Τι δείχνουν οι πρώτες δημοσκοπήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Αλ. Τσίπρα και το νέο πολιτικό σκηνικό

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

ΦΩΤΟ: ΙΝ ΤΙΜΕ(Κ. ΜΠΑΛΤΑΣ)

Οπως και να δει κανείς τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν το Σαββατοκύριακο, όσο κι αν είναι επιφυλακτικός, δύο είναι τα βασικά συμπεράσματα που αβίαστα μπορεί να βγάλει: Το εκλογικό τοπίο είναι μεν ρευστό, ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει πρώτο κόμμα σε όλα τα γκάλοπ και ο Αλέξης Τσίπρας είναι μακράν, ο δημοφιλέστερος Ελληνας πολιτικός.

Τα συμπεράσματα αυτά είναι σημαντικά γιατί δίνουν το πολιτικό στίγμα της συγκεκριμένης στιγμής.  Προκύπτουν δηλαδή σε μια πολύ δύσκολη ώρα για τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίον βρίσκουν στη χειρότερη καμπή του μετά την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας τον περασμένο Ιανουάριο. Το κόμμα  είναι ακρωτηριασμένο από την βίαιη αποκόλληση της Αριστερής Πλατφόρμας και την δημιουργία ενός άλλου ανταγωνιστικού πόλου, της Λαικής Ενότητας που το αντιπολιτεύεται πλέον από τα αριστερά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τραυματισμένος όμως μόνο από την αποχώρηση του Π. Λαφαζάνη και της ομάδας του, καθώς δηλώσεις παραίτησης, καταγγελίας ή αποστράτευσης(προσωρινής ή μόνιμης) έχουν κάνει και στελέχη από άλλες τάσεις και συνιστώσες που συνυπήρχαν όλο αυτό τον καιρό στους κόλπους του(ΚΟΕ, στλέχη της ομάδας των 53+ και άλλοι).

Και κάτι ακόμη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κομματικός μηχανισμός αλλά και ως κοινωνική δύναμη, έχει υποστεί και βρίσκεται ίσως ακόμη, υπό την επήρεια ενός πολύ μεγάλου σοκ, το οποίο προκάλεσε η απρόσμενη για πολλούς εξέλιξη της διαπραγμάτευσης και η επίτευξη συμφωνίας με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.

Αυτόν τον πληγωμένο, κατακερματισμένο, εσωστρεφή και βαρέως πενθούντα για τις απώλειες ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκουν και καταγράφουν οι δημοσκόποι. Και τα ευρήματα αποδεικνύουν ότι ο κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιο ανθεκτικός, τηρουμένων των αναλογιών, από τον κομματκό ΣΥΡΙΖΑ.

Πέραν των άλλων, υπάρχει ένας πολύ σοβαρός λόγος για την εξέλιξη αυτή. Είναι η πολιτική ηγεμονία του Αλέξη Τσίπρα.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ  συμβόλισε και όπως όλα δείχνουν εξακολουθεί να συμβολίζει, παρά τις σημαντικές απώλειες, την νίκη ενός νέου πολιτικού σχεδίου για τη χώρα, απέναντι στο παλαιό, διεφθαρμένο και  ανίκανο πολιτικό κόσμο.

Ο Αλ. Τσίπρας νίκησε δύο φορές μέσα σε λίγους μήνες τους εκπροσώπους αυτού του παλαιού πολιτικού καθεστώτος της διαπλοκής και της διαφθοράς. Η πρώτη ήταν στις 25 Ιανουαρίου 2015 με την υπόσχεση για τον τερματισμό της λιτότητας και των μνημονίων. Και ο δεύτερος και πιο ηχηρός, στις 5 Ιουλίου, όταν μόνος έναντι όλων και πάντων των μηχανισμών και κέντρων εξουσίας και διαπλοκής, κατάφερε να θέσει ουσιαστικά εκτός πολιτικής, όλο το προηγούμενο πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Αυτή ακριβώς η ερμηνεία του ¨οχι», που συμπεριλαμβάνει και τις επιμέρους ερμηνείες των άλλων πολιτικών φορέων για ταξική άρνηση της λιτότητας και των μνημονίων,  αποτελεί την συνισταμένη της λαικής βούλησης του 62% στο δημοψήφισμα. Οποιος κάνει πως δεν το αντιλαμβάνεται, απλά εθελοτυφλεί.

Αυτή η λαϊκή ταύτιση της «νέας εποχής»  στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, μπορεί να υπέστη ρήγματα από τις εξελίξεις, όμως δεν έχει εξανεμισθεί. Σημαντικό μέρος της κοινωνίας, φαίνεται ότι δίνει πίστωση χρόνου σ΄έναν  άνθρωπο που θεωρεί ότι δεν είπε ψέμματα αλλά έδωσε μια πολύ σκληρή μάχη αλλά ηττήθηκε κάτω από το βάρος και τις απειλές πολύ ισχυρότερων πολιτικών και οικονομικών συσχετισμών στην Ευρώπη.

