Σύρια πρόσφυγας παίζει πιάνο στην Ειδομένη μαζί με τον κινέζο εικαστικό Αι Γουέι Γουέι

Ενα λευκό πιάνο μέσα στη βροχή και στο λασπότοπο της Ειδομένης. Μια εικόνα κινηματογραφική, καθαρά «αγγελοπουλική” σ΄ένα τοπίο θολό από την κακοκαιρία και μουντό από την μονομερή, ξενοφοβική πολιτική κρατών που θέλουν να λέγονται ευρωπαϊκά και δημοκρατικά. Και μια νεαρή Σύρια πρόσφυγας να δοκιμάζει τα πλήκτρα αυτού του λευκού πιάνου το απόγευμα του Σαββάτου, κάτω από ένα αυτοσχέδιο προστατευτικό νάυλον.  Δίπλα της ο κινέζος εικαστικός καλλιτέχνης Αϊ Γουέι Γουέι που επισκέπτεται ξανά την Ελλάδα, μετά τη Λέσβο πριν λίγους μήνες.

Η 24χρονη Νουρ αλ Χιζάμ έπαιξε πιάνο, μετά από τρία χρόνια, δίπλα στον φράχτη της ντροπής που κρατά κλειστά τα σύνορα για τους πρόσφυγες και την ίδια εδώ και μια βδομάδα. Ηταν μιά στιγμή μοναδικής συγκίνησης για όσους και είναι πολλοί, εξακολουθούν να πιστεύουν στις αρχές του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης.

Το λευκό πιάνο που έφερε ειδικά γι’ αυτήν στον καταυλισμό της Ειδομένης ο Αϊ Γουέι Γουέι τοποθετήθηκε στο μέσο ενός χωραφιού, που έχει μετατραπεί σε βούρκο από τις βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών, ενώ στα δεξιά λίγες λευκές πλαστικές περίμεναν τους θεατές.

«Ελπίζω ότι θα επικρατήσει τελικά ειρήνη στη Συρία και ότι οι άνθρωποι θα μπορέσουν να περάσουν τα σύνορα και να ζήσουν ελεύθεροι. Και πως οι άνθρωποι εδώ, που υποφέρουν όπως εγώ, δεν θα συνεχίσουν να υποφέρουν» έλεγε λίγο αργότερα στους δημοσιογράφους.

Εχοντας δίπλα τους γονείς της, Σάνα και Νάσερ, συμπατριώτες της και άλλους πρόσφυγες του καταυλισμού, αλλά και υπό το βλέμμα δεκάδων δημοσιογράφων, φωτορεπόρτερ και τηλεοπτικών συνεργείων από κάθε γωνιά του πλανήτη, η 24χρονη έβαλε τα δάχτυλά της πάνω στο πιάνο και άρχισε να παίζει μία από τις αγαπημένες της μελωδίες.

Η Νουρ, από την πόλη Ντέιρ Εζόρ της Συρίας, δεν φανταζόταν ποτέ τρία χρόνια πριν -όταν μέσα στη λαίλαπα του πολέμου αναγκαζόταν να μετακινείται από μέρος σε μέρος και να εγκαταλείψει τη μεγάλη της αγάπη, το πιάνο- ότι η επόμενη φορά που θα ακουμπούσε τα δάχτυλά της στα πλήκτρα θα ήταν στον λασπότοπο της Ειδομένης. Εκεί, όπου μια βαριά σιδερόφραχτη πύλη, που επί περίπου μια εβδομάδα παραμένει ερμητικά κλειστή, την κρατά μακριά από τον σύζυγό της, ο οποίος βρίσκεται ήδη στη Γερμανία.

«Είχα μεγάλη αγωνία, αλλά αισθάνομαι πολύ καλά που τελικά ακούμπησα, ύστερα από τρία χρόνια, τα πλήκτρα» είπε στους δημοσιογράφους που την πλησιάσαν στο τέλος.

«Αγαπάει πολύ τη μουσική και το μόνο που θέλει είναι να βρεθεί στη Γερμανία, όπου ζει ο άνδρας της, κι εκεί να μπορέσει να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Οι συνθήκες στο Ντέιρ Εζόρ είναι πλέον ανυπόφορες. Χωρίς νερό, χωρίς ηλεκτρικό και φαγητό να μείνουμε εκεί, να κάνουμε τι; Εκεί τα σκεπάζει όλα ο πόλεμος» εξήγησαν οι γονείς της νεαρής Σύριας.

Πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here