Aramis Fuente, πρέσβης της Κούβας στην Κύπρο: “Αλληλεγγύη σημαίνει μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε”

Συνέντευξη στον ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

“Εθελοντισμός και αλληλεγγύη: Το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη”: Μας μιλάει ο πρέσβης της Κούβας στην Κύπρο Aramis Fuente την επομένη του διημέρου (15 και 16 Απριλίου) με το πιο πάνω κρίσιμο των καιρών μας θέμα που συνδιοργάνωσαν στη Λευκωσία η πρεσβεία της Κούβας στην Κύπρο και το Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο. Για πολλά, εκκινώντας από το μείζον ζήτημα της αυτογνωσίας, τον μετωπικό αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη, και απολήγοντας στην καταληκτική αποτίμηση των “προσφυγικών” καιρών μας: “Είναι η κρίσιμη στιγμή που θα πρέπει η αλληλεγγύη να είναι καθολική”. Λίγο πριν το τέλος της συνέντευξης, κάπου ανάμεσα στις γραμμές παραμονεύει η κατ’ εμάς κρίσιμη περί αλληλεγγύης φράση, αυτή που επιλέξαμε και για κεντρικό της συνέντευξης τίτλο: “Δεν δίνουμε από το περίσσευμα διότι δεν έχουμε περίσσευμα , μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε”!

Να γυρίσουμε το νου μας 55 χρόνια πριν; 17 – 19 Απριλίου 1961 στον “κόλπο των χοίρων”; Όχι για να αναμοχλεύσουμε πάθη ή για να ξύσουμε πληγές. Αλλά, στο όνομα της αυτογνωσίας. Η μνήμη ενάντια στη λήθη…
Η ύπουλη και εγκληματική επίθεση ενάντια στην Κούβα πριν από 55 χρόνια από οργανωμένα μισθοφορικά στρατεύματα, εκπαιδευμένα και οπλισμένα από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και της CIA, αποτελεί μέρος των πολλαπλών επιθέσεων και τρομοκρατικών ενεργειών όλων των ειδών που έχουν γίνει εναντίον του κουβανικού λαού για περισσότερα από 55 χρόνια, προκειμένου να καταστραφεί η επανάσταση και τα κοινωνικά επιτεύγματά της.
Όπως είναι γνωστό, τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Απριλίου, λιγότερο από δύο ημέρες μετά που αεροπλάνα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με το διακριτικό σήμα της επαναστατικής πολεμικής αεροπορίας, βομβάρδισαν πολλά αεροδρόμια στην Κούβα, εκφορτώθηκαν άνω των 1500 μισθοφόρων στην περιοχή που ονομάζεται Playa Giron, γνωστή ως Κόλπος των Χοίρων. Αυτή η ταξιαρχία επίθεσης, η οποία έλαβε μια πολύ προσεγμένη εκπαίδευση στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής και ήταν προικισμένη με πολύ σύγχρονα όπλα, με αεροπορική υποστήριξη και με την υπόσχεση των εμπνευστών της ότι θα υποστηριζόταν από τον αμερικανικό στρατό, νικήθηκε σε λιγότερο από 72 ώρες, αν και με πολύ υψηλό κόστος ζωής και προκαλώντας τεράστιες ζημιές στην οικονομία της χώρας.
Αρχικά, ακολουθώντας την συνήθη της πρακτική, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρνήθηκε σθεναρά τη συμμετοχή της και την ευθύνη σε αυτά τα γεγονότα, αλλά τα αδιάσειστα τεκμήρια και τα ίδια τα γεγονότα που ήταν αδύνατον να αποκρυφτούν, οδήγησαν τελικά τον Πρόεδρο Κένεντι να αναγνωρίσει τον ρόλο και την αποτυχία των ΗΠΑ και να αναλάβει δημοσίως την ευθύνη.
Ο Κόλπος των Χοίρων, που ενσαρκώνει την πρώτη μεγάλη ήττα του ιμπεριαλισμού στη Λατινική Αμερική, απέδειξε τις πεποιθήσεις του λαού της Κούβας και την ακλόνητη απόφασή του να υπερασπίσει την επανάσταση και την εθνική κυριαρχία με οποιοδήποτε κόστος, ακόμη και αυτό της ζωής. Είναι, όπως και πολλά άλλα, ένα γεγονός που αποτελεί μέρος της ηρωικής ιστορίας που γράφτηκε από τους ανθρώπους μας, που δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Στην ερώτησή σας σωστά επισημαίνετε την σημασία της μνήμης ενάντια της λήθης. Πράγματι, από πολλές “επίσημες” πλευρές διατυπώνεται στους καιρούς μας η καινοφανής “άποψη” περί τέλους Ιστορίας, η οποία διεκδικεί να υποβάλλει στους ανθρώπους την απατηλή ψευδαίσθηση ενός μέλλοντος γεμάτου ευημερία αρκεί και μόνο να το …φαντασιωθούν. Απώλεια μνήμης, ή αλλιώς, προσπάθεια υποβολής μιας κατάστασης γενικευμένης αμνησίας, διαγραφής από το νου των ανθρώπων της φρίκης, της εκμετάλλευσης, της ανισότητας, των διακρίσεων, των πολέμων, των ένοπλων επιθέσεων και τρομοκρατικών ενεργειών, των γενοκτονιών, όλων όσων επί χρόνια μαστίζουν τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας. Μοναδικός στόχος αυτής της “επιχείρησης” υποβολής κατάστασης γενικευμένης αμνησίας είναι είτε η ανεμπόδιστη επέκταση των υφιστάμενων σχέσεων κυριαρχίας είτε η ανάκτησή τους όπου έχουν αμφισβητηθεί. Η προστασία της συλλογικής μνήμης είναι ο κρίσιμος, ο αποτελεσματικός τρόπος άμυνας. Σχετικά με αυτό, φτάνει να θυμηθούμε τον μεγάλο ινδό στοχαστή Rabindranah Ταγκόρ ο οποίος προειδοποίησε ότι «ένας λαός χωρίς ιστορία είναι σαν ένα δέντρο χωρίς ρίζες» και τον ήρωα της ανεξαρτησίας της Κούβας Χοσέ Μαρτί, όταν προειδοποίησε ότι «Υπερτερεί ο λαός που τιμά τους ήρωες τους».

