Το στοίχημα Τσίπρα για δίκαιη ανάπτυξη και φορολογία, θα κρίνει και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Οπως όλοι λένε και γράφουν, ο βασικός στόχος της κυβέρνησης από εδώ και στο εξής, για τα επόμενα 3 χρόνια, αν όλα πάνε καλά, είναι η προώθηση της δίκαιης ανάπτυξης και η προσέλκυση επενδύσεων στη χώρα. Είναι προφανές πλέον ότι όλα για την κυβέρνηση, θα κριθούν από τις επιτυχίες που θα έχει στα συγκεκριμένα θέματα και  σχεδόν από τίποτα άλλο.

Η κοινωνία επηρεασμένη από το σοκ του τρίτου μνημονίου και των μέτρων που το συνοδεύουν, φαίνεται ότι δίνει στη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ την πίστωση χρόνου που είναι αναγκαία για να φέρει σε πέρας την αποστολή της οικονομικής ανάκαμψης της χώρας αλλά με συνθήκες κοινωνικής δικαιοσύνης.

Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία θα κρίνει και μάλιστα αυστηρά την κυβέρνηση, καθώς η τελευταία ευκαιρία του ΣΥΡΙΖΑ είναι όπως όλα δείχνουν και τελευταία ευκαιρία ανάκαμψης και για τους πολίτες που έχουν φέρει υπέρμετρα τα βάρη της κρίσης τα τελευταία 6 χρόνια.

Εργασιακά και κόκκινα δάνεια, οι αστάθμητοι παράγοντες

Στο πλαίσιο αυτό, και με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξει μείζον πρόβλημα με τα εργασιακά τον Σεπτέμβριο αλλά και κάποια έκρηξη με την πώληση των «κόκκινων δανείων» στα ιδιωτικά κερδοσκοπικά funds,  το επόμενο πεδίο δράσης της κυβέρνησης για ανάκαμψη έχει έναν ορίζοντα σχεδόν 3 χρόνων, όπου πολλά μπορεί να συμβούν.

Οι τράπεζες πάντως έχουν εκκινήσει τις διαδικασίες για μαζικές πωλήσεις μη εξυπηρετούμενων καταναλωτικών δανείων και πιστωτικών καρτών σε εξειδικευμένες εταιρείες ανάκτησης οφειλών εντός του 2016. Το γεγονός αυτό, με τα στεγαστικά δάνεια να ακολουθούν και με το νόμο να επιτρέπει και τη πώληση των εξυπηρετούμενων δανείων, μπορεί να δημιουργήσει ανεξέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις να αλλάξει πολιτικούς σχεδιασμούς και προβλέψεις.

Αλλά και στα εργασιακά, εάν οι δανειστές και κυρίως το ΔΝΤ επιμείνουν στην αύξηση του ποσοστού των ομαδικών απολύσεων και την ριζική αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, θα δημιουργήσουν μεγάλο πολιτικό πρόβλημα στη κυβέρνηση, η οποία διαμηνύει ότι δεν έχει νόημα ύπαρξης εάν δεν μπορεί να προστατέψει τα εργατικά δικαιώματα των πολιτών.

Η οικονομία, όρος επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ

Εαν θεωρήσουμε ότι τα παραπάνω ανοικτά ζητήματα των εργασιακών και των κόκκινων δανείων, δεν δημιουργήσουν άμεσα προβλήματα στη κυβέρνηση, τότε τα κρίσιμα θέματα στα οποία εκ των πραγμάτων θα κριθεί ο ΣΥΡΙΖΑ  και τα οποία αποτελούν τους όρους ύπαρξης του την επόμενη μέρα, δεν είναι ούτε η θεσμική ανασυγκρότηση ούτε η συνταγματική αναθεώρηση, ούτε καν η αδειοδότηση των καναλιών και μάχη κατά της διαπλοκής. Ολα αυτά είναι απολύτως αναγκαία για την πολιτική ανασύνταξη της χρεοκοπημένης χώρας και την αποκατάσταση της διαφάνειας και της νομιμότητας αλλά η ουσία της πολιτικής αποδεικνύεται και πάλι εδώ η οικονομία.

Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν της κυβέρνησης που θα κρίνει και την επόμενη μέρα της στην εξουσία παίζεται σε δύο ζητήματα αιχμής: Την δίκαιη φορολόγηση και την δίκαιη ανάπτυξη.  Οσο πιο γρήγορα κάποιοι υπουργοί συνειδητοποιήσουν ότι το ένα δεν γίνεται και δεν αρκεί χωρίς το άλλο, τόσο το καλύτερο για την κυβέρνηση.

Αναλυτικά:

  1. Δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών στους πολίτες. Μέχρι τώρα το μεγαλύτερο βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής έπεσε ξανά στα συνήθη υποζύγια, μισθωτούς και συνταξιούχους. Η αφαίμαξη μισθών και συντάξεων μέσω συνεχών περικοπών και φορολογικών μέτρων οδήγησε σε χρεοκοπία ένα μέρος μέρος του πληθυσμού. Η αναστροφή της κατάστασης επιβάλει μέτρα που θα επιβαρύνουν πλέον και τους έχοντες και κατέχοντες που επιμελώς απέκρυβαν το πλούτο τους και απέφευγαν έως τώρα τη φορολόγηση.

Στο θέμα αυτό, ετοιμάζεται το περιουσιολόγιο που είναι σημαντικό για την καταγραφή των περιουσιών, των αποκτημάτων και των πραγματικών εισοδημάτων όλων όσων μέχρι σήμερα πορεύονταν με μαύρο και αφορολόγητο χρήμα. Αλλά δεν αρκεί. Απαιτούνται μέτρα όπως ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών με όλα τα μέσα, αυστηρή εφαρμογή των προστίμων και των νόμων, εντοπισμός αν όχι όλων τουλάχιστον των σκανδαλωδών υποθέσεων παράνομου πλουτισμού και η επιβολή κυρώσεων και δημεύσεων.  Ο έλεγχος των υπόπτων στις λίστες της φοροδιαφυγής και των μεγαλοκαταθετών του εξωτερικού πρέπει να εντατικοποιηθεί ακόμη περισσότερο και να φέρει απτά αποτελέσματα.

Απαιτείται επίσης ένα δικαιότερο φορολογικό σύστημα τόσο όσον αφορά την φορολόγηση των εισοδημάτων όσο κυρίως την φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας. Ο ΕΝΦΙΑ πρέπει να αλλάξει, να μετατραπεί σε ενιαίο φόρο κατοχής ακινήτων με δίκαιο και αναλογικό τρόπο(π.χ με εξαίρεση της πρώτης κατοικίας έως ορισμένα τετραγωνικά), και να αποτελέσει την βασική πηγή χρηματοδότησης μιας πραγματικά ανεξάρτητης τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ολα τα παραπάνω εξαρτώνται ωστόσο από την πορεία των δημόσιων οικονομικών τα οποία με τη σειρά τους ελέγχονται από τους δανειστές και είναι συνάρτηση της πορείας της οικονομίας και της δυνατότητας των πολιτών να πληρώσουν. Αυτός ο φαύλος κύκλος μπορεί να γίνει ενάρετος και δίκαιος εάν η οικονομία αποκτήσει ξανά θετικό πρόσημο.  Και εδώ ερχόμαστε στη δεύτερη αλληλένδετη προυπόθεση.

2.  Η δίκαιη ανάπτυξη και οι επενδύσεις.  Είναι προφανές ότι η χώρα δεν αντέχει και έβδομο χρόνο ύφεσης. Η ελληνική οικονομία έχει πιάσει βέβαια πάτο με συσσωρευμένη απώλεια περίπου του 27% του ΑΕΠ της από το 2008 αλλά η θετική αντίδραση για να είναι επιτυχημένη και να έχει διάρκεια απαιτεί σχέδιο και συντονισμό.

Είναι γεγονός ότι καμία πολιτική δύναμη μέχρι τώρα και ιδίως μετά την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης, δεν μπόρεσε να προσφέρει τους πολίτες ένα σαφές, ολοκληρωμένο και συνεκτικό σχέδιο παραγωγικής, οικονομικής και θεσμικής ανασύνταξης της χώρας. Το παλαιό, διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό των κομμάτων του κλασσικού δικομματισμού(ΠΑΣΟΚ, ΝΔ), έδειξε πλήρως την ανικανότητά του στο τομέα αυτόν. Οχι μόνο δεν είχε κανένα σχέδιο για τη χώρα, όχι μόνο δεν μπόρεσε στα 8 χρόνια της κρίσης να διατυπώσει κάποιες προτάσεις αλλά έκανε κάτι χειρότερο. Επαναπαύθηκε στο σχέδιο των ξένων σωτήρων τους και υιοθέτησε ουσιαστικά τα μνημόνια ως το μόνο σχέδιο για τη χώρα.

