Το κουτοπόνηρο “παιχνίδι των ποσοστών” σε βάρος των εκπαιδευτικών με αναπηρία  

 

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Αν θέλουμε να (εξακολουθούμε να) σκεφτόμαστε με όρους ευνομούμενης πολιτείας, τα πράγματα στη συγκεκριμένη περίπτωση – έχει να κάνει με τα κριτήρια πρόσληψης των εκπαιδευτικών με αναπηρία – είναι απλά:

Αφενός, στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο που “προστατεύει” το δικαίωμα στην απασχόληση των ανθρώπων με αναπηρία (υπηρετώντας τη λογική των θετικών διακρίσεων) εντάσσονται και οι άνθρωποι με ποσοστά αναπηρίας 50% και άνω, όχι μόνο οι έχοντες πολύ υψηλά ποσοστά. Αφετέρου, είναι επί μακρόν πλέον διαπιστωμένο ότι οι αρμόδιες επιτροπές ΚΕΠΑ “υπηρετούν την τάση” πιστοποίησης χαμηλών ποσοστών ακόμα και σε σκαστές περιπτώσεις “βαριάς” λεγόμενης αναπηρίας.

Ο συνυπολογισμός των δυο παραπάνω “πραγματικοτήτων” καθιστά αυτονόητο το ότι στα λεγόμενα κοινωνικά κριτήρια για την πρόσληψη των εκπαιδευτικών με αναπηρία δεν μπορεί παρά να εντάσσονται όλοι οι υποψήφιοι προς πρόσληψη εκπαιδευτικοί με ποσοστό αναπηρίας από 50% και άνω, συν βέβαια – προστατευτικός χαρακτήρας του ισχύοντος πλαισίου – όσοι έχουν τέκνο με ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω.

Καθαρές κουβέντες! Είτε στην Ελλάδα πράγματι ισχύει, άρα και εφαρμόζεται, προστατευτικό θεσμικό πλαίσιο του δικαιώματος στην απασχόληση, είτε όχι. Η παράσταση ισχύος του, ή αλλιώς τα ανόητα παιχνίδια με τα ποσοστά και η επιβολή άνωθεν στις αρμόδιες υπηρεσίες/ κέντρα πιστοποίησης τους της ψευδό-ανάγκης να τα “χαμηλώνουν” ώστε να μειώνεται περαιτέρω ο αριθμός των δικαιούχων πρόσληψης, δε συνάδουν με τα “στοιχειώδη” που ορίζουν μια ευνομούμενη πολιτεία. Εάν και όταν, κάποια στιγμή, η δύσκολη περίοδος των περιορισμένων δυνατοτήτων για προσλήψεις στον δημόσιο εκπαιδευτικό τομέα θα παρέλθει, όλα αυτά τα εξόχως  “κουτοπόνηρα” είναι βέβαιο – “ουδέν μονιμότερο του προσωρινού” διδάσκει η εμπειρία – ότι θα παραμείνουν στη “θέση” τους. Και αν έτσι συμβεί (που έτσι θα συμβεί), για να αποκατασταθούν (αν αποκατασταθούν) θα χρειαστούν χρόνια πολλά. Γιατί; Η απάντηση έχει να κάνει με την ενεργοποίηση κοινωνικών αυτοματισμών, δεν είναι του παρόντος.

Επί του παρόντος: Η διαρκής προσπάθεια ελέγχου των κοινωνικών αυτοματισμών δια της κουτοπονηριάς είναι ο σίγουρος δρόμος/ τρόπος διαρκούς ανατροφοδότησής τους. Ο κάθε στοιχειωδώς μορφωμένος πολιτικά νους το γνωρίζει, από την Τρίτη 19 Απριλίου – όπου το ζήτημα της κουτοπόνηρης διαχείρισης του προστατευτικού πλαισίου απασχόλησης σε βάρος των εκπαιδευτικών με αναπηρία τέθηκε ενώπιον της από εκπρόσωπο της εθνικής συνομοσπονδίας αναπήρων – οφείλει να το έχει πληροφορηθεί και η Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής. Τώρα που πια το “πληροφορήθηκε” μένει να διαπιστωθεί – λίαν προσεχώς – και αν το κατάλαβε.

Βοήθημα εκπαιδευτικό (για να διευκολυνθούν στη κατανόηση): Η αναγκαιότητα των λεγόμενων προστατευτικών νομοθεσιών αυτού του τύπου, είναι αντιληπτή επί της αρχής. Η θέσπισή τους εκφράζει την αναγνώριση της ανάγκης ισχύος της αρχής των θετικών διακρίσεων ως κρίσιμης προϋπόθεσης για την διεκδίκηση ρόλου κοινωνικής ισοτιμίας. Είτε η ανάγκη ισχύος της αρχής αυτής αναγνωρίζεται – όπως συμβαίνει σε όλα τα λεγόμενα προηγμένα κράτη – είτε όχι. Και το ένα και το άλλο που το “κουτοπόνηρο παιχνίδι με τα ποσοστά αναπηρίας” πρεσβεύει, δεν μπορεί να αναγνωριστεί από έναν στοιχειωδώς μορφωμένο νου παρά ως διαρκές, αδιάψευστο πιστοποιητικό πολιτικής και κοινωνικής καθυστέρησης.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here