Αλληλεγγύη. Εθελοντισμός. Έννοιες πολυσυζητημένες τούτους τους καιρούς στην Ευρωπαϊκή επικράτεια λόγω του λεγόμενου “προσφυγικού”. Τα σύνορα κλείνουν. Έχει σύνορα η αλληλεγγύη; Ποια είναι άραγε τα σύνορα της αλληλεγγύης;

Στην Κούβα συλλαμβάνουμε τον εθελοντισμό ως μια πραγματικά ανθρωπιστική αρχή, είτε υποστηρίζεται από την πίστη είτε από βαθιές πολιτικές και κοινωνικές πεποιθήσεις, πάντα βασισμένο σε υψηλά αισθήματα αλτρουισμού και αλληλεγγύης.

aramis fuente 3

Δεν θα μπορούσα να μην θυμηθώ τον Ήρωα Αντάρτη, Κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ένα παράδειγμα γενναιόδωρου και αλληλέγγυου ανθρώπου, ο οποίος, σύμφωνα με τον σύντροφο Φιντέλ Κάστρο, έγινε ένα πραγματικό σύμβολο της εθελοντικής εργασίας. Αυτός βοήθησε όσο κανένας άλλος για την διαμόρφωση των συνειδήσεων, επιμένοντας ότι το μέσο για την κινητοποίηση των ανθρώπων πρέπει να είναι η ηθική, αναγνωρίζοντας όμως παράλληλα ότι χρειάζεται γι ‘αυτό να αναπτυχθεί η συνείδηση βάσει ηθικών αξιών που να είναι βασισμένες σε μια νέα απελευθερωτική αντίληψη του κόσμου. Ναι μεν οι έννοιες αυτές διαμορφώθηκαν από τον Τσε σε άμεση αναφορά με τις συγκεκριμένες συνθήκες μιας χώρας όπως η Κούβα, όπου ο ίδιος ήταν αποφασισμένος να χτίσει μια πιο δίκαιη, μια σοσιαλιστική κοινωνία, ναι μεν το βαθύ περιεχόμενο και διαρκής προοπτική της αληθινής έννοιας της αλληλεγγύης πηγάζει και επιτυγχάνεται από και με τον σοσιαλισμό, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η ισχύς τους μόνο εντός σοσιαλισμού εξαντλείται. Αντίθετα, σήμερα είναι οι καιροί όπου μπορούμε ξανά να αναλογιστούμε και έμπρακτα προβάλλουμε την βαθύτατα απελευθερωτική, οικουμενική τους διάσταση.

