Τα «πρόΣΩΠΑ» του Δημήτρη Μεσσίνη, γράφουν ιστορία- Φωτοειδησεογραφία χωρίς ρετούς(συνέντευξη-φωτο)

 

 

Συνέντευξη στην Ειρήνη Λίτινα

«Δεν θα τις πειράξεις, για να δει ο οποιοσδήποτε την είδηση ξαπλωμένος στον καναπέ του, αλλά να μην του χαλάσουμε και την διάθεση, για να πάει ήσυχος για ύπνο! Το αντίθετο χρειάζεται στους ανθρώπους. Ένα χοντρό ταρακούνημα μπας και κινηθεί κάτι τέλος πάντων!»

ΝΕΟ ΔΕΛΧΙ – ΙΝΔΙΑ, Μάρτιος 2000. Ινδός διαδηλωτής διαμαρτύρεται κατά την διάρκεια διαδήλωσης ενάντια στην επίσημη επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου Μπιλ Κλίντον
ΝΕΟ ΔΕΛΧΙ – ΙΝΔΙΑ, Μάρτιος 2000. Ινδός διαδηλωτής διαμαρτύρεται κατά την διάρκεια διαδήλωσης ενάντια στην επίσημη επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου Μπιλ Κλίντον

Σεμνός, αυθεντικός, χωρίς όμως να χάνει την ανθρωπιά του στο ελάχιστο. Άλλωστε η ξεχωριστή του ευαισθησία διαπερνά την δουλειά του, παρά την σκληρότητα των  αρκετών πολεμικών συρράξεων που έχει καταγράψει μέσα από τον φακό του. Η 1η ατομική έκθεση του πολυβραβευμένου Δημήτρη Μεσσίνη «πρόΣωπα»,  υπήρξε απλώς η αφορμή για να συζητήσουμε μαζί του για μια άλλη διάσταση της δουλειάς του. Αλλωστε οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες που έχει επιλέξει είναι τόσο αποκαλυπτικές, ώστε σε βάζουν σε μία σιωπηρή εσωτερική αναζήτηση, να νοιώσεις τα πράγματα και τα γεγονότα με διαφορετικό τρόπο, από ό,τι έχεις ίσως πληροφορηθεί ότι συνέβησαν.

ΚΑΜΠΟΥΛ – ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, Νοέμβριος 1996. Αφγανοί μαχητές Ταλιμπάν γεμίζουν το ρουκετοβόλο των 122 χιλ. στο μέτωπο, βόρεια της Καμπούλ.
ΚΑΜΠΟΥΛ – ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, Νοέμβριος 1996. Αφγανοί μαχητές Ταλιμπάν γεμίζουν το ρουκετοβόλο των 122 χιλ. στο μέτωπο, βόρεια της Καμπούλ.

Η έκθεση «πρόΣΩΠΑ» είναι η προσωπική επιλογή 90 φωτογραφιών από τον ίδιο τον Δημήτρη Μεσσίνη, η οποία επικεντρώνεται στα πρόσωπα που έχει «αιχμαλωτίσει» ο φακός του από την πολύχρονη πορεία του ως φωτοειδησιογράφος ανά τον κόσμο. Σε ζώνες πολέμου ή καταστάσεις ακραίων κοινωνικών ή πολιτικών συνθηκών, σε κρίσιμες ιστορικές συγκυρίες σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Αφρική. Όσο «το πρόσωπο είναι ο καθρέφτης της ψυχής», όπως υποστηρίζει, τα ασπρόμαυρα φωτογραφικά του στιγμιότυπα από τον βοσνιακό πόλεμο, τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, στο Κοσσυφοπέδιο, τους βομβαρδισμούς κατά της πρώην Γιουγκοσλαβίας, αλλά και την κρίση εντός και εκτός Ελλάδας θα παρουσιάζονται ψηφιακά σε συνεχή και αργή εναλλαγή, με έναρξη την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ.

