Φωτεινή Στεφανίδη: «Δώρα του Οκτώβρη»

 

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

«Μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά
βαθιά μες στην καρδιά μου σιγοκαίς…»*

«Γίνεται το κρασί, τ’ Αη Δημήτρη ανοίγει. Σκάνε τα ρόδια. Τελειώνει η σπορά. Βγαίνει το πρώτο λάδι, το καλύτερο. Σταφύλια αλλιώτικα -φράουλες και αβγουλάτα τα λένε-, πιο τραγανά, πιο άγλυκα. Οι λεμονιές δένουν τα λεμονάκια τους. Μικροί καρποί -κούμαρα, βατόμουρα στην εξοχή, στην πόλη πυράγκαθα και αγγελικούλες- ωριμάζουν μέρα τη μέρα. Χαμηλά στο χώμα και τ’ αγριολούλουδα δένουν μικρά θαύματα. Ανθίζουν στη δροσιά τ’ αγριοράδικα, στολίζουν το βρεμένο χώμα με το γαλανό τους ανθάκι. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις πολλές του τις βροχές, έρχεται το μικρό καλοκαιράκι μαζί με τα πρώτα κάστανα, τα καρύδια, τα λιασμένα μύγδαλα. Ευωδιάζει το χρυσάνθεμο το αγιοδημητριάτικο, μπουμπουκίζει η γαζία, επιμένει το γιασεμί, επιμένει και η σημαία. Βρεγμένη η άμμος γεμίζει εύθραυστα κοχύλια, δώρα του Νοτιά». Ξεφυλλίζουμε με τη ζωγράφο Φωτεινή Στεφανίδη μέρες Οκτωβρίου από τα ημερολόγιά της.

Πάμε;

Πετάμε με αερόστατο-γάιδαρο ώς το Sint Niklaas του Βελγίου και την ξεχωριστή του bienale για ex-libris, κατηφορίζουμε με δυο μικρές σημειώσεις (χρώμα λαδιού, δεν πετάμε τα χρώματα της παλέτας ποτέ) σε ακρογιαλιά της Λακωνίας, επιστρέφουμε στο Νέο Ηράκλειο για πάτημα σταφυλιού χρησιμοποιώντας λινό τσουβάλι, και, πόσο απρόσμενο, βραδιάζουμε στο Μαρούσι με δυο σχέδια για τον Γιάννη Τσαρούχη· «Λίθον ὅν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες»

october_01

october_02

october_03

october_04

Αυτοί οι καρποί;

Οι λεπτεπίλεπτες καμπανούλες από τους βραχυχίτωνες του Μάη δένουν αυτές τις βαριές πιρόγες τις γεμάτες λαμπερά σποράκια και συναντούν τ’ αδρά πρόσωπα του φθινοπώρου. Το χυμένο μελάνι-χταπόδι. Ο τσαλαπετεινός επάνω στο εγκαταλειμμένο τραπέζι -εκείνο κάτω απ’ τη ροδιά- σηκώνει φτερό και στολίζει για χρόνια το μεσημέρι της 8ης Οκτωβρίου. Και το πρώτο κρασί, τότε ανοίχτηκε στις 23 του μήνα, σ’ εκείνο το τραπέζι, σ’ εκείνο το σκαλιστό ποτήρι.

october_05

october_06

october_07

october_08

Τι σημειώνεις κάτω δεξιά;

Είναι ο William George Allum, ο θερμαστής του Νίκου Καββαδία, που «είχε στα μπράτσα του σταυρούς, σπαθιά ζωγραφισμένα, μια μπαλαρίνα στην κοιλιά που εχόρευε γυμνή κι απά στο μέρος της καρδιάς στιγματισμένην είχε με στίγματα ανεξάλειπτα μιαν άγρια καλλονή».
Άλλα στίγματα κάναν τότε.

october_09

Κι ακόμη εδώ, λίγο παρακάτω, μια ματωμένη νύχτα, μια ματωμένη θάλασσα, και στο μέρος της καρδιάς, αίμα το λουλούδι στο γαλανό σακάκι. Μήπως δεν είναι ο Οκτώβρης η κατακόκκινη καρδιά του φθινοπώρου;

october_10

october_11

*Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, «Έλα στ’ όνειρό μου και περπάτησε»

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Καλό μήνα, Φωτεινή. Και να ‘ναι όμορφος, φωτεινός, γεμάτος τα πολύτιμα αγαθά της γης μας, όπως εσύ τα περιγράφεις. Και μυρωδάτος και χρωματιστός, άρτος για τα πεινασμένα μάτια. Οίνος για τις διψασμένες ψυχές, διότι, Φωτεινή, πλέον, «Καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων…» (Σεφέρης, Σαλαμίνα της Κύπρος).
    Ευχαριστούμε για το όμορφο, γλυκό κείμενό σου. Ευχαριστούμε και για τις ζωγραφιές και τις φωτογραφίες σου.

    • Δικό μου το ευχαριστώ, αγαπημένη, ξεχωριστή Ελένη. Κι όταν οι ψυχές είναι κοντά, μπαίνει η μια στ’ όνειρο της άλλης.. Καλό μας μήνα, καλά ανταμώματα Ελένη μου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here