» ως καθεύδειν αυτούς ουκ εώη το συρίζαιον –όποιο- τρόπαιον» *

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
ιατρού, συγγραφέα
Η γυναίκα με την απειλητική αρρώστια ήρθε το πρωί στο ιατρείο δακρυσμένη. Ναι, όλες οι εξετάσεις είναι καλές, λέει ανάμεσα σε λυγμούς, αλλά εγώ είμαι ανασφάλιστη μετά από εικοσιοχτώ χρόνια δουλειάς… Τι δουλειά εκανες; Κομμώτρια ήμουν γιατρέ, είχα δικό μου κομμωτήριο και τώρα…
Η γυναίκα εδώ και επτά μήνες πληρώνει όλες τις θεραπείες και τις εξετάσεις. Δεν ξέρω τι παρέλειψε να κάνει για την «κακιά στιγμή». Ξέρω ότι η βασική συνθήκη της ευνομούμενης πολιτείας να διασφαλίζει την υγεία όλων των πολιτών έχει, για εκατομμυριοστή τουλάχιστον φορά, βάναυσα βιαστεί. Τη στέλνω στην Κοινωνική Υπηρεσία, όπως κάνω τα τελευταία δύο τρία χρόνια σε τέτοιες περιπτώσεις· τώρα όμως ελπίζοντας λίγο περισσότερο…
Το απόγευμα, όπως καθημερινά το τελευταίο ταραγμένο διάστημα μπαίνω ανήσυχος στο διαδίκτυο. «Εγκρίθηκαν οι προτάσεις της Ελληνικής κυβέρνησης, αλλά υπό προϋποθέσεις κλπ. κλπ.
Ακολουθεί ο οχετός χολής στα «έγκυρα» sites ενθεν κακείθεν του λεγομένου πολιτικού φάσματος· εντεύθεν της λογικής. Το μυαλό μου παλινδρομεί στο πρωινό ραντεβού. Όχι κυρία μου, ακούω κάποιους από δεξιά της να λένε, δε μπορείς να έχεις πρόσβαση σε περίθαλψη αφού υπήρξες ανεύθυνη! Η γυναίκα βουρκώνει ξανά και γυρνάει παρακλητικά αριστερά της· ναι, το δίκιο σου βουνό, αλλά κάνε υπομονή, θα έρθει η δίκαιη κοινωνία. Όλοι ίσοι, όλα δωρεάν, δουλειά, παιδεία, υγεία… Όλα! Αρκεί να περιμένεις!
Μα εγώ τώρα πεθαίνω, πώς να περιμένω; Και ο αντίλαλος της τρεμάμενης φωνής της χάνεται στο κενό του αφανούς μέλλοντος -αντικατοπτρισμό του παρελθόντος. «Και ο ελάχιστος πόνος του πιο ασήμαντου πλάσματος προκαλεί μια πελώρια ρωγμή στην κουρτίνα της Δημιουργίας» λέει περίπου ο Κίρκεγκωρ και τα λόγια αυτά τρεμουλιάζουν στο κουνημένο από χρόνια μυαλό μου.
Έτσι καθώς πήρε πάλι να νυχτώνει, με τον φακό της λαβωμένης ανασφάλιστης που προσμένει κάτι ελάχιστο καλύτερο, έπιασα να μετράω και να συγκρίνω τις αντιδράσεις στην ασθματική προθεσμία που πήρε σήμερα ο τόπος. Στο facebookβέβαια· εκεί που ξεμαρκάρεται και ξεμπροστιάζεται η καταπιεσμένη χολή όλων μας, εκπληρωμένων και ανεκπλήρωτων της ζωής. Μελετούσα ώρα πολλή τις αναρτήσεις από τους τέως λάβρους υποστηρικτές των προσφάτως εξελθόντων του προσκηνίου από τη μια και των ακραιφνών και ανυποχώρητων αριστερών και των καθαρόαιμων κομμουνιστών από την άλλη. Σκάλισα τα κείμενα, τα διάβασα με τη μέθοδο Readers Digest, τα περπάτησα ανάποδα και βουστροφηδόν, τα πέταξα στον τοίχο του ασυνείδητου να κομματιαστούν για να τα ανασυνθέσω, τους έριξα βιτριόλι να διαλυθούν να τα ξαναγράψω με μελάνι, τα πληκτρολόγησα ξανά με θυμό και νηφάλια… Έκανα ό,τι περνούσε από το καύκαλό μου για να διαχωρίσω αριστερά και δεξιά, επανάσταση και συντήρηση. Απέτυχα. Τότε ανακάλεσα σε δράση τις φτωχές γνώσεις μου από τη Χημεία και κατάλαβα: ανάμεσα στο μείγμα και το κράμα η διαφορά είναι ότι το κράμα δε μπορεί πια να διαχωριστεί. Και η χολή όσων ακόπως και ιδιοτελώς κρίνουν και επικρίνουν όσους μάχονται είναι κράμα αξεδιάλυτο. Από όποιο σημείο και αν παρατηρούν τη μάχη· στα γύρω υψώματα ή στα υπονομευμένα περάσματα του Εφιάλτη. Κυρίως συνωμοτούντες στα μετόπισθεν και μέσα στην απειλούμενη Πόλη. Λυπάμαι που ο Θεμιστοκλής παραμένει τόσο διαχρονικός λέγοντας μετά τη μάχη του Μαραθώνα: «ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον»…
Μπερδεμένες οι συγκρίσεις και οι συσχετίσεις, έ; Τι λέτε;
Σε πολλούς φίλους επιμένω να μιλώ. Ας μην ακούν -τυφλοί τα ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματα.
*Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε και αναρτήθηκε στο facebook πριν ένα χρόνο ακριβώς. Τα σχόλια των εντεύθεν της λογικής, στην πλευρά του απάνθρωπου ρεαλισμού, πλήθος. Σήμερα, δε φαίνεται ακόμα τίποτα χειροπιαστό στον ορίζοντα, ενώ ένα «παράλληλο πρόγραμμα» προσπαθεί να μπει στο προσκήνιο∙  να μπαλώσει όπως-όπως τα χάσματα που αφήνει η καταβύθιση της δημόσιας ασφάλισης μετά από πέντε χρόνια επιτήρησης της καθημαγμένης οικονομίας της χώρας. Όποιος έχει τη μία και συνεκτική λύση –πλην των γνωστών μαξιμαλισμών- ας τη βάλει επιτέλους στο τραπέζι.
Στενάζουμε εξακολουθητικά. Εκπνέουμε, αλλά ελπίζουμε ακόμα (;)
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here