Δυστυχώς ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν εκλέχθηκε στην εξουσία τον Ιανουάριο του 2015,, είχε κάποιο συγκεκριμένο ολοκληρωμένο σχέδιο για τη χώρα. ΤΑρκέσθηκε στην αμφισβήτηση του Μνημονίου χωρίς να αντιπροτείνει κάτι άλλο, έναν άλλον δρόμο, ένα οικονομικό και πολιτικό σχέδιο, με αρχή, μέση και τέλος. Που να περιγράφει τα συγκεκριμένα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες και να προτείνει λύσεις.

Με μεγάλη αργοπορία και βραδείς ακόμη ρυθμούς, το κυβερνητικό επιτελείο, επιχειρεί το τελευταίο διάστημα να εισάγει στον δημόσιο διάλογο  ζητήματα που αφορούν την ατζέντα της Ελλάδας του 2021. Στελέχη της κυβέρνησης μιλούν πρακτικά για ένα πενταετές πρόγραμμα  οικονομικής ανάκαμψης και πολιτικής ανασυγκρότησης, σκιαγραφώντας κάποιους στόχους του.

Είναι προφανές, ότι αυτό που προσπαθεί να αρθρώσει η κυβέρνηση δεν έχει χαρακτηριστικά ολοκληρωμένου προγράμματος, περιέχει όμως κάποια σημαντικά ψήγματά του.

Οικονομική ανάπτυξη και θεσμική ανασυγκρότηση

Για παράδειγμα, η θέση ότι δεν μπορεί από μόνη της η οικονομική ανάπτυξη να λύσει το ελληνικό πρόβλημα εάν δεν συνοδευθεί από θεσμική και πολιτική επανίδρυση του ελληνικού κράτους είναι απολύτως σωστή. Εξ ού κι έχει νόημα να προσχωρήσει η συνταγματική αναθεώρηση και ο περιορισμός της διαπλοκής.

Επίσης η ανάπτυξη δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα εάν δεν είναι δίκαιη, δεν αποκαθιστά δηλαδή παλαιές αδικίες και στρεβλώσεις σε όλα τα επίπεδα και δεν δίνει διέξοδο αξιοπρέπειας σε όλους τους Ελληνες.

Η κυβέρνηση αν μη τι άλλο, αντιλαμβάνεται πλήρως  την κρισιμότητα της στιγμής και την ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη στη χώρα. Γι αυτό και στηρίζει ή επιθυμεί να στηρίξει την αναπτυξιακή διαδικασία, όπως δείχνει και ο νέος αναπτυξιακός νόμος αλλά και τα προγράμματα ΕΣΠΑ που υλοποιεί, σε διαδικασίες ισότιμες και αδιάβλητες.

Επίσης η εκφρασμένη βούληση της κυβέρνησης να ενισχύσει τους θεσμούς κοινωνικής οικονομίας, ως ένα νέο πυλώνα παραγωγικότητας που θα ωθήσει προς τη δίκαιη ανάπτυξη. Ομως κι εδώ δεν αρκούν οι καλές προθέσεις, Χρειάζεται σχεδιασμένη παρέμβαση και στοχευμένη προσπάθεια.

Αλλά και ανάπτυξη χωρίς φαινόμενα νέας διαπλοκής

Η λογική της παραγωγής και οικειοποίησης πλούτου από ημετέρους, φίλους και παρατρεχάμενους υπουργών, πολιτικών παραγόντων και διαπλεκόμενων με το κράτος επιχειρηματιών φαίνεται ότι φτάνει στο τέλος της. Η για να το πούμε σωστά, θα πρέπει να φτάσει στο τέλος της. Αλλιώς θα έχουμε μιά από τα ίδια, αλλά με «αριστερό» προσωπείο.