– Δημήτρη, αν σου πρότειναν να γράψεις κάποια κομμάτια της σύγχρονης ιστορίας μέσα τις φωτό σου, ποιές θα διάλεγες οπωσδήποτε;

Υπάρχουν πολλές φωτογραφίες, που θα μπορούσα να επιλέξω, αλλά δεν είμαι και ο μόνος στην δουλειά αυτή. Πάρα πολλοί αξιόλογοι συνάδελφοι έχουν να δείξουν άλλα τόσα και ίσως και πολλά περισσότερα. Νομίζω ότι όλοι μαζί την γράφουμε την σύγχρονη ιστορία και ελπίζω οι νέοι να την διαβάσουν καλά. Ένα τίποτα είναι αυτό που ξεχωρίζει την καλοπέραση από την απόλυτη δυστυχία.

ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ, Απρίλιος 2010. Τραυματισμένος διαδηλωτής περιμένει για την προσαγωγή του, μετά την βία που ξέσπασε κατά τη διάρκεια πορείας για τον εορτασμό της πρώτης επετείου από την δολοφονία του Γρηγορόπουλου από αστυνομικό.
ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ, Απρίλιος 2010. Τραυματισμένος διαδηλωτής περιμένει για την προσαγωγή του, μετά την βία που ξέσπασε κατά τη διάρκεια πορείας για τον εορτασμό της πρώτης επετείου από την δολοφονία του Γρηγορόπουλου από αστυνομικό.

– Έχεις κάποιες φορές αισθανθεί την παραμόρφωση της αλήθειας, από τα MME, γεγονότα δηλαδή, που εσύ με κίνδυνο της ζωής σου κατέγραψες, ενώ τα είδες να παρουσιάζονται διαφορετικά σε γενικότερες γραμμές;

Πολλές φορές τα ΜΜΕ – δεν μιλάω εδώ για Διεθνή Πρακτορεία Ειδήσεων – παρουσιάζουν τις ειδήσεις και τα γεγονότα όπως τους βολεύει, είτε εθνικά, είτε πολιτικά, είτε κομματικά, είτε κοινωνικά. Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, είτε υπερτονίζουν ήσσονος σημασίας ειδήσεις, είτε παρουσιάζουν μια είδηση με μονόπλευρη ματιά, είτε πολλές φορές την «θάβουν» την είδηση τελείως. Πολλές φορές όμως έφτασαν να «στήνουν» και εικόνες, τηλεόρασης κυρίως, και να παρουσιάζουν ανύπαρκτα πράγματα για λόγους τηλεθέασης και ανταγωνισμού.

Ένα απλό παράδειγμα θα σου πω: Ελληνικά κανάλια, μιας και βρισκόμαστε στην Ελλάδα, ανταγωνιζόνταν κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων να παρουσιάζουν για ένα μήνα, από τους Αγίους Σαράντα της Αλβανίας, σε ζωντανή σύνδεση, μιας και η Κέρκυρα έχει οπτική επαφή με την πόλη, δήθεν εξεγερμένους πολίτες να πυροβολούν κατά το δοκούν, έχοντας βέβαια λάβει και χαρτζιλίκι από τον δημοσιογράφο. Οι «εξεγερμένοι» φορώντας και κουκούλες να οδηγούν ταχύπλοο στο λιμάνι της πόλης, πυροβολώντας στον αέρα με βαριά πολυβόλα, την ώρα που εμείς οι υπόλοιποι τρώγαμε μεσημεριανό σε ταβέρνες. Μια παρένθεση εδώ! Η εξέγερση στους Αγίους Σαράντα κράτησε 2 μόνο μέρες, ενώ τα «ζωντανά» πάνω από ένα μήνα…

Πόσες φορές δεν πληρώθηκαν μαχητές σε διάφορα μέτωπα, ώστε να ρίξουν με το πυροβόλο ενός άρματος κατά την διάρκεια ενός stand-up οβίδες, ώστε να δείχνει ο δημοσιογράφος ότι γίνεται μάχη την ώρα εκείνη…

