππά
                                                             Ειρήνη Δρίβα
Μουσική επιμέλεια:              Κωνσταντίνος Φλωράτος
Κοστούμια:                                 John Terziotis
Hairstylist & μακιγιάζ:        Romylos
Σκηνικά:                                       Κιβωτός Ονείρων
Φωτισμοί – ήχος:                   Μανώλης Δεστούνης
Παραγωγή:                                  Κιβωτός Ονείρων
Δημόσιες Σχέσεις:                 Γεωργία Τσικούρη, 6993721651
 
Info:
Ημερομηνίες παραστάσεων: από τις 06/05 /2016, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή
Θέατρο: Θέατρο Της Ελπίδας, Αριστοτέλους 53 & Σμύρνης, Πλ. Βικτωρίας, Αθήνα
Ώρα έναρξης: 20.00
Πληροφορίες, Κρατήσεις θέσεων: 210 8816780
Προπώληση εισιτηρίων: 6993721651 & 6987607971
http://theatroelpidas.blogspot.gr
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here