«Το να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου είναι η πιο γενναία πράξη». Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Κων. Μάρκελλο

Συνέντευξη: ΜΑΡΙΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Μια μαύρη κωμωδία για την οικονομική κρίση, την μετανάστευση, το ποδόσφαιρο, τα παράλληλα σύμπαντα, τα όνειρά μας για επιτυχία και ένα καλύτερο μέλλον, τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια.

Η ομάδα «This Famous Tiny Circus»theater group παρουσιάζουν την μαύρη κωμωδία του Sergi Belbel “Οφσάιντ”.

Το «Οφσάιντ-Εκτός Παιδιάς» είναι η ιστορία πέντε χαρακτήρων σε καιρό  οικονομικής κρίσης. Για την παράσταση , μιλάει στο Press Publica , ο σκηνοθέτης  Κωνσταντίνος Μάρκελλος.

Μιλήστε μας για τον  Sergi Belbel ένας από τους αναγνωρισμένους σύγχρονους θεατρικούς συγγραφείς. 

Ο Σέρτζι Μπελμπέλ είναι ένας από τους σημαντικότερους, ιδιοφυέστερους και πρωτότυπους συγγραφείς της εποχής μας. Η βαθειά αγάπη του για τον άνθρωπο, η διεισδυτική ματιά του και η γνώση της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, η κοινωνική και πολιτική ευαισθησία που τον διακρίνουν σε συνδυασμό με το συγγραφικό του ταλέντο δημιουργούν ένα κράμα ουσιαστικής δημιουργικότητας ικανό να παράξει έργο εν δυνάμει «κλασικό».

Κλασικό υπό την έννοια ότι ενώ τα έργα του αφορούν τόσο πολύ το σήμερα (οι αναφορές και η θεματολογία τους είναι απολύτως σύγχρονες και αναγνωρίσιμες), την ίδια στιγμή καταφέρνουν να προεκτείνουν την θεματική τους προς τόσες πτυχές της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης και με τέτοια δραματουργική δεινότητα από την πλευρά του δημιουργού τους, αλλά και να ανοίγουν σε τόσες πολλές και διαφορετικές ερμηνείες, που στο τέλος καταλήγουν να μιλάνε για τον άνθρωπο ως οντότητα εν γένει.
Στα έργα του Μπελμπέλ τα βασικά θέματα, ακόμα και η πλοκή η ίδια δεν είναι παρά μόνο αφορμές για βαθειά και σε πολλά επίπεδα προσέγγιση-έρευνα, για αντικειμενική και ευθεία αξιολόγηση, και τέλος για ειλικρινή αποδοχή, ή και όχι, της ανθρώπινης φύσης, στα μέτρα των σπουδαίων συγγραφέων της ιστορίας. Πιστεύω ακράδαντα πως οι μελλοντικές γενιές θα διαβάζουν και θα ανεβάζουν Μπελμπέλ περισσότερο από κάθε άλλον σύγχρονό μας συγγραφέα.

Τι αποκομίσατε από την επίσκεψή του στη χώρα μας  που ήρθε καλεσμένος σας;

Η χαρά για την αποδοχή της πρόσκλησής μας, η τιμή που μας έκανε να παρευρεθεί στην πρεμιέρα του δικού του και δικού μας «ΟΦΣΑΪΝΤ», αλλά και το μέγεθος του αποτυπώματος που άφησε μέσα μας η συναναστροφή με έναν τόσο σημαντικό (και απόλυτα δοτικό) άνθρωπο του θεάτρου μας πλούτισε ως ανθρώπους και ως καλλιτέχνες.

Τον ευχαριστούμε για κάθε στιγμή και κάθε σκέψη που μοιράστηκε μαζί μας, κυρίως δε για την γενναιόδωρη επιβράβευση της δουλειάς μας, η οποία ευτύχησε και «κατάφερε να ανεβάσει στην σκηνή την ζωή που είχε συλλάβει στο μυαλό του και σχεδιάσει στο χαρτί», όπως είπε ο ίδιος.
Κύριο μέλημά μας από την πρώτη στιγμή που επιλέξαμε να παρουσιάσουμε το «ΟΦΣΑΪΝΤ» ήταν να αποκωδικοποιήσουμε με σαφήνεια την πρόθεση του συγγραφέα του και να αναδείξουμε με συνέπεια και αίσθημα ευθύνης τα συστατικά εκείνα του έργου που θα το έκαναν άμεσα προσλήψιμο από τον θεατή, χωρίς να του αφαιρέσουμε το δικαίωμα να το απολαύσει με την «μέθοδο» που ο δημιουργός του έργου σκόπευε να χαρίσει την ευχαρίστηση στο κοινό του. Ας μην ξεχνάμε πως είναι μια μαύρη κωμωδία, μια κωμωδία «υψηλού κινδύνου» όπως την ονομάζει ο ίδιος, αλλά και υψηλής αισθητικής και αξίας, θα προσθέταμε εμείς.

Γιατί επιλέξατε να παρουσιάσετε τη μαύρη κωμωδία «Οφσάιντ»; Τί στοιχεία σας προσέλκυσαν στο κείμενο.