Το καπιταλιστικό σύστημα δεν χαρακτηρίζεται από την τόνωση της ενότητας και της κοινωνικής και οικονομικής ισότητας, από την εξάλειψη των διαιρέσεως μεταξύ πλουσίων και φτωχών, της πείνας και της εξαθλίωσης ή των διακρίσεων με βάση τη φυλή, το χρώμα ή το φύλο. Δεν προωθεί (διότι έρχεται σε αντίθεση με την ουσία του), την υπεράσπιση και την ανύψωση των κοινωνικών συμφερόντων πάνω από τα ατομικά, ούτε βέβαια καλλιεργεί την αλληλεγγύης έναντι του ατομικισμού. Είναι ακριβώς ο ατομικισμός που επιδιώκεται και προωθείται ως βάση της επιτυχίας και όχι η συλλογικότητα.

Στο σημερινό κόσμο η ύπαρξη και οι αγώνες όλων και παντού, συνδέονται άρρηκτα. Η οικονομική κρίση, η κλιματική αλλαγή και οι καταστροφικές συνέπειές της, η άγρια κούρσα των εξοπλισμών, ιδίως των πυρηνικών όπλων, οι αιματηροί πόλεμοι που με άθλιες προθέσεις επιβάλλονται, η ατμοσφαιρική και όχι μόνο ρύπανση, μας επηρεάζουν όλους. Κανείς μας δεν μπορεί να σκεφτεί ότι απαλλάσσεται τόσο από τις ευθύνες όσο και – κυρίως – από τις καταστροφικές επιπτώσεις.

Σχετικά με το ζήτημα των προσφύγων, η σκέψη μας δεν μπορεί να προσπερνάει τις προφανείς αιτίες που το γεννούν και το τροφοδοτούν, επηρεάζοντας καταστροφικά τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Ποιοι είναι οι πραγματικοί ένοχοι; Δεν θα αποτελέσει αποκάλυψη αν πούμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς που απαρτίζουν αυτή την μαζική μετατόπιση εγκαταλείπουν χώρες όπου τα συμφέροντα ξένων ολιγαρχιών και στρατιωτικών συμφωνιών προκάλεσαν αποσταθεροποιητικές ενέργειες. Είναι επίσης συνέπεια της υπανάπτυξης και της φτώχειας που πλήττει πολλές χώρες της Αφρικής.

Οι εικόνες των τελευταίων χρόνων είναι συγκλονιστικές, αλλά παρά την αγωνία και τα συναισθήματα που προκαλούν, πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν ότι αντιπροσωπεύουν μόνο ένα μέρος του προβλήματος και ως εκ τούτου θα πρέπει να αφυπνίσουν μια πολύ μεγαλύτερη αλληλεγγύη. Δεν πρέπει πρόσθετα να ξεχνάμε, για παράδειγμα, την δυστυχία των εκατομμυρίων μεταναστών από την Λατινική Αμερική που διαμένουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου υφίστανται όλων των μορφών τις διακρίσεις. Άνθρωποι – θύματα της εμπορίας προσώπων, της πιο κερδοφόρας επιχείρησης στον κόσμο, αμέσως μετά το λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών.

Τα τείχη που χτίζονται, όχι μόνο δεν λύνουν κάποιο “πρόβλημα”, ούτε βέβαια και αντιμετωπίζουν τις αιτίες της μετανάστευσης, παρά μόνο αυξάνουν το φαινόμενο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Ωστόσο, εντυπωσιάζεται κανείς βλέποντας τόσες ΜΚΟ και τόσους ανθρώπους που μεμονωμένα και εκουσίως κινούνται από ειλικρινή αισθήματα ανθρώπινης αλληλεγγύης για να βοηθήσουν την τεράστια πληθώρα προσφύγων και να συμβάλλουν, όσο μπορούν, στην ανακούφιση τους. Είναι ένα γεγονός παρήγορο και μας κάνει να μην χάσουμε την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στο ότι υπάρχουν ηθικά και αλληλέγγυα αποθέματα σε έναν κόσμο όπου όλο και περισσότερο η δράση των ανθρώπων τείνει να χαρακτηρίζεται από τον εγωκεντρισμό και να αγνοεί τις ανάγκες και τις ελπίδες των συνανθρώπων μας.