Άλλο: Ελληνικό κανάλι δεν έπαιζε αποκλειστικές εικόνες δήθεν από το Αφγανιστάν το 2001, ενώ τα πλάνα ήταν τραβηγμένα στο Πακιστάν; Δεν σκέφτηκαν καν ότι τα αυτοκίνητα στο Πακιστάν οδηγούνται στην αριστερή πλευρά, όπως στην Αγγλία, και αυτό φαινόταν στα πλάνα σε όποιον είχε λίγη παρατηρητικότητα.
Γενικά έχουν γίνει πάρα πολλά…

Τα Διεθνή Πρακτορεία Ειδήσεων αντιθέτως δεν έχουν την πολυτέλεια να «παίζουν τέτοια παιχνίδια». Λόγω του ότι οι πελάτες τους είναι καθαρά τα ΜΜΕ και όχι το κοινό, εκεί δεν χωρούν τέτοια.

ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ,  Δεκέμβριος 2009. Ο γνωστός σκύλος Λουκάνικος αναμένει μπροστά από τους μαθητές την έναρξη της διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας, για την πρώτη επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου. Ο Λουκάνικος ονομάστηκε πρόσωπο της χρονιάς 2011 από το περιοδικό ΤΙΜΕ
ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ, Δεκέμβριος 2009. Ο γνωστός σκύλος Λουκάνικος αναμένει μπροστά από τους μαθητές την έναρξη της διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας, για την πρώτη επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου. Ο Λουκάνικος ονομάστηκε πρόσωπο της χρονιάς 2011 από το περιοδικό ΤΙΜΕ

– Αν θα μπορούσες να προσθέσεις κριτήρια στον τρόπο επιλογής του φωτοειδησιογραφικού υλικού στην Ελλάδα, ποιά θα ήταν αυτά;

Η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στον Δυτικό πολιτισμό, που όχι μόνο δεν προσλαμβάνονται photo editors στα ΜΜΕ, αλλά και οι επιλογές των φωτογραφιών γίνονται από τους γνωστούς «ξερόλες», τους συντάκτες ύλης. Είναι άλλο να πετσοκόβεις ένα κείμενο και άλλο να καταλαβαίνεις και να κατανοείς μια ειδησεογραφική εικόνα. Ο photo editor είναι μία πολύ συγκεκριμένη ειδικότητα. Εδώ, αν έχουν κανένα και του δίνουν τον τίτλο, το πολύ – πολύ αυτό που ξέρει να κάνει είναι να βρίσκει στον σέρβερ θέματα που του ζητούν. Σου μιλώ πάντα από την προσωπική μου εμπειρία, σημείωσέ το, παρακαλώ. Το κριτήρια αυτό είναι πολύ σοβαρό, η ματιά δηλαδή ενός photo editor.

ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ, Μάιος 2010.  Μια διαδηλώτρια προσφέρει βοήθεια σε αστυνομικό των ΜΑΤ, που γλίστρησε και έπεσε, κατά τη διάρκεια ενός  αντικυβερνητικού συλλαλητηρίου κατά των μέτρων λιτότητας.
ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ, Μάιος 2010. Μια διαδηλώτρια προσφέρει βοήθεια σε αστυνομικό των ΜΑΤ, που γλίστρησε και έπεσε, κατά τη διάρκεια ενός αντικυβερνητικού συλλαλητηρίου κατά των μέτρων λιτότητας.

