Οι 23 “ωφελούμενες” του Παραρτήματος ΑμεΑ Λεχαινών για τη “γιορτή της γυναίκας”

 

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Γιορτή της Γυναίκας σήμερα, διαβάστε και αυτό:

Ημέρα “γιορτής” σήμερα για τις γυναίκες. Διεκδικούν ορατότητα οι γυναίκες όλου του κόσμου… εκτός από τις ανάπηρες γυναίκες. Αυτές τις «ξέχασε» ακόμη και ο φεμινισμός.

Ω, ναι!

Η ρητορική του φεμινισμού αφήνει τις ανάπηρες γυναίκες εκτός εξίσωσης, καθώς αγνοεί τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, τα στερεότυπα με τα οποία ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωπες.

«Έχεις επιλογή να μην παντρευτείς, αν δεν το θέλεις», «έχεις την επιλογή να μην κάνεις παιδί, είναι δική σου απόφαση» ή ακόμη «έχεις δικαίωμα να ρίξεις το έμβρυο αν είναι ανάπηρο μέχρι τον 8ο μήνα» για να μην βασανίζεται όταν γεννηθεί, «έχεις δικαίωμα να το αποθηκεύσεις σε “ίδρυμα προστασίας”…» αυτά διατείνεται το παραδοσιακό φεμινιστικό κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών.

Καμία και κανείς όμως δεν σκέφτηκε πως η ανάπηρη γυναίκα δεν έχει το δικαίωμα αυτών των επιλογών ή ακόμα χειρότερα «οι επιλογές της» είναι κοινωνικά κατασκευασμένες.

Η ανάπηρη γυναίκα θεωρείται de facto από την κοινωνία ότι ΔΕΝ πρόκειται να παντρευτεί. Ότι ΔΕΝ δικαιούται να κάνει παιδί ή ακόμη κι όταν επιλέγει να παιδοθετήσει μπορεί ΜΟΝΟ ανάπηρο τέκνο.

Θα μπορούσαμε να θεωρηθούμε πολύ προοδευτικές φεμινίστριες, μόνο που… για τα περισσότερα από τα παραπάνω ΔΕΝ έχουμε οι ίδιες το δικαίωμα της επιλογής.

Οι ανάπηρες γυναίκες δεν έχουμε ίσες ευκαιρίες ΟΥΤΕ στο σεξ. Δεν τολμάει εύκολα να σε αγγίξει κάποιος, εκτός αν θέλει να σου χαϊδέψει το κεφαλάκι ή να σου ασκήσει βία, βάζοντάς σε μηχανική ή χημική καθήλωση.

Αν το δεις διαφορετικά δεχόμαστε ίση ή και περισσότερη καταπίεση από τις μη ανάπηρες γυναίκες, όχι μόνο από το αντρικό φύλο, αλλά από την κοινωνία εν γένει.

Αλλά ας μην είμαστε άδικες. Όλα τα παραπάνω δεν τα αντιμετωπίζουμε μόνο εμείς, οι ανάπηρες γυναίκες. Τα αντιμετωπίζουν και οι ανάπηροι αλλά και οι γκέι άντρες. Γιατί η μεγαλύτερη μορφή καταπίεσης είναι ότι δεν «μετράμε» στην κοινωνία ως διαμορφωμένες και ολοκληρωμένες προσωπικότητες, αλλά ως παρέκκλιση της «κανονικότητας» με ανισότιμη απορρόφηση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων ή απλά ως «παιδιά». Ουδέτερο. Ούτε θηλυκό ούτε αρσενικό.

Μέσα από τα μάτια της κοινωνίας είσαι το ανάπηρο παιδί. Για πάντα.
Η χώρα του ποτέ δεν βρίσκεται και τόσο μακριά για εμάς τις ανάπηρες.
Για την κοινωνία, η ανάπηρη γυναίκα δεν είναι γυναίκα. Δεν ήταν ποτέ.

Η άρση της διχοτόμησης μεταξύ προσωπικού-πολιτικού οδηγεί στη διαδικασία της χειραφέτησης με όρους καθολικής διεκδίκησης.

Λευτεριά και ορατότητα σε ΟΛΕΣ τις ανάπηρες γυναίκες.

Οι 23 «ωφελούμενες» του Παραρτήματος ΑμεΑ Λεχαινών
Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων: Μηδενική Ανοχή

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here