Του ΠΕΤΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τα Χριστούγεννα στολίζουμε ένα δέντρο, στολίζουμε τον χώρο μας, την πολυκατοικία, τη γειτονιά μας, την πόλη μας…

Στολίζουμε  για συμβολικούς λόγους, για να δώσουμε μια λάμψη στην περίοδο και για τον ερχομό του νέου έτους.

Κάθε φορά βάζουμε διάφορα στολίδια, όμως υπάρχουν  κάποια που είναι «διαχρονικά».

Αν ανακαλύψουμε ότι λείπουν, τότε ο στολισμός μας είναι ελλιπής.

Τα αναζητάμε και μας στενοχωρεί η απουσία τους.

Τα στολίδια αυτά για τον καθένα έχουν μια ξεχωριστή βαρύτητα και κάθε φορά θέλεις να νιώθεις πως είναι εκεί, παρόντα στο «στολισμένο σου δέντρο».

Ίσως να είναι στολίδια όχι «ορατά»… από τους άλλους, όμως εσύ τα βλέπεις διότι έχουν μεγάλη αξία!

Αρχίζεις, λοιπόν, να τα αναζητάς, κλείνοντας τα μάτια θυμάσαι τη σημασία που είχαν για εσένα αυτά  μέσα στο χρόνο και που τώρα όμως, έχουν χαθεί.

Έκλεισα κι εγώ τα μάτια και μου ήρθαν εικόνες από στολίδια που χάθηκαν, όχι μόνο από το δέντρο μου, αλλά και από την ίδια μου τη ζωή.

Στολίδια που είναι συνδεδεμένα όχι μόνο προσωπικά, άλλα που αφορούν την αξία της ίδιας της ζωής, της αξιοπρέπειας της δημοκρατίας, της ελευθερίας, του περιβάλλοντος…

Του δικαιώματος στην ζωής χωρίς τον βίαιο ξεριζωμό.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, βλέπουμε «δέντρα χωρίς στολίδια.

Καμένα, γκρεμισμένα και στη στάχτη τους να παίζουν παιδιά, που αναζητούν κάτι που θα τους δώσει χαρά, που θα τους δώσει ελπίδα.

Βλέπεις τα φωτάκια καμένα και να ανάβουν από τα εκατοντάδες ένα δυο… και αυτό διότι η τεχνολογία σου δίνει τη δυνατότητα αν καούν τα περισσότερα αν μένουν ένα δυο να ανάβουν…

Είναι η τεχνολογία, που πολλές φορές έχει καταστροφικές συνέπειες και στρέφεται κατά της ανθρώπινης ζωής.

 

Κάνω μια απλοϊκή σκέψη:

Πόσο στολισμένος θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχε βία, διαχωρισμός με βάση το χρώμα, την θρησκεία  αν δεν υπήρχαν πόλεμοι, βιασμός της φύσης….

Ας  σκεφτούμε τη μικρή έστω ευθύνη του καθενός για αυτές τις καταστάσεις που βιώνουμε.

Διότι τα στολίδια της ζωής όσο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση και «συνηθίζουμε» στην απώλεια  καθημερινά θα χάνονται γύρω μας και η ζωή θα γίνει εφιάλτης.

 

Όσο δε βλέπουμε την ανάγκη της προσωπικής και συλλογικής  αντίδρασης καθημερινά, θα μας παίρνουν ένα ακόμα στολίδι και το δέντρο μας θα μείνει άδειο, ξερό και καμένο…

 

Είναι θέμα επιβίωσης και αξιοπρέπειας να αρχίσουμε να ξαναπαίρνουμε και να  ξαναβάζουμε στο δέντρο μας τα χαμένα μας στολίδια.

Γιατί είναι τα δικά μας, δε μας τα χάρισε κανείς.

 

Έτσι, για τα επόμενα Χριστούγεννα η ευχή μου είναι να μας βρουν με περισσότερα στολίδια είτε προσωπικά, είτε κοινωνικά, είτε πανανθρώπινα.

Να μας βρουν με το δέντρο όρθιο, με τους ανθρώπους όρθιους και σε καλύτερη μοίρα, με τα παιδιά να έχουν σηκωθεί από τις στάχτες και τα συντρίμμια, να χαμογελούν όχι στο φακό της τηλεόρασης όταν τους θυμούνται… αλλά καθημερινά.

Χρόνια πολλά, καλές γιορτές με την καρδιά στολισμένη και ας βάλουμε το χεράκι μας να γίνει πράξη η ευχή!!

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here