– Θα μπορούσες να μας περιγράψεις τρεις από τις πιο επικίνδυνες στιγμές σου, εν ώρα εργασίας;

-Τον Νοέμβριο του 1992 στο Σαράγιεβο, όταν οι Σερβοβόσνιοι κατέλαβαν το προάστιο της πόλης STUP. Βρισκόμουν τυχαία εκεί, όταν άρχισε ένας απίστευτα έντονος βομβαρδισμός, που προερχόταν από το ύψωμα της Grbavica με ό,τι πολεμικό μέσο υπήρχε, ο οποίος κράτησε 24 ατελείωτες ώρες και, ευτυχώς, βρήκα καταφύγιο με τον συνάδελφό μου σε ένα υπόγειο μεγάλης πολυκατοικίας.Την επομένη που βγήκα έξω τα πάντα ήταν ισοπεδωμένα.
20 μέρες αργότερα και, ενώ έκανα ρεπορτάζ σε ένα γηροκομείο που βρισκόταν στην διαχωριστική γραμμή των αντιμαχομένων στην Dobrinja, δίπλα στο αεροδρόμιο και συνομιλούσα με μια γριούλα, μια σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή την βρήκε στο πόδι, ακριβώς 20 εκατοστά από μένα.

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ – ΣΕΡΒΙΑ,  Απρίλιος 1999. Κάτοικοι του Βελιγραδίου κρατούν στα χέρια τους κεριά και στόχους, κατά την διάρκεια μιας νυχτερινής διαμαρτυρίας στην γέφυρα Brankov, με σκοπό να δημιουργήσουν ανθρώπινη ασπίδα κατά του ΝΑΤΟ που βομβάρδιζε γέφυρες της πόλης.
ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ – ΣΕΡΒΙΑ, Απρίλιος 1999. Κάτοικοι του Βελιγραδίου κρατούν στα χέρια τους κεριά και στόχους, κατά την διάρκεια μιας νυχτερινής διαμαρτυρίας στην γέφυρα Brankov, με σκοπό να δημιουργήσουν ανθρώπινη ασπίδα κατά του ΝΑΤΟ που βομβάρδιζε γέφυρες της πόλης.

Επίσης, τον Μάρτιο του 2002 στη Ramallah της Παλαιστίνης, όταν άρμα του Ισραηλινού στρατού έβαλλε με πολυβόλο κατά του ξενοδοχείου, από το οποίο καλύπταμε την εισβολή του στρατού με άρματα στην πόλη, η κάμερα του Αμερικάνικου καναλιού ABC, που βρισκόταν ακριβώς δίπλα μου, δέχτηκε 7 σφαίρες εκ των οποίων η μία στο κέντρο του φακού.

ΡΑΜΑΛΑ – ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ, Μάρτιος 2002. Ο Ayman Jebril, κάμεραμαν της τηλεόρασης ABC,  επεξεργάζεται έντρομος την κατεστραμμένη, από 7 σφαίρες κάμερά του. Μιά από τις σφαίρες καρφώθηκε κατ'ευθείαν στο κέντρο του φακού του μετά από επίθεση στο ξενοδοχείο από Ισραηλινό άρμα, όπου διέμεναν πολλοί δημοσιογράφοι.
ΡΑΜΑΛΑ – ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ, Μάρτιος 2002. Ο Ayman Jebril, κάμεραμαν της τηλεόρασης ABC, επεξεργάζεται έντρομος την κατεστραμμένη, από 7 σφαίρες κάμερά του. Μιά από τις σφαίρες καρφώθηκε κατ’ευθείαν στο κέντρο του φακού του μετά από επίθεση στο ξενοδοχείο από Ισραηλινό άρμα, όπου διέμεναν πολλοί δημοσιογράφοι.

