Γέμισε ο «Παρνασσός” στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Αντώνη Ρουπακιώτη «Εγώ δεν είμαι ποιητής”

 

«Στη ζωή μου δεν θυμάμαι να έχω μιλήσει μπροστά σε τόσο μεγάλο κοινό», παρατήρησε έκπληκτος ο Παντελής Μπουκάλας , βλέποντας την αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός”, ασφυκτικά γεμάτη. Πράγματι, ο χώρος φάνταζε μικρός, χθες, για να χωρέσει τη «μεγάλη συντροφιά” του Αντώνη Ρουπακιώτη.  

Βράδυ Τετάρτης και πρώην υπουργοί, νυν και πρώην βουλευτές, ακαδημαικοί και φυσικά δικηγόροι, όλοι εκεί παρόντες, στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του εξαίρετου Λευκαδίτη νομικού «Εγώ δεν είμαι ποιητής» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θεμέλιο.

Μια απολαυστική βραδιά που έκλεισε με τον ίδιο τον Αντώνη Ρουπακιώτη να διαβάζει ποιήματά του, κρατώντας για τελευταίο, αυτό με τον τίτλο «Της Δικαιοσύνης Ηλιε».

Της δικαιοσύνης ήλιε φωτεινέ
ανοίγω πόρτες και παράθυρα να µπεις στο σπιτικό µου.
Της δικαιοσύνης ήλιε κοντινέ
απλώνω τα χέρια µου να φτάσω τα δικά σου.
Της δικαιοσύνης ήλιε αλαργινέ
γρηγόρεψε. Μου το οφείλεις.
Της δικαιοσύνης ήλιε σκοτεινέ
τα σκότη σου δεν τα φοβάµαι.
Την πανοπλία µου έχω έτοιµη και να τη λογαριάσεις.
Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
έχω µεγάλες αντοχές για να σ’ αναζητώ.

Στο πάνελ δυνατά ονόματα της διανόησης και δημοσιογραφίας. Ο  συγγραφέας και κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος,  ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Παντελής Μπουκάλας και ο δημοσιογράφος Γιώργος Βότσης ως συντονιστής. Mαζί τους και οι δύο πρωταγωνιστές του θεάτρου Ηλίας Λογοθέτης και Μάνια Παπαδημητρίου, που διάβασαν ποιήματα.

«Η γενιά του Ρουπακιώτη είναι η δεύτερη μεταπολεμική γενιά, οι άνθρωποι της ήττας και της διάψευσης της Αριστεράς, η ”γενιά της στάχτης”, όπως την ονομάζω ο ίδιος. Το βιβλίο γράφτηκε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και έχει χαρακτήρα απολογισμού. Διαφαίνεται κάτι τέτοιο ήδη από το πρώτο ποίημα, που είναι αποσπασμένο από το κυρίως σώμα και δίνει τον τίτλο του («Εγώ δεν είμαι ποιητής») στη συλλογή. Αποσπασμένο από το κυρίως σώμα είναι και το τελευταίο ποίημα («Εγώ είμαι αφηγητής»), που υποδεικνύει τον ανασκοπικό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το βιβλίο», ανέφερε ο Παντελής Μπουκάλας.

« Ο Ρουπακιώτης συνομιλεί με τους ποιητές των μεταπολεμικών γενεών: από τον Μανόλη Αναγνωστάκη, τον Τίτο Πατρίκιο και τον Μιχάλη Κατσαρό (τον τελευταίο δεν τον κατονομάζει, η αναφορά όμως είναι σαφής) μέχρι τον Χρίστο Ρουμελιωτάκη, αλλά και (αίφνης) τον Χρόνη Μίσσιο. Το πνεύμα του Ρουπακιώτη εκπροσωπεί το πνεύμα της διάψευσης, ο ίδιος ωστόσο δεν δείχνει πέρα για πέρα διαψευσμένος. Με τον ευθύ, εξομολογητικό του ρόλο, ο Ρουπακιώτης υπενθυμίζει ότι η ποίηση της διάψευσης έχει γραφτεί από ηττημένους, με τη διαφορά πως δεν εγγράφει στα ποιήματά του τη σύγχρονη εμπειρία. Η ήττα παραμένει εν προκειμένω στο χρονικό επίπεδο των δεκαετιών του 1950 και του 1960 και υπ’ αυτή την έννοια ο αφηγητής μετατρέπεται σε αυτόπτη μάρτυρα μιας γενιάς. Το ερώτημα πάντως για το αν φέρει ευθύνες για την ήττα της Αριστεράς και η ίδια η ιδεολογία της, παραμένει».

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here