Φέρνω στο νου μια από τις πιο όμορφες και βαθιές σκέψεις του αποστόλου της ανεξαρτησίας της Κούβας, Χοσέ Μαρτί: «Πατρίδα είναι η ανθρωπότητα». Με δικά μου λόγια: Η αλληλεγγύη δεν έχει ούτε πρέπει να έχει σύνορα, ο άνθρωπος πρέπει να είναι αδελφός του συνανθρώπου του και όχι δήμιος του. Ζούμε μια καθοριστική της Ιστορίας στιγμή στην οποία επιβάλλεται ο σεβασμός και ο αγώνας για τα δικαιώματα όλων. Για να ξεπεραστούν όποια σύνορα θα μπορούσαν να αποτελέσουν εμπόδιο στο να μετατραπεί η αίσθηση της δικαιοσύνης και της αλήθειας σε συνείδηση και πράξη. Ώστε να ανοίξει ο δρόμος προς μια ευρύτερη κινητοποίηση, ειδικά σε ότι αφορά την υποστήριξη των ατόμων που υποφέρουν και έχουν περισσότερη ανάγκη.

Κουβανική αλληλεγγύη. Σε συνθήκες πιεστικές. Με την εσωτερική οικονομική πραγματικότητα να είναι αν μη τι άλλο δύσκολη. Να διατρέξουμε το πνεύμα της μέσα από τις δεκαετίες; Να το ερμηνεύσουμε;

Για μας, η αλληλεγγύη είναι μία από τις ηθικές αξίες που καλλιεργούνται ως μέρος της εκπαίδευσης και του πολιτισμού του λαού μας, ο οποίος εκπαιδεύεται βάσει των αρχών του διεθνισμού που πλέον έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας μας και της ταυτότητάς μας ως έθνος.

Ο επικεφαλής της Κουβανικής Επανάστασης Φιντέλ Κάστρο, δήλωσε «Το να είμαστε διεθνιστές, σημαίνει να πληρώσουμε το δικό μας χρέος προς την ανθρωπότητα».

aramis fuente 2

Ο κουβανικός λαός, παρ’ όλο που δεν διαθέτει μεγάλα πλούτη, και που έχει ελλείψεις υλικών αγαθών, εξ αιτίας του οικονομικού, εμπορικού και χρηματικού αποκλεισμού που επιβλήθηκε στη χώρα για περισσότερα από 55 χρόνια από τις ΗΠΑ και που μας έχει προκαλέσει τεράστιες οικονομικές και ανθρώπινες ζημιές, έχει ασκήσει με αλτρουισμό ενεργή αλληλεγγύη με πολλούς αδελφούς λαούς ανά τον κόσμο. Εμείς οι Κουβανοί δεν δίνουμε ό, τι μας περισσεύει, γιατί στην πραγματικότητα δεν μας περισσεύει τίποτα, μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε.

Ο Διεθνισμός και η αλληλεγγύη των Κουβανών είναι πλέον γνωστά σε όλο τον κόσμο. Ένα χειροπιαστό παράδειγμα είναι οι δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό, καθηγητές, αθλητικοί προπονητές και άλλοι που έχουν συνεργαστεί σε δεκάδες χώρες ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, την Αφρική και την Ασία.
Επειδή μου ζητάτε να διασχίσουμε μαζί το πνεύμα της αλληλεγγύης μέσα από τις δεκαετίες, πράγμα που αποτελεί μια τεράστια και εκτενή διεργασία, απλά για να έχετε μια ιδέα, μπορώ να πω ότι η αλληλέγγυες δράσεις από την Κούβα άρχισαν να είναι αποτελεσματικές πολύ νωρίς, αμέσως μετά το θρίαμβο της επανάστασης, στον τομέα της υγείας. Πρώτο παράδειγμα ήταν η βοήθεια στον λαό της Χιλής, θύμα ενός τρομερού σεισμού και σε άλλους λαούς, όπως η Αλγερία στον τομέα αυτό, ακόμη και όταν η χώρα ήταν θύμα ενεργειών που της στέρησαν σχεδόν τους μισούς γιατρούς που είχαν τότε.

