Φωτεινή Στεφανίδη: «….ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ»

 

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«…γύροι των άστρων κι ο άνεμος μια σκοτεινή βραδιά του Φλεβάρη,

γερόντισσες με γιατροσόφια ανεβαίνοντας τις σκάλες που τρίζουν

και τα ξερά κλωνάρια της κληματαριάς ολόγυμνα στην αυλή».
Γιώργος Σεφέρης

 

«Τα μαύρα χρωματίζονται ελαφρά κι έχουμε το πρώτο πράσινο. Βαθύ, αλλά πράσινο. Είναι ο Φλεβάρης του καρναβαλιού. Της γιορτής. Της παγωνιάς που μυρίζει καλοκαίρι, της μυγδαλιάς, της ανεμώνας. Του νερού από το λιωμένο χιόνι που ανοίγει φλέβες μες στη γη. Ένα σκαλοπάτι πριν την άνοιξη. Αυτός φτιάχνει τα χρόνια δίσεκτα, όχι κατ’ ανάγκη και δυσοίωνα. Ο Άγιος Φεβρουάριος. Με τα ψάρια να ανατέλλουν στον ουρανό από την εικοστή του μέρα». Μιλάμε με την ζωγράφο Φωτεινή Στεφανίδη για τον Φλεβάρη μήνα.

– Πάμε καρναβάλι. Ντυνόσουν; Ντύνεσαι;

Κολλημένη στα παλιά. Στο φτενό μαστίγιο της κόκκινης πάντα αμαζόνας. Στην φούστα της κολομπίνας από τούλι με τα μικρά αστραφτερά χάρτινα ρομβάκια,  με δίπλα τον αδελφό μου τσολιά. Κι αργότερα, που εκείνος σταμάτησε να ντύνεται, ντύθηκα μαργαρίτα που την έραψε η μάνα και σχεδίασε ο πατέρας, με μεγάλα πέταλα γύρω απ’ τον λαιμό, και αρλεκίνος που το σχέδιό του πήρε η μάνα μου από πίνακα του Πικάσο. Φοιτήτρια, γίνομαι λύκος του παραμυθιού που φοράει καπέλο με παγωνόφτερο, ή καραμέλα να μη χωράει από την πόρτα με τόσες ζελατίνες, πειρατής, κότα, και τελευταία, πριν αρκετά χρόνια κι αυτό, αλεπού.

– Γιορτές;

Της Υπαπαντής, μεγάλη μέρα. Του Άη Χαραλάμπη. Γιορτάζει και ο Βλάσης με τον Μελέτη λίγο αργότερα, και ο Άγιος Βαλεντίνος θέλοντας και μη. Αλλά κι ο Πάμφιλος -που αγαπήθηκε μέσα από το παραμύθι με τις ξεχασμένες λέξεις της Ιφιγένειας Μαστρογιάννη- μέσα στον Φλεβάρη γιορτάζει.

– Φλεβάρη στήθηκε και το ερωτικό σου εικονοστάσι στην Γκαλερί 7. Τι θα δούμε; Πότε;

Οι έρωτες του εικονοστασίου είναι ελληνικοί. Πολύ πριν και από το πριν ξεκινούν οι ιστορίες τους. Εικονοποιώ με όσες δυνάμεις έχω αυτό το πριν, συνειδητά ότι η ιστόρηση αυτή γίνεται τώρα, σήμερα. Και όχι μόνο ως τεχνοτροπία. Έδωσαν οι έρωτες αυτοί κίνητρο στην ψυχή να ψάξει. Θα δούμε γύρω στις τριάντα αβγοτέμπερες επάνω στο θέμα δουλεμένες τα τρία τελευταία χρόνια. Ξεκινάμε αύριο 2 του μηνός -της Υπαπαντής- και τελειώνουμε Σάββατο, 27.

– Ποίηση;

Είναι ένας Παλαμάς που φωτίζει όλον τον Φλεβάρη, να ένα απόσπασμα, αλλά να το αναζητήσουμε ολόκληρο:
«Τι τάχα να είσαι θλιβερή, ψιλή βροχή,

Που αργά κι αγάλι αγάλι

Μας έρχεσαι την εποχή

Που τα νυφιάτικα η μυγδαλιά έχει βάλει;

Η φύσις κλαίει τη χειμωνιά που την παγώνει,

Ή κλαίει από χαρά στο Μάρτη που σιμώνει;»

– Τραγούδι;

Άγιος Φεβρουάριος, μόνο. (Μάνος Ελευθερίου, Δήμος Μούτσης, Πετρή Σαλπέα)
«Στα εννιακόσια δέκα οχτώ από την Μικράν Ασία
μου ‘στειλες κάρτες με στρατό και με την Αγιά Σοφία
Κι αυτά συμβαίνουν στον καιρό
Μ’ από τότε μέχρι εδώ

σπίτι μείναμε μόνο δυο
ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ…»

– Το πράσινό του, τι έχει επάνω;

Της αμυγδαλιάς τα ροζ και τ’ άσπρα με την ανείπωτη ευωδιά τους. Τα πρώτα κιτρινάκια της βρούβας. Τα ξιδάκια σε πλήρη άνθιση. Τις πορτοκαλί τρομπέτες στους φράχτες ή σκαρφαλωμένες σε άλλα δέντρα. Τις καλέντουλες με το αστραφτερό τους κροκάτο κίτρινο. Τα λευκά βιβούρνα, άλλες ευωδιές εδώ. Τις πρώτες, μεθυστικές φρέζιες. Της λεμονιάς τους καρπούς που, ώριμοι, μυρωδάτοι, τρώγονται με τη φλούδα, το ίδιο και της πορτοκαλιάς. Και το έντονο χρώμα απ’ τα νεράντζια να στολίζει όλη την Αθήνα.

– Η μορφή του;

Ωραίος. Έτοιμος να βγάλει το παλτό, πασπαλισμένος χαρτοπόλεμο, στο λαιμό δυο σερπαντίνες, βήμα ζωηρό, στην Πλάκα της Αθήνας η βόλτα του. Ελαφρά βρεγμένοι οι ώμοι και τα μαλλιά του. Το κρασί στο ποτήρι καλά λαμπικαρισμένο, ο μεζές που προτιμάει αψύς, γλεντά τις νύχτες, προλαβαίνει και κλαδεύει τα δέντρα του, πιο πολύ νοιάζεται για τ’ αμπέλι. Φέτος έχει και μια μέρα παραπάνω.

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here