Φωτεινή Στεφανίδη: «Κυκλάμινο, το αέρινο λουλούδι»

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

«Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα

κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο…»

Νίκος Γκάτσος

 

«Τρυφερότητα που περνά από βράχο και ξερό χώμα, δειλία μαζί και θάρρος, αντοχή, υπομονή, μοναχικότητα μα και συντροφιά με τ’ αδελφάκια του, κι αργότερα ολοκέντητα φύλλα· επάνω σκούρα πράσινα με γκρίζο κέντημα, κάτω βαθυκόκκινα. Αέρινη η μορφή του -πουλί τριανταφυλλί- μίσχος που σκύβει ελαφρά, και χρώμα, τι χρώμα, τι χρώματα επάνω στο σκυφτό του κεφαλάκι». Πες μας, Φωτεινή, για το κυκλάμινο.

Πότε, πώς ανθίζει;

Αθόρυβα, εκεί στον γλυκό Σεπτέμβρη μας ξαφνιάζει. Εκεί που ισορροπεί η μέρα με τη νύχτα. Με τα πρωτοβρόχια ή και μόνο με την υγρασία του φθινοπώρου. Ο βολβός, η πατάτα του μέσα στη γη σιωπηρά αντέχει πολλά πολλά χρόνια. Σαν τελειώσουν τα λουλούδια και μεγαλώσουν και τα φύλλα, οι ντελικάτοι μίσχοι έχουν γίνει ελατήρια, κι εκεί, στην άκρη τους, σχηματίζοναι μικρά πουγκιά με τα σποράκια του. Ώς τον Νοέμβρη οι σπόροι έχουν συναντήσει τη μανούλα γη και δένουν μικροί και τρυφεροί οι νέοι βολβοί σαν μαργαριτάρια με ένα φυλλαράκι κόσμημα και μια ριζούλα μετάξι ο καθένας.
Γίνεται και στη γλάστρα;

Εκεί έχω παρατηρήσει τα παραπάνω. Αν του αρέσει ο τόπος, ναι. Και τότε πάει με τις χρονιές. Τυχαίνει να βγάλει Αύγουστο το πρώτο ανθάκι αντί για Σεπτέμβρη. Κι άλλοτε Οκτώβρη.

kyklamino_glastra

Πώς το φυτεύεις;

Προσεκτικά βγάζεις την πατάτα ολόκληρη απ’ το χώμα, κατά προτίμηση τον Οκτώβρη. Την φυτεύεις αμέσως σε γλάστρα με χώμα ταπεινό. Σκέφτεσαι κάτι που επιθυμείς βαθιά. Κάθε φθινόπωρο που βλέπεις στην αυλή τα λουλουδάκια του, τι άλλο από ελπίδα. Θέλει θέση άσημη, λίγο στην άκρη. Δεν ζητάει πολύ ήλιο, σχεδόν καθόλου νερό, ό,τι πέφτει απ’ τη βροχή. Και σαν ξεκινήσει ν’ ανθίζει, σου δίνει κάθε μέρα κι άλλη χαρά, κι άλλη, σαν το παιδάκι που πρωτομιλά.

Ζωγραφισμένο;

Απ’ τον Γιώργη Βαρλάμο, ανεπανάληπτα.

kyklamino_varlamos

 

Τραγουδισμένο;

Διπλά από τον Γιάννη Ρίτσο και τον Μίκη Θεοδωράκη. Στο δεύτερο λιανοτράγουδο του κουβεντιάζει. Και πόσο όμορφα…

Μικρό πουλί τριανταφυλλί, δεμένο με κλωστίτσα,
με τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει.
Κι αν το τηράξεις μια φορά, θα σου χαμογελάσει
κι αν το τηράξεις δυο και τρεις, θ᾿ αρχίσεις το τραγούδι.

Κυκλαδινό κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς πού μίσχο και σαλεύεις;
Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα

Φυλαγμένο;

Ανάμεσα σε σελίδες αγαπημένου βιβλίου. Μέσα σε παλιό γράμμα. Μέσα βαθιά στην καρδιά. Γλαστρούλα μου, άνθισέ το και φέτος, άργησες.

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here