Τι είπε ο Ροβεσπιέρος στον Ντάϊζελμπλουμ;


   του Αλέξανδρου Ασωνίτη, συγγραφέα                  
      Βία στην βία της Ευρώπης! Μια σκηνή, μια απολαυστική χαρούμενη πιθανότητα,  κάνει ήδη το γύρο της Ευρώπης, δηλαδή ό,τι υπάρχει σ’ αυτήν ευπρεπές και πολιτισμένο από το συνονθύλευμα δολοφόνων και αρχιλήσταρχων: Στην πόλη της αρρώστειας, την Κράνκφουρτ, όπως λογοπαίζουν με την Φρανκφούρτη  οι ναζί χιουμορίστες, στο κέντρο της, υψώνεται ο νεοπαγής πύργος της ΕΚΤ, κόστους μόνο 1 δις, 300 εκατ. ευρώ. Απ’ την  κορυφή του, την οροφή, την ταράτσα, η θέα είναι συγκλονιστική, σήμερα ειδικά που δεν έχει ομίχλη: Η χώρα που γεννάει τέρατα και ναζί, η Γερμανία, απλώνεται βουβή και συντετριμμένη κι αχός ελαφρύς, προσεκτικός  ακούγεται απ’ όλην την Ευρώπη (γιατί αν οι δολοφόνοι Ευρωπαίοι ήξεραν να πενθούν και να κλαίνε, δεν θα ήταν ούτε Ευρωπαίοι ούτε δολοφόνοι, θα ήταν φυσιολογικοί άνθρωποι). Πάνω, στο δάπεδο της οροφής, καμμιά δεκαριά άτομα είναι γονατισμένα, με δεμένα τα χέρια πίσω. Φοράνε τις πορτοκαλί στολές των υποδίκων στο Γκουαντάναμο και των ομήρων των τζιχαντιστών, του φρανκεστάϊν δημιουργήματος της ΕΕ, των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Είναι άτομα γνωστά, πολύ γνωστά σε όλους μας: Πρώτη  (οι Γερμανίδες προηγούνται, κατά το παράδειγμα της Μαγδαληνής Γκέμπελς, συζύγου Ιωσήφ: η Βίβλος τώρα δικαιώνεται), η Μέρκελ. Μετά η Λαγκάρντ. Ο Ντάϊζελμπλουμ. Ο Γιούνκερ, ο Τάσκ, ο Τόμσεν, ο Ρεν –κουράγιο, Όλι-, ο Ντράγκι, ο Παπαδήμος, ο Σουλτς, ο Σόϊμπλε. Είναι περίλυποι, και δεμένοι μεταξύ τους με εκρηκτικά που τους τα έχουν περάσει στον λαιμό. Ένα τεράστιο καλώδιο πέφτει απ’ την οροφή και φτάνει μέχρι κάτω, το έδαφος. Κάποιοι τύποι με μακρυά μαλλιά και παλιομοδίτικο ντύσιμο, κρατώντας τσεκούρια στα χέρια και πίνοντας κρασί από μπουκάλια, είναι έτοιμοι να πυροδοτήσουν  και τα όμορφα κεφάλια του Ντάϊζελμπλουμ, του Σόϊμπλε, της Λαγκάρντ, της Μέρκελ και των υπολοίπων να εκτοξευτούν στροβιλιζόμενα στον αέρα και να γίνουν σκόνη, απαλλάσσοντας την γη απ’ την ψυχική ασχήμια τους. Ποιοι θα κόψουν το καλώδιο; Θα μας το πει ο Γέρουν: Καλέ μας φίλε, τι  σου ψιθύρισε πριν λίγο στο αυτί ο  Ροβεσπιέρος;
         Το μέγιστο λάθος της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού είναι λοιπόν ότι πήγε να αντιμετωπίσει δολοφόνους όχι με καλάσνικωφ, αλλά με χαμόγελο και καλές προθέσεις. Και τους πρόσβαλε βαθύτατα και κατ’ επανάληψιν μιλώντας τους για δίκιο. Αυτοί μόνο από συμφέροντα καταλαβαίνουν, όχι από δίκιο. Το δίκιο είναι γονιδιακός εχθρός τους, το μισούν. Ο πρωθυπουργός και  η κυβέρνηση είναι όμως αθώοι, είναι «θύματα» του ελληνικού τρόπου κοσμοθέασης: Δεν γεννήθηκα για να μισώ, λέει η Αντιγόνη, η Ζακλίν ντε Ρομιγύ γράφει για την «Ηπιότητα της Ελληνικής Σκέψης» (εκδ. Λιβάνη), ο Καζαντζίδης τραγουδάει: «Μες στην χρυσή μου την καρδιά κακία δεν χωράει, αυτή δεν ξέρει να μισεί, μα ξέρει ν’ αγαπάει».