Θα καταφέρει ο Αλ. Τσίπρας όμως να κεφαλαιοποιήσει και να ισχυροποιήσει πολιτικά το απόθεμα δυνάμεων που του απέμεινε;  Αρκεί η πρωτιά στις εκλογές για να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ κύριος παράγοντας της πολιτικής σκηνής; Με ποιο σχέδιο και ποιο πρόγραμμα θα επιχειρήσει να το πετύχει αυτό;

Όπως έχουν αυτή τη στιγμή τα πράγματα, απέναντι στα ερωτήματα αυτά, θα πρέπει να σημειώσουμε τα εξής:

1. Η παγίωση του μνημονιακού καθεστώτος δεν αφήνει και πολλά περιθώρια άσκησης εθνικής πολιτικής, χωρίς όμως και να τα αποκλείει, όπως υποστηρίζουν η Λαϊκή Ενότητα και άλλοι. Η άσκηση πολιτικής ακόμη και σε δημοσιονομικό επίπεδο είναι εν μέρει εφικτή και μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για την ίδια την υπέρβαση των «μνημονιακών» δεσμεύσεων»,

2. Τα όρια της άσκησης αυτής της οικονομικής πολιτικής έχει να κάνει ιδίως με την αποκατάσταση κοινωνικής δικαιοσύνης στις κατάφωρες αδικίες κατανομής των βαρών. Η «σύλληψη» και φορολόγηση του τεράστιου αδήλωτου πλούτου είναι ένα στοίχημα που θα κρίνει πολλά. Μαζί βέβαια με την καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής. Κάτι που δεν μπορεί ούτε να υποσχεθεί, ούτε να κάνει η ΝΔ και τα άλλα κόμματα του πολιτικού κατεστημένου, αφού άλλωστε δεν το έπραξαν μέχρι σήμερα. Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής για να μην είναι κούφια λόγια, απαιτεί πολιτική βούληση και έργα.  Και μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για την μετέπειτα πορεία.

3. Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που κυβέρνησε μέχρι τώρα τη χώρα, δεν είχε και δεν έχει κανένα απολύτως σχέδιο για τη χώρα. Ακολουθεί πιστά τις επιταγές του μνημονίου αλλά όπως συμβαίνει στη ζωή, το πληρώνει ακριβά. Ακόμη και τώρα αμήχανο, δεν έχει τίποτα εναλλακτικό να προτείνει, παρά μόνο ισοδύναμα μέτρα!

4. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αποδείξει ότι υπάρχει ζωή μετά το μνημόνιο, παρουσιάζοντας και αναλύοντας ένα εμπεριστατωμένο σχέδιο για τη χώρα για την επόμενη δεκαετία. Ένα σχέδιο που θα πείθει με τον ρεαλισμό του και θα υπερβαίνει τις νεοφιλελεύθερης έμπνευσης μεταρρυθμίσεις του μνημονίου, με πρωτοβουλίες κοινωνικής δικαιοσύνης. Ο τόπος, που κακοποιήθηκε απίστευτα από την προφανή ανεπάρκεια και υποκρισία του πολιτικού του προσωπικού, έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα  εμπνέουν με το όραμα  τους για μια ανεξάρτητη, αυτοδύναμη και δίκαιη χώρα, με την κοινωνική τους ευαισθησία και τη σοβαρότητα τους.

5. Οι εξελίξεις συνηγορούν για μια, εκ των πραγμάτων, πολιτική μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ σε περισσότερο κεντροαριστερές σταθερές. Η απόσχιση της Αριστερής Πλατφόρμας και άλλων συνιστωσών, συνιστά εξ αντικειμένου ένα γεγονός που από μόνο του σηματοδοτεί αυτή την αναγκαστική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη, η υιοθέτηση  από την ηγεσία, πολιτικών που εντάσσουν οριστικά τη στρατηγική του κόμματος στο ευρωπαικό πλαίσιο και την ευρωπαική αριστερά, βοηθά και στην ομογενοποίηση της δεξαμενής των ψηφοφόρων του, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονται από τον πάλαι ποτέ κραταιό σοσιαλδημοκρατικό χώρο, ο οποίος έχει ακυρωθεί από την νεοφιλελεύθερη αντίληψη, όπως κυριάρχησε πανευρωπαικά.

6. Ο Π. Λαφαζάνης και η Αριστερή Πλατφόρμα, αίροντας την εμπιστοσύνη τους προς τη κυβέρνηση, επιλέγουν το ρόλο του «αριστερού ψάλτη» στο πολιτικό σκηνικό, με σκοπό να εκφράσουν όσους θεωρούν ότι ένα άλλο αριστερό σχέδιο με επίκεντρο την νομισματική ανεξαρτησία και την αποχώρηση από την ευρωζώνη Και την ΕΕ, είναι εφικτό. Και εν τω μεταξύ,  αναπαράγοντας τον παλαιό, καλό και εύκολο καταγγελτικό λόγο να προσδοκούν προσεχώς καλύτερες μέρες από τη φθορά του «μνημονιακού» ΣΥΡΙΖΑ.

7. Το πολιτικό σκηνικό, όπως είναι δομημένο, αυτή τη στιγμή, αδυνατεί να δώσει ισχυρή κυβέρνηση. Ακόμη και μιά πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς όμως αυτοδυναμία, δυσκολεύει τον σχηματισμό βιώσιμης κυβέρνησης καθώς τον υποχρεώνει να συνεργασθεί με δυνάμεις που έχουν τεράστιες ευθύνες για την κατάντια της χώρας και της κοινωνίας, γεγονός που νοθεύει την καθαρότητα της εντολής για αλλαγή πλεύσης.

8. Παρά τον διακαή πόθο ελληνικών και ξένων κέντρων υπέρ του σχηματισμού ενός μεγάλου συνασπισμού(ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ) κάτι τέτοιο πρέπει να θεωρείται πολιτικά απίθανο. Κάτι τέτοιο θα ακύρωνε τον όποιο διακριτό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και θα επισημοποιούσε την επικράτηση του σεναρίου της ¨αριστερής παρένθεσης» με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο.

Αυτός ο κατακερματισμός του πολιτικού τοπίου είναι ίσως και η μεγαλύτερη δυσκολία για την όποια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αύριο.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here