– Για ποιά από τις φωτό σου θα ήθελες να μας περιγράψεις την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτήν;

Η κάθε μία έχει και την δικιά της ιστορία, αλλά θα σταθώ στην τελευταία από τα παραπάνω, η οποία μου θυμίζει και πόση τύχη είχα. Πιό συγκεκριμένα τον Μάρτιο του 2002 στην Ραμάλα καλύπτοντας την Ιντιφάντα στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, εισέβαλε ένα βράδυ ο Ισραηλινός στρατός με βαριά άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα, που καταλάβαν κύριες θέσεις. Ο καταυλισμός των προσφύγων Al Amari περικυκλώθηκε από άρματα, σχεδόν δίπλα ήταν το ξενοδοχείο, όπου μέναμε εμείς και οι δημοσιογράφοι από διάφορα διεθνή μέσα. Είχαμε στήσει τους τρίποδες και τις κάμερές μας σε όλο το μήκος της σκάλας του ξενοδοχείου και εγώ, ευτυχώς, είχα καταφέρει να βρω θέση δίπλα στον τοίχο, ο οποίος και με έσωσε… Γύρω στις 3 πριν το ξημέρωμα και χωρίς συγκεκριμένο λόγο ο πύργος του άρματος άρχισε να γυρνάει προς το μέρος μας και ξαφνικά δεχθήκαμε από το πολυβόλο μια πολύ μεγάλη ριπή κατευθείαν πάνω μας. Σίγουρα το θυμάται ο κόσμος αυτό το γεγονός… Ενώ οι οι άλλοι έπεφταν στο πάτωμα για να προστετευτούν ή όπου αλλού έβρισκαν και ενώ είχαν σπάσει και οι σωλήνες του νερού και είχε δημιουργηθεί χάος κυριολεκτικά, εγώ ίσα που πρόλαβα και κρύφτηκα πίσω από τον τοίχο. Η κάμερα του ABC, ακριβώς δίπλα μου, χτυπήθηκε από 7 σφαίρες, και μάλιστα η μία χτύπησε ακριβώς στο κέντρο του φακού. Ο οπερατέρ υπήρξε απίστευτα τυχερός! Πριν κάποια δευτερόλεπτα είχε φύγει από την σκάλα και είχε πάει πιο μέσα να κάνει ένα τσιγάρο, για να μην φαίνεται η καύτρα από έξω. ‘Όπως βλέπετε το κάπνισμα δεν βλάπτει μόνο την υγεία… μπορεί να σώσει και καμιά ζωή! Ο Ισραηλινός στρατός το αιτιολόγησε επίσημα με την φράση ότι μας πέρασαν για ελεύθερους σκοπευτές…! Την φωτογραφία του οπερατέρ του ABC την έχω εντάξει στην έκθεσή μου. Δείτε την έκφραση στα μάτια του και θα καταλάβετε…

«Το αντίθετο χρειάζεται στους ανθρώπους. Ένα χοντρό ταρακούνημα μπας και κινηθεί κάτι τέλος πάντων!»

ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ, Σεπτέμβριος 2013. Μια πωλήτρια καταστήματος κοσμημάτων σπρώχνει ταπεινωτικά με το πόδι νεαρή Ρομά, που παίζει  ακορντεόν στον πεζόδρομο της Ακρόπολης, στο κέντρο της Αθήνας, την Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013.
ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ, Σεπτέμβριος 2013. Μια πωλήτρια καταστήματος κοσμημάτων σπρώχνει ταπεινωτικά με το πόδι νεαρή Ρομά, που παίζει ακορντεόν στον πεζόδρομο της Ακρόπολης, στο κέντρο της Αθήνας, την Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013.

– Ποιά ανάμνησή σου εν ώρα εργασίας σου έχει αφήσει ανθρώπινα «υπόλοιπα» μέσα σου; Να μπορούσες δηλαδή να αντιδράσεις με κάποιον τρόπο πιο κατάλληλο και πιο κοντά στην ψυχή σου και να μην το έκανες; Θα ήθελες να το μοιραστείς μαζί μας;

Πάρα πολλές αναμνήσεις αφήνουν πάρα πολλά «υπόλοιπα». Θα ήθελα όμως το κομμάτι αυτό να το κρατήσω προς το παρόν για μένα. Ϊσως αργότερα που θα έχουν κατασταλάξει τα πράγματα μέσα στο μυαλό μου, να μπορέσω να το μοιραστώ μαζί σας…