Το «ΟΦΣΑΪΝΤ» γράφτηκε το 2009, δυο χρόνια μετά την χρηματοπιστωτική κρίση στην Ισπανία, την «πύλη εισόδου» -όσον αφορά την Ευρώπη- αυτής της νέας πραγματικότητας που καθορίζει πλέον τις ζωές μας.

Το έργο σε πρώτο επίπεδο μιλάει για μια ευκατάστατη οικογένεια η οποία αρνείται να δεχτεί ότι η οικονομική κρίση μπορεί να διαταράξει την καλά τακτοποιημένη ζωή της, αλλά όταν αντιλαμβάνεται το μέγεθος της αδυναμίας της να διατηρήσει τα κεκτημένα αντιδρά σπασμωδικά, σπρωγμένη από το ένστικτο της επιβίωσης και «υψώνεται» σε συμπεριφορές που θα περίμενε κανείς να βρει μόνο ανάμεσα στα μέλη κάποιας αγέλης άγριων ζώων.
Το έργο μιλάει επίσης για την ροπή μας να κατασκευάζουμε «ανώδυνα αντίδοτα»ώστε να αντέχουμε τις μικρές αντιξοότητες ή τις δυστυχίες του βίου μας στην προσπάθειά μας να κάνουμε την ευτυχία μια χειροπιαστή πραγματικότητα. Τι είναι αυτό που μας ανεβάζει σε μια εξέδρα, άγνωστους μεταξύ αγνώστων να προσπαθούμε να συντονίσουμε το πάθος μας για μια πρόσκαιρη ικανοποίηση που μπορεί να μας χαρίσει «…ένα πράγμα τόσο γελοίο, αφηρημένο και παράλογο, όσο είναι μια άσπρη μπάλα που περνάει μια γραμμή ζωγραφισμένη κάτω από τρία δοκάρια…»;

Τι είναι αυτό που επιτρέπει να αντικαθιστούμε τις μικρές και ουσιαστικές χαρές της καθημερινότητας που θα μπορούσαμε να κερδίσουμε μέσα από μια πιο σύνθετη, ομολογουμένως, αλλά και ισχυρότερη -σε σημασία και ανταπόδοση- διαχείριση των κοινωνικών και προσωπικών μας σχέσεων με την στιγμιαία απόλαυση μιας συλλογικής ευτυχίας που στερείται κάθε χαρακτήρα δημιουργίας ή εξέλιξης, αντιθέτως εμπεριέχει στον πυρήνα της φιλοσοφίας της την καταστροφή (του αντιπάλου), τον πόλεμο (αφού ζητούμενο είναι η επίδειξη ισχύος, ή η νίκη); Γιατί, τελικά, ως κοινωνία μας αρέσει τόσο το ποδόσφαιρο;
Το έργο μιλάει, τέλος,με όρους κβαντικής φυσικής, για την ανάγκη μας να ξεφύγουμε από μια πραγματικότητα που δεν μας χωράει, για τα όνειρά μας, για τις επιθυμίες μας και την αναστολή των επιθυμιών μας, για παράλληλα σύμπαντα όπου όλα είναι δυνατά να συμβούν και να λεχθούν -από την πιο σκληρή αλήθεια ως την πιο αληθοφανή ωμότητα- αλλά και για την νομοτελειακή διαπίστωση πως η μόνη αυθεντική και χειροπιαστή απόδειξη της ύπαρξής μας είναι η στιγμή ακριβώς που αποκτούμε συνείδηση του πεπερασμένου της ίδιας της ύπαρξης ως έννοια, αφού ακόμα κι αυτή η στιγμή πέθανε την ίδια ώρα που γεννήθηκε, και όσες στιγμές γεννηθούν εις το εξής και εις τους αιώνες των αιώνων, εμπεριέχουν αυτήν την ίδια γνώση, που τις καθιστά πανομοιότυπες, άρα σε μία και μόνη από αυτές στιγμή μπορεί κανείς να δει το σύμπαν.

Η τελευταία σκηνή του έργου συμπυκνώνει αριστοτεχνικά την παραπάνω θεωρία λειτουργώντας (συμπληρωματικά με κάποιες άλλες εξαιρετικά κωμικές -όπως η σκηνή του φανταστικού φόνου του παππού ή η επίσκεψη της απατημένης συζύγου του λατινοαμερικάνου μετανάστη Ρίκυ, της Μελίντα, στο δωμάτιο της Λίζας) ως η χορδή που συγκρατεί τις τρεις παράλληλες πλοκές του έργου.

Η απλότητα, η εξυπνάδα και το χιούμορ με τα οποία διαχειρίζεται ο Μπελμπέλ τα παραπάνω θέματα, σε συνδυασμό με την παιχνιδιάρικη πλοκή και την κινηματογαρφική -σε δομή και σε ταχύτητα- γραφή του, σε κάνουν να απολαμβάνεις κάθε στιγμή που δουλεύεις αυτό, γι’ αυτό και με αυτό το έργο!

