Το Πάσχα σε παλιά Αναγνωστικά βιβλία

 

Επιμέλεια Νίκου Τσούλια

      Τα Αναγνωστικά βιβλία είναι ίσως το πιο σταθερό νήμα αφήγησης της θεσμικής μόρφωσης του λαού μας. Ήταν η πρώτη αλλά και η βασική για κάθε τάξη «εισαγωγή» στις διάφορες μαθησιακές αναβαθμίδες του σχολείου.  Άλλωστε, στους παλιότερους καιρούς τα παιδιά ολοκλήρωναν την εκπαίδευσή τους στο τέλος του Δημοτικού σχολείου. Το Γυμνάσιο ήταν για λίγους…

Τότε το Πάσχα είχε τις δύο όψεις του, Μεγάλη Εβδομάδα και Ανάσταση  με κυρίαρχο το θρησκευτικό πνεύμα, με αυθεντικότητα τόσο στο προσκύνημα, στην νηστεία και στον εκκλησιασμό όσο και στη γιορτασμό και στο γλέντι – το Πάσχα ήταν Λαμπρή και έτσι λεγόταν… Ήταν και πάντα το σκηνικό της Άνοιξης παρόν, «άνοιγε» ο καιρός και το κρύο έφευγε σιγά – σιγά από τις φτωχικές χαμοκέλες, «άνοιγε» και η φύση όλη και οι άνθρωποι ως κομμάτια της βίωναν και γεύονταν τις αλλαγές της, «άνοιγε» και η ψυχή τους.

Τα παιδιά του σχολείου περίμεναν πώς και πώς το Πάσχα για να νιώσουν μια άλλη εικόνα της ζωής, όχι γιατί θα ήταν μακριά από την καθημερινή ενασχόληση με τις αγροτικές δουλειές – αυτό δεν άλλαζε ποτέ – αλλά γιατί η φωταγωγία που συνήθως την «κουβαλούσαν» οι ξενιτεμένοι νέοι στην Αθήνα, τα γλυκά και τα πλούσια φαγητά μεταμόρφωναν τη φτωχική ζωή του χωριού και έτσι τα παιδιά μπορούσαν να ονειρεύονται το πώς «θα φύγουν και αυτά από τις λάσπες» και περίμεναν τα Γράμματα να τους οδηγήσουν σε έναν κόσμο προόδου και ελπίδας.

Τότε η χαρά ήταν μια πολύ εύκολη υπόθεση˙  δεν χρειάζονταν δώρα επί δώρων, δεν είχε εμφανιστεί το παρακμιακό ρεύμα του καταναλωτισμού, που κατέφαγε κάθε έννοια πνευματικής προόδου. Ένα παιχνίδι από κάποιο μετανάστη συγγενή, ένα ζευγάρι πασχαλιάτικα παπούτσια – τα πρόσεχαν τόσο πολύ που ίσα ίσα τα πάταγαν κάτω… -, τα βεγγαλικά σε μια εποχή της λάμπας πετρελαίου και του «μουτζούρη», οι γεμάτες από κουλούρια και κόκκινα αυγά τσέπες στην ώρα της Ανάστασης, η φωταγωγία της εκκλησίας με τα κεριά ανά χείρας και τα πρόσωπα όλα να λάμπουν, οι φίλοι και οι συγγενείς των οικογενειών με τα καλά τους ρούχα, ο πολύς ξένος κόσμος που έκανε τις εκκλησίες τόσο …μικρές, ένα κορίτσι από την Αθήνα που πάντα φάνταζε όμορφο… ήταν αρκετά για να λαμπρύνουν τη ζωή, να κάνουν το όνειρο προσωρινή αλλά απτή πραγματικότητα και να φτερουγίζουν  η φαντασίωση και η ονειροπόληση σε κόσμους μαγικούς, που ο καθένας είχε τον εαυτό του μοναδικό πρωταγωνιστή.

Τότε το φως της Ανάστασης ήταν σηματωρός για μια ζωή όλο φως…

Από Παιδείας Εγκώμιο

Απολαύστε τη μικρή αφήγηση, εικόνων και κειμένων, όχι απλά και μόνο με διάθεση νοσταλγίας ή γνώσης κάποιων άγνωστων καιρών (ανάλογα με το ζύγι των ηλικιών…) αλλά για κατανόηση των μετασχηματισμών του ανθρώπου με πνεύμα στοχασμού και περισυλλογής!        

clip_image002

clip_image004

clip_image006

clip_image008

clip_image010

clip_image012

clip_image014

clip_image016

clip_image018

clip_image020

clip_image022

clip_image024

clip_image026

clip_image028

clip_image030

clip_image032

clip_image034

clip_image036

http://anthologioxr.blogspot.gr/2015/04/blog-post_59.html

clip_image049

clip_image050

http://www.lifo.gr/team/Plus/47845

clip_image053

clip_image054

clip_image055

clip_image056

clip_image057

clip_image058

clip_image059

clip_image060

clip_image061

clip_image062

clip_image063

clip_image064

clip_image065

clip_image066

clip_image067

clip_image068

http://greece-report.blogspot.gr/2015/04/blog-post_429.html

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here