Την δεκαετία του 60 η Κούβα ξεκίνησε μια συνεργασία με τις χώρες και τα απελευθερωτικά κινήματα της Αφρικής, συνεργασία που συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Μετά η Κούβα άρχισε να βοηθήσει την κοινωνική ανάπτυξη αυτών των περιοχών, ίδρυσε ή συνέβαλε στη δημιουργία ιατρικών σχολών σε διάφορες χώρες της Αφρικής, πρόσφερε χιλιάδες υποτροφίες σε νέους ανθρώπους από πολλές χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας και ακόμη και της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Περισσότεροι από 130 000 ειδικοί της υγείας έχουν εργαστεί σε σχεδόν 40 χώρες της Αφρικής, άλλοι εμπειρογνώμονες εργάζονται στην κατασκευή υποδομών στους τομείς της εκπαίδευσης, του αθλητισμού, των κατασκευών, της γεωργίας, της βιοτεχνολογίας. Στην Κούβα έχουν αποφοιτήσει πάνω από 29 χιλιάδες νέοι Αφρικανοί από διάφορες βαθμίδες εκπαίδευσης.

Είναι γνωστό ότι η Κούβα έχει προσφέρει υποστήριξη σε αρκετές χώρες που έχουν πληγεί από φυσικά φαινόμενα, όπως σεισμούς, τυφώνες και άλλα. Επίσης, η γρήγορη ανταπόκριση στην πρόσκληση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας για την αντιμετώπιση του ιού Έμπολα σε πολλές αφρικανικές χώρες. Για το σκοπό αυτό, έδρασαν αμέσως 256 γιατροί και άλλοι συνεργάτες της υγείας, εκτός από τους πάνω από 4.000 γιατρούς που είναι μόνιμα εν δράσει σε 39 αφρικανικές χώρες.

Επί του παρόντος, για παράδειγμα, πάνω από 50 χιλιάδες Κουβανούς εργάτες της υγείας υπηρετούν σε 67 χώρες, και απ’αυτούς πάνω από 25.000 είναι γιατροί.

Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τη δημιουργία το 1998 της Αμερικανικής Σχολής της Λατινικής Ιατρικής, στην οποία σπουδάζουν με υποτροφίες και έχουν ήδη αποφοιτήσει, δεκάδες χιλιάδες νέοι γιατροί και αρκετές χιλιάδες συνεχίζουν τις σπουδές τους εκεί, λαμβάνοντας μια σταθερή επαγγελματική και επιστημονική κατάρτιση. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να υπενθυμίσω και να απορρίψει την ύπαρξη πολιτικών επιλεκτικής μετανάστευσης και των προγραμμάτων που προωθούν την τέχνασμα του ειδικευμένου προσωπικού για την υγεία, εφαρμόζοντας κάποια ανεπτυγμένα κράτη εις βάρος του Νότου. Αυτή η απομάκρυνση των γιατρών και άλλων ειδικών υγείας, είναι επιβλαβής για τις χώρες που είναι θύματα αυτών των πολιτικών, διαλύει τα προγράμματα της ιατρικής και προσεκτική προσοχή στη συνεργασία στον τομέα αυτό.
Σε ένα άλλο έργο που πραγματοποιείται από κοινού με τη Βενεζουέλα, με την ονομασία Επιχείρηση Θαύμα, περισσότεροι από 3 εκατομμύρια άνθρωποι σε 30 χώρες με προβλήματα καταρράκτη και πτερυγίου θεραπεύθηκαν και χειρουργήθηκαν δωρεάν, αποκτώντας ξανά την όραση.

Στην εκπαίδευση, ένα έργο εξαιρετικής σημασίας ήταν το πρόγραμμα αλφαβητισμού με την κουβανική μέθοδο γνωστή ως « Ναι, εγώ μπορώ», με την οποία έχουν ήδη μάθει να διαβάζουν και να γράφουν περισσότερα από 9.000.000 άτομα και εξακολουθεί να είναι σε ισχύ σε δεκάδες χώρες με τη συνεργασία Κουβανών ειδικών.

Ανέφερα μόνο πολύ συνοπτικά ορισμένες σημαντικές πτυχές που επιβεβαιώνουν το πνεύμα αλληλεγγύης του λαού της Κούβας για περισσότερο από πέντε δεκαετίες.