– «Αν θα μπορούσες τον κόσμο να άλλαζες» μέσα από κάποιο καθοριστικό γεγονός που σε στιγμάτισε;

Αν θα μπορούσα, καλά θα ήταν… Η λίστα είναι ατελείωτη! Να μην είχε γίνει η επίθεση στο καταδρομικό του Αμερικανικού Ναυτικού USS COLE στο Αντεν της Υεμένης τον Οκτώβριο του 2000 από την Al Kaida και να μην την είχα καλύψει – και μάλιστα σε παγκόσμια αποκλειστικότητα… Ήταν η πρώτη επίθεση της οργάνωσης κατά Αμερικανικού στόχου και προπομπός της επίθεσης στους δίδυμους Πύργους στην Νεα Υόρκη, που ξεκίνησε και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν το 2001 με ό,τι ακολούθησε… Τις συνέπειες τις ζούμε ακόμη και σήμερα σε όλη την Μέση Ανατολή.

– Σίγουρα έχεις νοιώσει ότι έχεις αποκομίσει «πλούτο» από την δουλειά σου. Έχεις νοιώσει ότι έχεις αποζημιωθεί, έστω ηθικά, για όλα όσα έχεις προσφέρει στην θέαση και στην πληροφόρηση του κοινού;

Οικονομικά… πλούτος μηδέν! Ηθικά, ναι… είμαι ικανοποιημένος από την ανταπόκριση του κοινού.

Έχω, όμως, «χοντρό» παράπονο με τον τρόπο που έληξε η μακρόχρονη συνεργασία μου με το Associated Press. Μέχρι το 2003 το πρακτορείο διοικούνταν από δημοσιογράφους για πάνω από 150 χρόνια. Η προτεραιότητα ήταν στην είδηση και στο πως θα καλύψουμε πρώτοι και καλύτερα τα γεγονότα. Μετά πέρασε η διοίκηση σε χέρια managers και προτεραιότητα έγινε το χρήμα. Πως θα βγάλουμε λεφτά, πολλά λεφτά… Τα υπόλοιπα σε δεύτερη μοίρα. Έφτασαν σε σημείο να πουλάνε τις φωτογραφίες μας στο λιανεμπόριο μέσω διαδικτύου, ενώ αυτές ήταν αποκλειστικά και μόνο για δημοσιογραφική χρήση. Όταν έληξε βίαια η σύμβασή μας, ο Διευθυντής του φωτογραφικού μου είπε κυνικά “don’t take it personal… it’s just business”…

– Τί κάνει έναν αληθινό φωτοειδησιογράφο στις μέρες μας, πέρα από κάθε μόδα;

Πρέπει να έχει πάθος και να είναι ερωτευμένος με αυτήν την δουλειά. Δεν χρειάζεται να ακολουθεί καμία μόδα και δεν χρειάζεται να αντιγράφει κανένα. Να είναι ο εαυτός του και να είναι αφοσιωμένος με αυτό που κάνει. Και μια συμβουλή στους νεότερους… Αφήστε τον ακτιβισμό στην πάντα, την ώρα που δουλεύετε. Δεν συμβαδίζουν αυτά τα δύο. Όταν διαβάζω για κινηματικούς φωτορεπόρτερ, απλά βγάζω σπυριά. Επίσης, δεν χρειάζεται να είσαι με καμία πλευρά. Μόνο νηφαλιότητα και καθαρό μάτι στα γεγονότα. Μόνο έτσι θα δεις τα πράγματα καθαρά μέσα από τον φακό της μηχανής σου. Θα συμβούλευα έναν νέο φωτοειδησιογράφο να εφαρμόσει τα παραπάνω, να ανοίξει καλά τα μάτια του και να κλείνει τα αυτιά του στις Κασσάνδρες τριγύρω του..

