«Το καινούργιο πρόσωπο του Αυτοκράτορα»: Ενα παραμύθι κι ένα σχόλιο με αφορμή την αγγελία για αποκριάτικες στολές προσφυγόπουλων

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ

ΦΩΤΟ: ΕUROKINISSI(ΣΤ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ)

 

«Αποκριάτικη στολή μικρού πρόσφυγα. Τιμές 24-36 ευρώ». Με αφορμή την αγγελία αυτή στο διαδίκτυο, ένα παραμύθι κι ένα σχόλιο

Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές…

Το καινούργιο πρόσωπο του Αυτοκράτορα

Κάποτε  βασίλευε ένας Αυτοκράτορας. Τίποτα δεν τον ένοιαζε, εκτός από τον εαυτό του. Είχε μέτρια εμφάνιση αλλά οι δίαιτες, οι μάσκες ομορφιάς και οι μικροεπεμβάσεις, είχαν βελτιώσει  την εικόνα του. Καμάρωνε σε κάθε ευκαιρία. Και να οι πόζες: Ο Μεγαλειότατος στον θρόνο, ο Υψηλότατος τρέχοντας στους αγώνες, ο Ενδοξότατος στην  ιππασία. Αειθαλής, αρυτίδωτος. Τα βράδια κοίταζε το πρόσωπό του στον χρυσό καθρέφτη, χάιδευε το μάγουλό του: «Αγόρι μου, δεν θα γεράσεις ποτέ», έλεγε, «θα λάμπεις και θα εντυπωσιάζεις πάντα».

Ο χρόνος ύπουλα και αθόρυβα έκανε τη δουλειά του. Το πρόσωπο του Αυτοκράτορα πολιορκήθηκε με ρυτίδες. Δυο νερουλά σακουλάκια κάτω από τα μάτια του έκαναν μελαγχολικές υπογραμμίσεις. Παρενθέσεις γύρω από τα χείλη του επιβεβαίωναν  στους απελπισμένους υπηκόους , ότι πλούσιοι και φτωχοί σε κάποια θέματα έχουμε μοίρα κοινή. Αχ! Ο Αυτοκράτορας δεν ήταν  φρέσκος και ζουμερός. Ήταν  ξηρός και αφυδατωμένος. Πανικοβλήθηκε και, πριν πέσει σε κατάθλιψη, οι σύμβουλοί του βρήκαν και του έφεραν τους ειδικούς των ειδικών. Γνώστες αισθητικής και αναισθητικής.

Έφτασαν και  του ανακοίνωσαν: «Η μέθοδός μας, Μεγαλειότατε, αναζωογονεί τα κύτταρα. Λασπόλουτρα καμένης  γης, υδροθεραπείες με εκχύλισμα δακρύων, εντριβές με ξύσματα βομβαρδισμένων χωρών… εγγυώνται αόρατη φθορά.

«Καταπληκτικά!» είπε ο Αυτοκράτωρ, «αρχίστε αμέσως».
«Βεβαίως!  Πρέπει όμως να ξέρετε πως η μέθοδός  μας έχει και υλική και πνευματική διάσταση! Η θεραπεία μας γίνεται αντιληπτή μόνο από έξυπνους και άξιους της θέσεώς τους».

Άρχισαν! Για αρκετό καιρό θα αποχωριζόταν τον καθρέφτη του. Λάμπες ακτινοβολούσαν. Χοάνες με ιριδίζουσες σαπουνόφουσκες του έκαναν μαλάξεις. Στο βάθος ακούγονταν φωνές διαμαρτυρόμενων. Ήτανε τόσο μακριά. Λέξη δεν ξεχώριζε.

Στα δέντρα,  πουλιά τιτίβιζαν. Και το πουλί του παραμυθιού, που είναι παντού και μόνο αλήθεια λέει, δεν κελαηδούσε σαν πουλί δεν μίλαε σαν αηδόνι, μον’ κελαηδούσε κι έλεγε μ’ ανθρώπινη λαλίτσα: «Η γη τραντάζεται συθέμελα! Η γη τραντάζεται συθέμελα!»