Με το βλέμμα στο “αύριο”: Αλληλεγγύη στους κατατρεγμένους/ κυνηγημένους τούτου του κόσμου. Με όλα τα σημάδια να προαναγγέλλουν την διεύρυνση των ανισοτήτων και όξυνση των συγκρούσεων που τους “γεννάνε”. Τα σύνορα της έννοιας όπως μέχρι σήμερα έχει εμπεδωθεί μοιάζουν πλέον ανεπαρκή. Μοιάζει πλέον επιτακτική η διεύρυνσή τους, το άνοιγμά τους. Για το “πέρασμα” από την θεωρία στην αναγκαία πράξη. Πόσο εύκολο είναι; Πόσο εφικτό; Μπορεί άραγε αυτή η ανάγκη να επιβληθεί “από τα κάτω προς τα πάνω”; Υπό ποιες προϋποθέσεις;

Νομίζω ότι η συνεπής άσκηση της αλληλεγγύης, αυτή που ασκείται με μια αληθινή και βαθιά ηθική και με ανθρωπιστικό περιεχόμενο, που περιλαμβάνει μια πραγματική δέσμευση στον αγώνα για τη δικαιοσύνη και την κατανόηση και αναζήτηση λύσεων στα μυριάδες προβλήματα που «σηκώνουν» δράσεις αλληλεγγύης, φυσικά μπορούν να διαμορφώνονται και εκδηλώνονται αυθόρμητα από τα κάτω, όταν οι συνθήκες δεν ενθαρρύνουν τον συνδυασμό μηχανισμών που λειτουργούν σε διαφορετικά επίπεδα. Αν υπήρχαν αυτές οι πραγματικά αλληλέγγυες προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να εναρμονιστούν πολύ καλύτερα και να διοχετεύονται τα υπάρχοντα αισθήματα αλληλεγγύης που έχουν αναπτυχθεί σε επίπεδο «βάσης», ώστε να χρησιμοποιηθούν καλύτερα οι πόροι και οι προσπάθειες προς μια βιώσιμη δράση στο χρόνο, συνεπή στους στόχους και με μεγαλύτερη πιθανότητα επιτυχών αποτελεσμάτων.

Δεν μιλώ για ενέργειες που εκδηλώνονται μόνο σε περιπτώσεις βραχυπρόθεσμης έκτακτης ανάγκης, που αναμφίβολα είναι σημαντικές και απαραίτητες, πλην όμως τείνουν να προσελκύουν την προσοχή για ένα περιορισμένο μόνο χρονικό διάστημα (λαμβάνοντας εκτενή κάλυψη από τα ΜΜΕ), τις περισσότερες δε φορές συνδέονται με συμφέροντα που δεν είναι ακριβώς τα συμφέροντα των ανθρώπων εκείνων που χρειάζονται βοήθεια, ή και ακόμα έχουν πλήρως μολυνθεί από κακοποιούς οι οποίοι κερδοσκοπούν επωφελούμενοι από τον πόνο των άλλων.

Οι ανθρωπιστικές δράσεις, όταν είναι απομονωμένες ή εκτελούνται ως εκστρατείες, μπορούν μόνο να “ανακουφίσουν” καταστάσεις και όχι να δώσουν πραγματικές λύσεις. Δεδομένης σήμερα της εκρηκτικής κατάστασης του “προσφυγικού” και των ασφαλών ενδείξεων ακόμα μεγαλύτερης έντασης του “προβλήματος” στο μέλλον, είναι ευκαιρία να οργανωθούν και αναπτυχθούν πιο συντονισμένες προσπάθειες όλων εκείνων των ανθρώπων που με ειλικρίνεια και ευγένεια είναι πρόθυμοι και ικανοί να προσφέρουν υποστήριξη Είναι επίσης η κρίσιμη στιγμή για την μεγαλύτερη δυνατή εμπέδωση της ανάγκης βοήθειας και συνεργασίας μεταξύ των λαών, με στόχο την ανάπτυξη κοινού μετώπου ενάντια στην εκμετάλλευση, στο νεοφιλελευθερισμό και στις ηγεμονικές πολιτικές.

Είναι η κρίσιμη στιγμή που θα πρέπει η αλληλεγγύη να είναι καθολική.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here