– Μου επιτρέπεις να επανέλθω… Προπαγάνδα με όχημα την φωτογραφία: πως το ορίζεις εσύ;

Δεν έχει σημασία πως την ορίζω εγώ πλέον. Με το διαδίκτυο έχει γίνει και δυστυχώς γίνεται όλο και περισσότερο μια λεηλασία των φωτογραφιών και επομένως και των φωτογράφων. Όλοι κλέβουν όλους και ο Θεός βοηθός. Μπαίνει στην μέση και ο κακός εννοούμενος καθωσπρεπισμός και έχουμε ξεφύγει τελείως. Δείτε το χθεσινό αίσχος με το Facebook που λογόκρινε και έκοψε την απίστευτη φωτογραφία του Βιετναμέζου συναδέλφου Nick Ut Cong Huynh του Associated Press, βραβείο Pulitzer 1972, διότι φαινόταν τα γενετικά όργανα ενός μικρού κοριτσιού, που έτρεχε να αποφύγει τις βόμβες ναπάλμ. Μια από τις φωτογραφίες που ταρακούνησαν την κοινή γνώμη στις ΗΠΑ και τον κόσμο ολόκληρο και επηρέασαν για την λήξη αυτού του πολέμου…

ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ, Ιούλιος 2015. Οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ περιμένει μπροστά σε  μια γιγάντια οθόνη στην Πλατεία Κλαθμώνος τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος.
ΑΘΗΝΑ – ΕΛΛΑΣ, Ιούλιος 2015. Οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ περιμένει μπροστά σε μια γιγάντια οθόνη στην Πλατεία Κλαθμώνος τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος.

Τι να πω… Οι φωτογραφίες αυτές είναι μεν «ωμές» αλλά είναι αληθινές, και κανένας στον κόσμο δεν έχει δικαίωμα να τις αγγίξει. Τι θα πει «βάζω πίξελ για να μην φαίνονται σκληρές λεπτομέρειες»; Ή τις δείχνεις όπως είναι ή ΟΧΙ. Δεν θα τις πειράξεις, για να δει ο οποιοσδήποτε την είδηση ξαπλωμένος στον καναπέ του, αλλά να μην του χαλάσουμε και την διάθεση, για να πάει ήσυχος για ύπνο! Το αντίθετο χρειάζεται στους ανθρώπους. Ένα χοντρό ταρακούνημα μπας και κινηθεί κάτι τέλος πάντων!

«πρόΣΩΠΑ»: «…ταπεινά νομίζω, ότι, όσοι την δουν, μπορούν για να καταλάβουν ότι υπάρχουν και πολύ χειρότερα από αυτά που πιστεύουν!»

– Στην έκθεσή σου «πρόΣΩΠΑ» τα ανθρώπινα πρόσωπα μπλέκονται σχεδόν σε ένα ενιαίο γεωγραφικό προσδιορισμό, με την έννοια ότι ο θεατής βλέπει τους ανθρώπους, χωρίς να τον απασχολεί τόσο το γεωγραφικό σημείο, που έχουν φωτογραφηθεί, όσο το ίδιο το γεγονός που του αποκαλύπτεται. Καταφέρνεις με τον φακό σου να τοποθετείς τους ανθρώπους όντας σε σκληρές συνθήκες στην ευάλωτη διάστασή τους… Πως γίνεται;

Ποτέ δεν είχε σημασία το γεωγραφικό πλάτος η μήκος. Οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, θρησκείας η εθνικότητας. Το μυστικό σε αυτές τις εικόνες είναι η γρήγορη αντίληψη και η ταχύτητα αντίδρασης στην λήψη τους. Όποιον ενήλικα και να βάλεις μπροστά από τον φακό σου, αν το ξέρει, αυτόματα θα ποζάρει. Όταν κάποιος ποζάρει, λοιπόν, δεν σου δείχνει ποτέ αυτό που είναι αλλά αυτό που θέλει να είναι. Μόνο τα παιδιά με την αθωότητά τους ξεφεύγουν από αυτόν τον κανόνα.
Αν καταφέρεις, λοιπόν, να «κλέψεις» την εικόνα, πριν σε αντιληφθούν, κέρδισες… Έχεις καταγράψει σε μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου την ψυχή του. Γι’ αυτό και ένα από τα δύο σλόγκαν της έκθεσης είναι, «το πρόσωπο είναι ο καθρέφτης της ψυχής».