Για να το πούμε καθαρά: Αυτό που χρειάζεται ο τόπος δεν είναι μια παλαιού τύπου, εργολαβική ανάπτυξη και μια νέα «αριστερή» διαπλοκή που θα την στηρίζει. Αλλά όντως μια ¨δίκαιη» ανάπτυξη χωρίς φαινόμενα διαπλοκής.

Επενδύσεις, χρέος και νεοφιλελευθερισμός

Οσον αφορά τις επενδύσεις αυτό είναι τεράστιο θέμα που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την επίλυση του ζητήματος του χρέους που θα φέρει την οικονομική σταθερότητα που απαιτείται. Ομως δεν πρέπει να φτάσουμε στο άλλο άκρο. Εκεί που η όποια «επένδυση» θεωρείται πανάκεια, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη άλλες σημαντικοί κοινωνικοί παράμετροι όπως η προστασία του περιβάλλοντος, με το οποίο συγκρούεται σχεδόν εξ αρχής το επιχειρηματικό κέρδος. Εδώ λοιπόν απαιτείται ένα ξεκάθαρο θεσμικό πλαίσιο, με άμεσες και γρήγορες διαδικασίες αλλά με γνώμονα πάντα την αποτελεσματική προστασία του δημοσίου συμφέροντος.

Το μεγάλο πρόβλημα της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο ζήτημα αφορά πάντως τις αποκρατικοποιήσεις ή ακόμη και την λεγόμενη αξιοποίηση της ιδιωτικής περιουσίας του κράτους και των δημοσίων ακόμη και κοινωφελών οργανισμών. Μπορεί οι κυβερνητικοί παράγοντες να διαβεβαιώνουν ότι δεν θα πωληθούν φορείς όπως η ΕΥΔΑΠ ή η ΔΕΗ, οι βουλές όμως των δανειστών-εταίρων-θεσμών είναι διαφορετικές. Η σύγκρουση που αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα στην ΕΕ  και η αμφισβήτηση των ακραίων νεο-φιλελεύθερων πολιτικών, μπορεί να μας δώσει κάποια διέξοδο.

Στο πλαίσιο αυτό, και με γνώμονα ότι πολλά πλέον παίζονται όχι μόνο σε ελληνικό αλλά σε ευρωπαικό επίπεδο, καθώς δοκιμάζεται ανοικτά η συνοχή της ΕΕ από το Brexit, έχει ενδιαφέρον και η τοποθέτηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, τόσο στην διάσκεψη των Νότιων χωρών της Ευρώπης στην Αθήνα όσο και στην Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης που ακολουθεί.

Ειδικά στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός είναι υποχρεωμένος να παρουσιάσει επιτέλους το ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης-ανάτασης της χώρας.

Το νέο συντονιστικό διυπουργικό όργανο για ανάπτυξη-επενδύσεις

 

Εχει σημασία ωστόσο ότι ήδη για τον καλύτερο συντονισμό του κυβερνητικού έργου για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις συγκροτήθηκε διυπουργικό όργανο, που συνεδρίασε ήδη μια φορά την Τετάρτη.

Στόχος είναι το κυβερνητικό αυτό όργανο να συνεδριάζει ακόμη και μία φορά την εβδομάδα, αν αυτό είναι αναγκαίο.

Στο όργανο αυτό θα προεδρεύει ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης και θα συμμετέχουν ο έτερος υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς (που εργάζεται άλλωστε για την προσέλκυση επενδύσεων από το εξωτερικό), καθώς και οι υπουργοί του οικονομικού –αναπτυξιακού κύκλου, Γιώργος Σταθάκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Πάνος Σκουρλέτης, Χρήστος Σπίρτζης, Θεοδώρα Τζάκρη, ο υφυπουργός Εξωτερικών και ο γ.γ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του ΥΠΕΞ, Δημήτρης Μάρδας και Γιώργος Τσίπρας αντιστοίχως, επίσης ο γ.γ. Συντονισμού Δημήτρης Παπαγιαννάκος, ο Δημήτρης Κοντοφάκας εκπροσωπώντας τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη, αλλά και ο Στέργιος Πιτσιόρλας, πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ.

Ομως το πρόβλημα δεν είναι τα όργανα αλλά το ποια πολιτική εφαρμόζουν και το ποιό πρόγραμμα υλοποιούν,

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here