        Τα μελοδραματικά και σπαραξικάρδια αυτά θέλουν να τονίσουν ένα ατράνταχτο ιστορικό γεγονός:  ότι η Ευρώπη και λαοί της διψούν και τρέφονται με αίμα. Αιματοκυλούν όλη την υφήλιο επί 1000 ακριβώς χρόνια, ξεκινώντας απ’ τις σταυροφορίες, ισοπέδωσαν πολιτισμούς και πολιτισμούς, το  αν έχουμε εμείς  να φάμε θα  τους λυγίσει;
        Κι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι αποκλειστικό δημιούργημα των συμφερόντων των ευρωπαΐκών λαών, που δυστυχώς καλύφθηκε απ’ την ψευτοδιαμάχη καπιταλισμού-μαρξισμού, αφού οι κομμουνιστές αθώωσαν τους ναζιστοφασίστες σε μια νύχτα, και λαοί σύμμαχοι του Άξονα έγιναν σε μια νύχτα σοσιαλιστές! Ούτε τότε ντράπηκαν ούτε σήμερα. Η ανατολική Γερμανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία,  με ποιους πολέμησαν, με τους ναζί ή εναντίον τους; Οι Βούλγαροι πλήρωσαν ποτέ για την σφαγή στην Δράμα;
     Όμως ο  Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, με τα δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς, εκ των οποίων μόνο τα οκτώ ήταν δυστυχώς γερμανοί, δεν είναι το μόνο ευρωπαϊκό επίτευγμα, αλλοίμονο. Πόσα εκατομμύρια Μάγια και Ίνκας  σκότωσαν οι πρόγονοι των Ποντέμος στην Νότια Αμερική; Ή οι Ισπανοί αθωώνονται λόγω της δολοφονίας του Λόρκα και της διεθνούς ταξιαρχίας που πολέμησε στον εμφύλιο; Οι Πορτογάλοι; Οι Ολλανδοί, οι Βέλγοι, οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Ιταλοί; Πόσα εκατομμύρια άλλους και αλλόφυλους εξόντωσαν;
       Πώς οι Ευρωπαίοι να καταλάβουν από δίκιο και να συζητήσουν, όταν έχουν μάθει να χρησιμοποιούν μόνο βία για να υπερισχύσουν όποιου θεωρούν αντίπαλό τους; Το αποδεικνύουν και οι καθημερινοί καυγάδες στις μεγαλουπόλεις τους, οι ταραξίες των γηπέδων τους (από ‘κει ξεκίνησε το φαινόμενο κι εξαπλώθηκε παντού). Τα Χριστούγεννα στο Λονδίνο Εγγλέζοι σκότωσαν με μπουνιές έναν Έλληνα καθηγητή, σε μια στάση λεωφορείου, με τον οποίο είχαν διαπληκτισθεί πριν σε μπαρ και τον ακολούθησαν! Ζήτησε διευκρινήσεις η κυβέρνηση, τι απέγινε, συνελήφθη κάποιος; Το 1984 (νομίζω) Εγγλέζοι μεθυσμένοι και οδηγώντας ανάποδα στην Κρήτη έπεσαν μέρα-μεσημέρι σε μηχανάκι που επέβαινε 25χρονο ζευγάρι που δούλευε στην «Αυγή». Τους σκότωσαν. Τους Εγγλέζους  φυγάδευσαν από την Σούδα οι Αμερικάνοι, κι οι Εγγλέζοι δεν δέχθηκαν ποτέ να δώσουν καν τα ονόματά τους στην ελληνική κυβέρνηση που τα ζητούσε επιμόνως. Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Είμαστε μεγάλοι φασίστες, ιμπεριαλιστές και ρατσιστές, ε,  αυτόνομοι, συλλογικότητες και καταληψίες;
       ΄Αλλαξαν λοιπόν οι Ευρωπαίοι; Είναι ή δεν είναι βία και πόλεμος  το υπέρμετρο χρέος –το μεγαλύτερο που έχει δοθεί παγκοσμίως, για να σώσουν τις τράπεζες τους, όχι εμάς- που όχι η Ελλάδα αλλά κανένα κράτος δεν μπορεί να εξυπηρετήσει, ειδικά με τις άθλιες μεθόδους που επιβάλλουν; Δεν είναι πόλεμος οι ουρές στις τράπεζες,  η μεθοδευμένη και συνειδητή πρόκληση πανικού, οι επί πενταετία ύβρεις, χλευασμοί, χυδαιότητες  και λοιδορία του ελληνικού λαού και του πολιτισμού του; Δεν είναι βία οι απολύσεις, οι αυτοκτονίες, η ανασφάλεια, η μείωση μισθών και συντάξεων, η επαιτεία, η κατάθλιψη, η καθημερινή ψυχολογική χειραγώγηση των ελλήνων πολιτών, τα συσσίτια, οι φίλες και οι φίλοι που τους πάμε λίγο κρέας και αφήνουμε κατά λάθος κάνα δεκάευρω να πέσει κάτω, γιατί ‘ναι αξιοπρεπείς και δεν δέχονται τίποτα; Τα μικρά παιδιά που μεγαλώνουν με τον τρόμο του μνημονίου κι ακούνε καθημερινώς από τηλεοράσεις,  ραδιόφωνα, ότι «φταίμε, χρεοκοπούμε, βουλιάζουμε», το άγχος, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα, η μαζική μετανάστευση πτυχιούχων, τα κλειστά μαγαζιά, τα λουκέτα, δεν  είναι βία, πόλεμος και βομβαρδισμός αμάχων;