Θα έγραφες κάποια στιγμή την επαγγελματική σου αυτοβιογραφία;

Το σκέφτηκα αρκετές φορές, αλλά θέλω χρόνο να ηρεμήσω πρώτα από τα διάφορα στραβά που μου συμβαίνουν όπως και σε πολλούς άλλους Έλληνες.

– Το δικό σου μυστικό της επιτυχίας είναι το ίδιο, που κάνει και τον Άρη τόσο ξεχωριστό στην δουλειά του;

Εγώ είμαι αυτοδίδακτος φωτοειδησιογράφος! Στα Αγγλικά λέγαμε αστειευόμενοι «www» που σημαίνει work, work, work, δηλαδή πολύ δουλειά χωρίς όρια και ωράρια. Ο Άρης είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, με τις δικές του ευαισθησίες και το δικό του στυλ δουλειάς. Αυτά τον κάνουν ξεχωριστό. Δεν αντέγραψε ποτέ κανέναν και μου αρέσει το πολύ χαμηλό προφίλ που διατηρεί. Η συγγένειά μας δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο.

Στην φωτοειδησεογραφία δεν χωρά ο νεποτισμός. Κρίνεσαι από την ποιότητα της δουλειά σου και τίποτα παραπάνω. Όταν ήμουν εν ενεργεία, ο Άρης ήταν ο πιο σκληρός ανταγωνιστής που είχα… Μου έκανε πάρα πολλές «κηδείες», που λέμε μεταξύ μας. Είμαι πάντως πολύ περήφανος για αυτόν!

– Ποιά η ουσία της έκθεσής σου ¨πρόΣΩΠΑ»;

Το ότι ταπεινά νομίζω, ότι όσοι την δουν, μπορούν για να καταλάβουν ότι υπάρχουν και πολύ χειρότερα από αυτά που πιστεύουν!

Ο Δημήτρης Μεσσίνης ανάμεσα στα άλλα έχει εργαστεί από το 2007 έως και το 2014 ως Photo Εditor για την Νοτιοανατολική Ευρώπη στο Associated Press στην Αθήνα, ενώ νωρίτερα ήταν στο Λονδίνο Senior Photo Editor για την Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική. Έχει αποσπάσει το 2012 το 1ο Παγκόσμιο Βραβείο για την κάλυψη των ταραχών στην Αθήνα, το 2003 το Βραβείο Ιδρύματος Μπότση -κορυφαίο δημοσιογραφικό βραβείο που απονέμεται στην Ελλάδα- για την αποκλειστική κάλυψη στο πόλεμο του Αφγανιστάν, το 2003 επιλέχθηκε από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικών Συντακτών ο καλύτερος της χρονιάς για την επιτυχία στον αθλητισμό και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, ενώ το 1999 από το Associated Press το 1ο Βραβείο Διευθυντών Σύνταξης για την κάλυψη του πολέμου στο Κόσσοβο.

Ειδικά για τα «πρόΣΩΠΑ» η μουσική γράφτηκε από τον συνθέτη Νικόλα Καρίμαλη (Razastarr) και θα ακούγεται η φωνή της ηθοποιού Λίζυς Ξανθοπούλου. Τα «πρόΣΩΠΑ» θα φιλοξενηθούν στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ μέχρι και τις 30 Οκτωβρίου 2016, από όπου θα συνεχίσουν την περιοδεία τους ανά την Ελλάδα, με τελικό προορισμό την Αθήνα.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here