Ο Υψηλότατος φορούσε ωτοασπίδες. Είχε μόνο την έγνοια του. Κάλεσε τον Υπουργό. «Πώς σου φαίνομαι;» ρώτησε.

Ο Υπουργός σκέφτεται: «Δεν είναι δυνατόν! Ακούω φωνή, βλέπω ρόμπα μεταξωτή περίτεχνες παντόφλες… Πρόσωπο όμως,  κενό. Είμαι βλάξ ή δεν μου αξίζει το υπουργείον;» «Λοιπόν, λέγε!» ανυπομονεί ο βασιλιάς. «Θαύμα! Είστε θαύμα!»

Και επειδή τα παχιά  λόγια είναι επίσης θεραπεία κάλεσε και τον Αυλάρχη του. «Πώς σου φαίνομαι;» Κοιτάζοντας το απόλυτο κενό, ο Αυλάρχης απάντησε. «Ωραιότερος από ποτέ!» Η εξυπνάδα για κάποιους είναι δεδομένη και ο θώκος δεν ρισκάρεται…

Τέλος της θεραπείας! Στέκεται, επιτέλους, μπροστά στον καθρέφτη. Τίποτα δεν βλέπει, κενό. Μετά από χρόνια, προβληματίστηκε λίγο: «Ούτε πρόσωπο ούτε σώμα βλέπω. Λες να είμαι χαμηλής νοημοσύνης;  Ώρες είναι τώρα να αμφισβητήσω τον εαυτό μου. Ο καθρέφτης φταίει. Θα τον καθαιρέσω! Θεραπευτές μου, εύγε! Σας διορίζω υπουργούς Ευζωίας και Αναισθητικής αγωγής. Θέλω κόσμο, χειροκροτήματα …»

Πλήθος καλεσμένων, υποκλίνονται, τρώνε, πίνουν. Ένα παιδί σκαρφαλώνει στο δέντρο για να δει καλύτερα. Βλέπει και φωνάζει: «Αυτό το κουστούμι είναι αδειανό!» Ένας περαστικός ποιητής  άκουσε. Πήρε κουράγιο και φώναξε κι αυτός: «Ακούστε τη φωνή του παιδιού!»

Και το πουλί του παραμυθιού το κελάηδησε παντού. Έτσι το έμαθα κι εγώ και το επιβεβαιώνω: Από παιδί και ποιητή μαθεύεται η αλήθεια.

Ο Άντερσεν είδε τον αυτοκράτορα γυμνό. Χρόνια πριν, εγώ είδα άδειο το κουστούμι του. Είδα το κέλυφος χωρίς σώμα και έγραψα την παραπάνω ιστορία. Στον Μόλυβο  φέτος είδα σώματα μικρών παιδιών, την ένσαρκη αγωνία τους να μεταφέρεται μέσα στην άγρια θάλασσα του φόβου, στου βοριά το έλεος. Είδα την ελπίδα τους να σβήνει. Πόσο αξίζει η ψυχή του μικρού παιδιού; 24-36€, όσο ένα ρούχο για πάρτι μασκέ;

Η Γαλάτεια Καζαντζάκη έγραψε: «Μ’ από την κόλασή μου σου φωνάζω: εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω!» Η μανούλα μου πάλι επέμενε πως η τιμή, η εντιμότητα, ούτε πουλιέται ούτε αγοράζεται. Και οι πιο παλιοί  Έλληνες το είπαν καλύτερα από όλους: «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος». Ο καημένος ο άνθρωπος! Φαντάσου να είναι και μικρός σε ηλικία και όχι μόνο να διώκεται και να θαλασσοπνίγεται αλλά να πρέπει και να ντυθεί μασκέ τον πόνο του άλλου.

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here