       Δεν είναι βία το «Δουβλίνο 2», που δυστυχώς δεν θίγει η  κυβέρνηση; Υφίστανται βία οι κάτοικοι της Λέσβου από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση που οφείλεται αποκλειστικώς στην πολιτική  ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΗΠΑ με την μεσολάβηση της Τουρκίας; Ποιοί πήγαν παλιότερα στο Βιετνάμ και στην Αλγερία, ποιοι βομβάρδισαν την Λιβύη; ΄Οταν ο καλός χριστιανός νεοναζί Μπρέιβικ σκότωνε τα παιδάκια στην Νορβηγία, η καλή Νορβηγία σκότωνε λιβυάκια με την αεροπορία της για να διώξει τον Καντάφι. Ποιος φταίει για την μετανάστευση και ως  πότε θα την  πληρώνουμε και εμείς, σε μικρότερο βαθμό βέβαια από τους αναγκασμένους να φύγουν;
   Είναι ή δεν είναι βία οι εκατοντάδες καθημερινές απειλές των ευρωπαίων εναντίον μας,  οι συνεχείς εκβιασμοί,  ο αποκλεισμός του υπουργού οικονομικών από την διάσκεψη του Γιούρογκρουπ;  Εϊναι ή δεν είναι ασύλληπτη ψυχολογική βία το ότι υποχρεωνόμαστε να βλέπουμε καθημερινώς  την φάτσα του Ντάιζελμπλουμ, του Σουλτς και των υπολοίπων με τις πορτοκαλί στολές;
     Αλλά φυσικά δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Όχι για την κυβέρνηση και το δημοψήφισμα. Είναι καίριο λάθος, να κατηγορούμε την κυβέρνηση, άσχετα πόσο δικαιούμαστε να της προσάψουμε. Η κυβέρνηση, η Ελλάδα,  αντιδρά, δεν δρα. Αμύνεται, δεν επιτίθεται. Η Ευρώπη μας πνίγει κι εμείς προσπαθούμε να μη πιαστούμε από τα μαλλιά μας. Αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν θα συνέβαινε, αν δεν είχαμε μια δεξιά που ιστορικώς δρα εις βάρος της χώρας, όπως και το μεταναδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, ενώ κι ο Σύριζα τόσα χρόνια θώπευε αν δεν προωθούσε τον λεγόμενο εθνομηδενισμό. Πώς γαλούχησαν τον λαό, ώστε να αντιδράσει με ψυχραιμία τώρα και να καταλάβει ότι η  πατρίδα, η Ελλάδα,  είναι πάνω απ’ όλους κι από όλα, και κυρίως από κάθε παρωχημένη ιδεολογία που μετατρέπεται σε ιδεοληψία; «Εμπρός ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ για την Ελλάδα, το δίκιο και την  λευτεριά…» τραγούδαγαν οι πολεμιστές μας, όχι οι βολεμένοι λογάδες. Αλλά ολ’  αυτά δεν αποτελούν άλλοθι για όσους πήγαν και πάνε να διαδηλώσουν ότι μένουν στην Ευρώπη.
      Δεν είναι και δεν ήταν αυτό το ερώτημα, ούτε η δραχμή, το ιστορικό νόμισμά μας. Στην Ευρώπη και στο ευρώ μένουμε μόνο υπό την προϋπόθεση ότι μας συμφέρει. Αν σημαίνει υποδούλωση, γιατί να μείνουμε; Αλλά έστω κι έτσι, δεν πρέπει να φύγουμε, μέχρι να τους επιφέρουμε το μέγιστο δυνατό πλήγμα. Λόγω της συμπεριφοράς τους,  νομιμοποιούμασττε και για χτυπήματα κάτω απ’ την μέση.  Αρκεί να ανταποδώσουμε την καταστροφή που μας προκάλεσαν μαζί με τις μειδοτικές κυβερνήσεις μας και το μειοδοτικό τμήμα του λαού.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here