Έχετε δημιουργήσει την ομάδα “This Famous Tiny Circus”. Πότε γεννήθηκε και τί προκύπτει τελικά μέσα από μια ομαδική συνεργασία;

Οι This Famous Tiny Circus γεννήθηκαν το 2012, ως ένας τόπος «εκτόνωσης» της κοινής ανάγκης δυο ανθρώπων, του γράφοντος και της συνεργάτιδός μου, Ελένης Στεργίου για πραγματική, ελεύθερη και χωρίς όρια δημιουργία.

Ή, καλύτερα, πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε με την ελευθερία και μέσα στα όρια στα οποία εμείς -προσωπικά- αισθανόμαστε ασφαλείς, αληθινά δημιουργικοί και «εν κινήσει», γεμάτοι κίνητρα;

Κάθε καλλιτέχνης οφείλει να θέσει αυτό το ερώτημα στον εαυτό του. Γνωρίζοντας, παράλληλα, πως δεν υπάρχουν καλά και κακά κίνητρα, λίγη ή περισσότερη ελευθερία, σωστά και λάθος όρια. Υπάρχουν μόνο μεγάλες ανάγκες και αναπόφευκτες επιλογές.

Υπάρχουν στιγμές που καλείσαι να επιλέξεις, να κάνεις αυτήν την βίαιη πράξη της επιλογής. Η βία προκύπτει από την υποχρέωση να αρθρώσεις λόγο, να πάρεις θέση ή να αναλάβεις μια ευθύνη. Το να αναλάβεις την ευθύνη του ίδιου σου του εαυτού, είναι η πιο γενναία πράξη που μπορεί κανείς να φανταστεί.

Εμείς επιλέξαμε να έχουμε την ευθύνη. Πολλές φορές είναι μεγάλη, γιατί υπάρχουν και οι άνθρωποι, οι συνεργάτες. Χωρίς τον άνθρωπο δεν υπάρχει θέατρο, δεν υπάρχει τίποτα. Από την στιγμή που το συνειδητοποιείς αυτό, η ομαδική συνεργασία μπορεί να σου χαρίσει έντονα συναισθήματα πάνω και κάτω από την σκηνή, στιγμές με ουσία και σχέσεις με διάρκεια, εξέλιξη προσωπική και καλλιτεχνική, το θέατρο μετατρέπεται σε ελιξίριο ζωής, εν ολίγοις.

Τίποτα από αυτά, φυσικά, δεν έρχεται αναίμακτα, χωρίς σκληρή δουλειά, συγκρούσεις, διαφωνίες ή απογοητεύσεις. Το σημείο ισορροπίας είναι προϊόν αντίρροπων δυνάμεων, αλλά την ισορροπία στην περίπτωση του θεάτρου μπορεί να την αποκαλέσει κανείς και «υγεία», και είναι απόλυτα υγιές μια ομάδα συνεργατών να περνά από όλες τις φάσεις μέχρι να πάψει να ταλαντεύεται και να βρεθεί σε σταθερή δημιουργική πορεία.

Φυσικά, η εμπειρία είναι καταλυτικός παράγοντας και στην παραγωγή του «ΟΦΣΑΪΝΤ», εκτός από την σταθερή ομάδα των υπολοίπων συντελεστών-συνεργατών μας, απολαμβάνουμε την τιμή και την ευχαρίστηση, να συνδημιουργούμε με έμπειρους και καταξιωμένους και ικανότατους ηθοποιούς, όπως είναι ο Φαίδων Καστρής, η Άννα Κουτσαφτίκη, ο Κώστας Ανταλόπουλος, ο Γιάννης Καπελέρης, οι οποίοι έχουν πολύ μεγάλο μερίδιο «ευθύνης» τόσο για την ισορροπία της ομάδας όσο και για την ποιότητα της δουλειάς μας. Ευχόμαστε και στο μέλλον να συνεχίσουμε να συναντούμε σπουδαία έργα και να συνυπάρχουμε με σπουδαίους ανθρώπους.

INFO:
Πότε: 25 Ιανουαρίου – 26 Απριλίου 2016
Πού: Από ΜηχανήςΘέατρο, Ακαδήμου 13 Μεταξουργείο
Παραστάσεις: Δευτέρα &Τρίτηστις 20.00
Τηλ. Κρατήσεων: 210-5231131

Συντελεστές
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μάρκελλος
Βοηθός Σκηνοθέτη:ΕλένηΣτεργίου
Σύμβουλος Δραματολογίου-Θεατρολόγος: Βασιλική Δεμερτζή
Μουσική: Σταύρος Παπασταύρου
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Σχεδιασμός Φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Επιμέλεια Κίνησης: Βαγγέλης Πιτσιλός
Σχεδιασμός Ήχου: Λεονάρδος Γαλανάκης
Φωτογραφίες Παράστασης:Γιάννης Πρίφτης

Παίζουν:
Φαίδων Καστρής | Άννα Κουτσαφτίκη | Κώστας Ανταλόπουλος | Γιάννης Καπελέρης | ΕλένηΣτεργίου|

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here